به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، تأمین گازوئیل به یکی از چالش‌های اصلی معادن کشور تبدیل شده است. سهمیه سوخت این بخش محدود است و قیمت آن نیز افزایش یافته است. نتیجه این وضعیت، کاهش ساعات کار و ظرفیت تولید در بخشی از واحدهای معدنی بوده است.
اهمیت این خبر به نقطه شروع زنجیره تولید برمی‌گردد. معدن مواد اولیه صنایعی مانند فولاد، مس و سیمان را تأمین می‌کند. هر افزایش هزینه در این حلقه، می‌تواند در ماه‌های بعد به قیمت مصالح ساختمانی، لوازم فلزی و حتی خودرو راه پیدا کند.
چرا گازوئیل برای معدن حیاتی است
بیش‌تر ماشین‌آلات سنگین معدنی با گازوئیل کار می‌کنند. لودرها، کامیون‌های حمل سنگ و دستگاه‌های حفاری بدون این سوخت متوقف می‌شوند. به همین دلیل، کمبود سهمیه مستقیماً به معنای ساعت کاری کم‌تر و استخراج کم‌تر است.
این فشار در شرایطی شکل گرفته است که کشور با ناترازی انرژی روبه‌روست. ناترازی یعنی مصرف سوخت و انرژی از توان تولید و عرضه بیش‌تر است. در چنین وضعی، سهمیه‌بندی به ابزار اصلی مدیریت عرضه تبدیل می‌شود و بخش‌های صنعتی سهم محدودتری دریافت می‌کنند.
سه عامل در کنار هم
داده‌های موجود نشان می‌دهد سه عامل به طور هم‌زمان بر هزینه فعالیت معدنی اثر گذاشته‌اند: محدودیت سهمیه، رشد قیمت سوخت و فرسودگی ماشین‌آلات. ماشین‌آلات فرسوده سوخت بیش‌تری مصرف می‌کنند و بیش‌تر از کار می‌افتند. بنابراین، هر لیتر گازوئیل در این ناوگان بازده کم‌تری دارد.
فشار این وضعیت بر معادن کوچک و دورافتاده بیش‌تر است. این واحدها دسترسی محدودی به منابع جایگزین سوخت دارند و توان مالی کم‌تری برای نوسازی تجهیزات در اختیار دارند. در مقابل، شرکت‌های بزرگ معدنی معمولاً امکان مدیریت بهتر هزینه‌ها را دارند.
برای دنبال‌کنندگان بازار سرمایه، این روند در صورت تداوم بر حاشیه سود شرکت‌های معدنی اثر می‌گذارد. حاشیه سود یعنی سهمی از فروش که پس از کسر هزینه‌ها برای شرکت باقی می‌ماند. میزان اثرپذیری هر شرکت به سهم سوخت در هزینه تمام‌شده آن و وضعیت ناوگانش بستگی دارد.
نظرات کاربران