بخش قابل‌توجهی از تصمیم‌هایی که در کسب و کارهای خلاق گرفته می‌شوند، بر پایه اطلاعات قطعی نیستند؛ بلکه بر اساس چیزهایی شکل می‌گیرند که تصور می‌شود درباره مشتری، همکار، پروژه یا شرایط موجود می‌دانیم.
برای مثال، ممکن است تصور شود یک مشتری هرگز نظرش را تغییر نمی‌دهد، بودجه مشخصی ندارد، بیش از هر چیز به قیمت اهمیت می‌دهد یا در برابر یک پیشنهاد خاص واکنش منفی نشان خواهد داد. چنین برداشت‌هایی گاهی آن‌قدر بدیهی به نظر می‌رسند که دیگر کسی درباره درست بودنشان سؤال نمی‌کند.
مشکل دقیقاً از همین‌جا شروع می‌شود: فرضیات به‌تدریج جای واقعیت را می‌گیرند.
افراد معمولاً هنگام تصمیم‌گیری، نحوه ارتباط با دیگران را بر اساس چیزی تنظیم می‌کنند که انتظار دارند طرف مقابل فکر کند، بخواهد یا انجام دهد. حتی ممکن است متن یک پیام یا شیوه مطرح کردن یک موضوع طوری انتخاب شود که واکنش مورد انتظار را ایجاد کند؛ بدون آنکه مشخص باشد این انتظار بر چه شواهدی استوار است.
این اتفاق فقط درباره مشتریان رخ نمی‌دهد. در یک کسب‌وکار خلاق، فرضیات می‌توانند بر تصمیم‌گیری درباره کارکنان، قیمت‌گذاری، زمان‌بندی پروژه‌ها، توسعه کسب‌وکار، مذاکره و حتی برنامه‌ریزی مالی اثر بگذارند.
وقتی فرضیات به واقعیت تبدیل می‌شوند
فرضیات میان‌بُرهایی هستند که ذهن برای پر کردن اطلاعات ناقص به کار می‌گیرد. تجربه‌های قبلی و چیزهایی که در طول زمان آموخته شده‌اند، معمولاً پایه شکل‌گیری این میان‌بُرها هستند.
این فرایند به تصمیم‌گیری سریع‌تر کمک می‌کند، اما یک مشکل جدی دارد: ممکن است موقعیت به‌درستی درک نشود، انگیزه‌های دیگران اشتباه تفسیر شود یا تصمیمی بر اساس اطلاعات ناقص گرفته شود.
در کسب‌وکارهای خلاق، برخی فرضیات رایج عبارت‌اند از:
هیچ‌کدام از این گزاره‌ها لزوماً غلط نیستند. مسئله این است که آیا برای آنها شواهد کافی وجود دارد یا صرفاً بر اساس تجربه و برداشت قبلی شکل گرفته‌اند.
خطر اصلی، فرض کردن نیست؛ خطر زمانی ایجاد می‌شود که فراموش شود این موارد فقط فرضیه‌اند.
وقتی یک فرضیه به‌عنوان واقعیت پذیرفته شود، تصمیم‌گیری ممکن است پیش از جمع‌آوری اطلاعات کافی انجام گیرد. نتیجه می‌تواند سوءتفاهم، نارضایتی، آسیب به روابط کاری، از دست رفتن فرصت‌ها، کاهش درآمد و حتی توقف رشد کسب‌وکار باشد.
چه چیزهایی فرض گرفته شده‌اند؟
اولین قدم برای اصلاح این وضعیت، شناسایی فرضیات است. چند سؤال ساده می‌تواند آنها را آشکار کند:
چه چیزهایی درباره مشتریان، تیم، کسب‌وکار یا پروژه‌ها بدیهی فرض شده‌اند؟
این فرضیات چه تأثیری بر تصمیم‌ها و شیوه ارتباط دارند؟
چه شواهدی برای درست بودن آنها وجود دارد؟
چه اطلاعاتی ممکن است هنوز در دسترس نباشد؟
کدام فرضیات به پیشرفت کمک می‌کنند و کدام‌یک مانع آن هستند؟
برخی فرضیات ممکن است در ظاهر کم‌اهمیت باشند، اما وقتی بارها تکرار شوند و هیچ‌وقت مورد بررسی قرار نگیرند، می‌توانند تأثیر قابل‌توجهی بر مسیر یک کسب‌وکار داشته باشند.
