به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، بازطراحی صنعت لیزینگ به یکی از پیشنهادهای مطرح برای تأمین مالی بخش تولید تبدیل شده است. گزارش سالانه جهانی لیزینگ نشان می‌دهد این صنعت در سال ۲۰۲۳ حدود ۱۵۵۰ میلیارد دلار منابع مالی در اختیار بنگاه‌ها و مصرف‌کنندگان گذاشته است. این رقم به‌طور میانگین روزانه بیش از ۴ میلیارد دلار است.
اهمیت این موضوع در شرایط کنونی روشن است. بسیاری از واحدهای تولیدی برای خرید ماشین‌آلات و تجهیزات به منابع مالی نیاز دارند و دسترسی به وام بانکی همیشه آسان نیست. به همین دلیل، کمبود نقدینگی در کارخانه‌ها می‌تواند بر میزان تولید، اشتغال و در نهایت قیمت کالا در بازار اثر بگذارد.
لیزینگ دقیقاً چیست؟
در لیزینگ، شرکت تأمین‌کننده یک دارایی مانند دستگاه صنعتی یا خودرو را می‌خرد و در اختیار متقاضی می‌گذارد. متقاضی بهای آن را به‌صورت اقساط می‌پردازد و مالکیت تا پایان قرارداد نزد شرکت لیزینگ می‌ماند. تفاوت اصلی با وام بانکی این است که به‌جای پول نقد، خود دارایی تأمین می‌شود و همان دارایی پشتوانه قرارداد است.
این سازوکار ریسک تأمین‌کننده را کاهش می‌دهد، چون در صورت عدم پرداخت، دارایی قابل بازگشت است. در نتیجه، بنگاه‌های کوچک و متوسط که وثیقه کافی برای دریافت وام ندارند، راحت‌تر به تجهیزات دسترسی پیدا می‌کنند. به همین دلیل لیزینگ در بسیاری از اقتصادها یکی از روش‌های رایج تأمین مالی به شمار می‌رود.
فاصله ایران با الگوی جهانی
داده‌ها نشان می‌دهد سهم لیزینگ در ارائه خدمات مالی در ایران همواره ناچیز بوده است. در اقتصاد ایران، بار اصلی تأمین مالی بر دوش بانک‌ها قرار دارد. تمرکز منابع در نظام بانکی باعث می‌شود بخشی از نیاز تولید بی‌پاسخ بماند یا با هزینه بالاتری تأمین شود.
برای خانوارها نیز این بحث بی‌ارتباط نیست. شرکت‌های لیزینگ در ایران بیش‌تر با فروش اقساطی خودرو و لوازم خانگی شناخته می‌شوند. هرگونه تغییر در ساختار این صنعت می‌تواند بر شرایط خرید اقساطی، سهم منابع تولید و روند عرضه کالا اثر بگذارد. میزان و جهت این اثر به جزئیات بازطراحی و نحوه اجرای آن بستگی خواهد داشت.
نظرات کاربران