به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، ارزش بازار جهانی میوه از ۷۰۰ میلیارد دلار گذشته و این بازار همچنان رو به رشد است. سهم ایران از تولید جهانی میوه ۲ تا ۳ درصد است. با این حال، سهم کشور از تجارت جهانی این محصولات حدود ۲.۲ درصد برآورد می‌شود. پس ایران در تجارت جهانی میوه به اندازه ظرفیت تولیدش حضور ندارد.
این فاصله برای اقتصاد خانوار هم اهمیت دارد. صادرات غیرنفتی یکی از منابع ورود ارز به کشور است. هرچه صادرکننده بتواند محصول بیشتری را با کیفیت بهتر به بازار هدف برساند، ارز بیشتری به چرخه اقتصاد برمی‌گردد. فعالان این بخش گره اصلی را در لجستیک می‌بینند؛ یعنی حمل، نگهداری و رساندن کالا به مشتری خارجی.
اعداد بزرگ به زبان ساده
بازار ۷۰۰ میلیارد دلاری را می‌توان این‌طور تصور کرد: هر ۱ درصد از آن به حدود ۷ میلیارد دلار می‌رسد. پس حتی تغییری کوچک در سهم یک کشور، در عمل چند میلیارد دلار جابه‌جایی به همراه دارد. رشد مستمر این بازار هم رقابت تولیدکنندگان بزرگ را برای گرفتن سهم بیشتر شدیدتر کرده است.
میوه کالایی فسادپذیر است و عمرش در مسیر حمل محدود است. به همین دلیل در این بازار فقط «تولید» کافی نیست و «رساندن به‌موقع و سالم» تعیین‌کننده است. زنجیره سرد یعنی نگهداری محصول در دمای کنترل‌شده از باغ تا قفسه فروشگاه مقصد. نقص در همین زنجیره، به‌همراه ضعف در بسته‌بندی استاندارد و گرانی یا کندی حمل‌ونقل، از مهم‌ترین موانعی است که صادرکنندگان به آن اشاره می‌کنند.
کشمکش تولید و بازاررسانی
در یک سو باغ‌هایی قرار دارند که ایران را در شمار تولیدکنندگان قابل‌توجه میوه در جهان قرار داده‌اند. در سوی دیگر رقبایی هستند که با زیرساخت حمل منظم، برندسازی و قراردادهای بلندمدت، سهم بیشتری از بازار صادراتی گرفته‌اند. داده‌ها نشان می‌دهد برتری در تولید به‌تنهایی به برتری در تجارت تبدیل نمی‌شود.
پیامد این شکاف در بازار داخلی هم دیده می‌شود. وقتی بخشی از محصول مسیر صادراتی کارآمدی پیدا نکند، یا در بازار داخل عرضه می‌شود یا در فاصله برداشت تا مصرف از بین می‌رود. اینکه سهم ایران از تجارت جهانی تا چه حد به سهمش از تولید نزدیک شود، به سرعت رفع این گلوگاه‌ها بستگی دارد.
نظرات کاربران