شناختن فرضیات فقط مرحله اول است. مرحله بعد، بررسی آنهاست و یکی از مؤثرترین ابزارها برای این کار، ارتباط مستقیم است.
پرسش‌های دقیق می‌توانند روشن کنند طرف مقابل واقعاً چه چیزی برایش اهمیت دارد، چه انگیزه‌ای دارد، چه چیزهایی تحت کنترل اوست و چه اطلاعاتی در اختیار دارد.
هدف فقط جمع‌آوری اطلاعات بیشتر نیست. مسئله این است که آنچه تصور می‌شود درست است، با واقعیت مقایسه شود.
گاهی پرسیدن چند سؤال اضافه دشوار به نظر می‌رسد؛ ممکن است تصور شود طرف مقابل از سؤال‌های زیاد ناراحت می‌شود یا پرسش مطرح‌شده را ساده و بی‌اهمیت تلقی می‌کند. اما هزینه چند سؤال اضافی معمولاً بسیار کمتر از هزینه تصمیمی است که بر اساس یک فرض اشتباه گرفته شود.
به جای فرض کردن، گفت‌وگو کنید
موضوعات حساس و گفت‌وگوهای دشوار اغلب به تعویق می‌افتند. ممکن است تصور شود مسئله در آینده راحت‌تر حل خواهد شد، خودبه‌خود از بین می‌رود یا بهتر است فعلاً روند کار متوقف نشود.
گاهی نیز واکنش احتمالی طرف مقابل آن‌قدر منفی تصور می‌شود که ترجیح داده می‌شود موضوع اصلاً مطرح نشود.
اما مسائل مهم معمولاً با نادیده گرفتن حل نمی‌شوند. در بسیاری از کسب‌وکارهای خلاق، مشکل نه ارتباط بیش از حد، بلکه کمبود ارتباط است.
گفت‌وگو درباره یک مسئله دشوار الزاماً به درگیری منجر نمی‌شود. اگر موضوع با صداقت، دقت، همدلی و در زمان مناسب مطرح شود، می‌تواند به جای ایجاد تنش، ابهام را کاهش دهد.
رسیدگی مستقیم به مشکلات، امکان دارد فرضیات را با درک واقعی جایگزین کند و مسائل را پیش از آنکه بزرگ شوند آشکار سازد.
به چالش کشیدن فرضیات به معنای رسیدن همیشگی به یک پاسخ قطعی نیست. حتی پس از پرسیدن سؤال‌های درست و جمع‌آوری اطلاعات کافی، گاهی همچنان نیاز به قضاوت و تصمیم‌گیری وجود دارد.
هدف، حذف کامل عدم قطعیت نیست. هدف این است که تصمیم بر اساس بهترین اطلاعات موجود گرفته شود و در صورت به‌دست آمدن اطلاعات تازه، امکان اصلاح آن وجود داشته باشد.
ممکن است یک تصمیم اشتباه باشد یا با مقاومت روبه‌رو شود. تلاش برای حذف کامل چنین ریسک‌هایی می‌تواند به فرسودگی و رکود منجر شود و مانع تغییر و رشد کسب‌وکار شود.
اجازه ندهید فرضیات تصمیم بگیرند
هنگام روبه‌رو شدن با یک فرضیه، چند سؤال می‌تواند به ارزیابی آن کمک کند:
اگر این فرضیه اشتباه باشد، چه پیامدی خواهد داشت؟
چه چیزی مطرح کردن این موضوع را دشوار می‌کند؟
چه چیزی ممکن است نادیده گرفته شود؟
ترس اصلی از چه چیزی ناشی می‌شود؟
لازم نیست همه فرضیات به یکباره بررسی شوند. می‌توان از مواردی شروع کرد که آزمایش آنها ریسک کمتری دارد. مطرح کردن این فرضیات با اعضای تیم یا افراد قابل اعتماد نیز می‌تواند مفید باشد؛ چرا که یک نگاه بیرونی ممکن است اطلاعات یا زاویه‌ای را آشکار کند که از دید تصمیم‌گیرنده پنهان مانده است.
هدف، حذف فرضیات نیست. انسان ناگزیر است بخشی از اطلاعات را بر اساس تجربه و احتمال تفسیر کند. مسئله مهم‌تر این است که بتوان تشخیص داد کجا یک فرضیه با واقعیت اشتباه گرفته شده و چه زمانی باید پیش از تصمیم‌گیری، آن را دوباره بررسی کرد.
نظرات کاربران