برخی وسایل نقلیه از ابتدا با ظاهر آینده‌نگرانه طراحی می‌شوند، بعضی دیگر تصادفی چنین شکلی پیدا می‌کنند و گروهی نیز برای حل یک مشکل، مسیر کاملاً متفاوتی را انتخاب می‌کنند.
در دهه ۱۹۸۰ میلادی موتورسیکلتی وجود داشت که ایده آیرودینامیک را یک گام فراتر برد. Peraves EcoMobile در نگاه نخست بیشتر به وسیله‌ای خارج‌شده از کارخانه هواپیماسازی شباهت دارد تا محصولی برای نمایشگاه موتورسیکلت. بدنه کشیده و کاملاً پوشیده، دماغه نوک‌تیز، کابین شبیه هواپیما و سطوح صاف، ظاهر آن را بیشتر به یک وسیله هوایی نزدیک می‌کردند. حتی در کناره‌های بدنه نیز چیزی شبیه آغاز بال به چشم می‌خورد. با این حال، زیر این ظاهر عجیب یک وسیله دوچرخ قرار داشت که البته از نظر فنی چهار چرخ داشت، به‌علاوه یک موتور BMW و مجموعه‌ای از ایده‌های مهندسی جالب.
EcoMobile در سوئیس توسعه یافت و ساختار صندلی‌های آن به صورت پشت‌سرهم بود. سرنشین پشت راننده قرار می‌گرفت و فرد جلویی با فرمانی شبیه موتورسیکلت، وسیله را هدایت می‌کرد. نیروی محرکه نیز از موتور موتورسیکلت BMW تأمین می‌شد؛ دقیق‌تر بگوییم، یک موتور باکسر BMW R 100 با حجم ۹۸۷ سی‌سی که ۹۰ اسب‌بخار قدرت داشت و می‌توانست به سرعت حدود ۲۴۱ کیلومتر بر ساعت برسد. این ارقام برای آن دوران چندان عجیب نبود، اما نکته متفاوت اینجا بود که تمام این مجموعه داخل کابینی کاملاً بسته قرار گرفته بود.
این کابین دو مزیت مهم داشت. نخست، سرنشینان را از باد، باران، گل‌ولای و ذراتی که معمولاً هنگام رانندگی با موتورسیکلت به بدن برخورد می‌کنند، محافظت می‌کرد و تا حدی نیز خطر برخورد خودروهایی را که ممکن بود موتورسیکلت را نبینند کاهش می‌داد. مزیت دوم و شاید مهم‌تر، بهبود چشمگیر آیرودینامیک بود. ظاهر غیرمعمول EcoMobile فقط جنبه نمایشی نداشت و پشت آن منطق مهندسی مشخصی قرار گرفته بود.
تقریباً تمام سطوح EcoMobile با در نظر گرفتن جریان هوا طراحی شده بودند. بدنه فاقد لبه‌های تیز، زوایای شدید و قطعات بیرون‌زده غیرضروری بود و بخش‌های مکانیکی نیز زیر پوسته بیرونی پنهان می‌شدند. این طراحی نمونه روشنی از اولویت عملکرد بر ظاهر به شمار می‌رفت. اما قرار گرفتن کامل سرنشینان داخل بدنه یک مشکل مهم ایجاد می‌کرد؛ وسیله هنگام توقف دیگر نمی‌توانست مانند موتورسیکلت معمولی روی دو چرخ تعادل خود را حفظ کند. حتی امکان گذاشتن پا روی زمین نیز وجود نداشت. بنابراین دو چرخ کمکی خارجی برای حل این مشکل در نظر گرفته شد.
در نهایت، EcoMobile نوعی سازش غیرمعمول میان موتورسیکلت و خودرو بود، اما نه الزاماً به معنای منفی. راننده بخشی از حس برخورد مستقیم باد با صورت را از دست می‌داد، هرچند همچنان بسیاری از ویژگی‌های هندلینگ موتورسیکلت را حفظ می‌کرد و در عین حال از حفاظت بیشتری برخوردار بود. این وسیله برای همه مناسب نبود، اما تجربه‌ای نزدیک به ترکیب همزمان موتورسیکلت‌سواری و هدایت یک هواپیما را ارائه می‌داد.
نظرات کاربران