به گزارش اکونگار به نقل از روزنامه همشهری؛ ماجرای محدودیت ایجادشده برای پلتفرم «میلی» این نگرانی را جدی‌تر کرد. براساس بررسی‌های انجام شده، بخشی از مسئله به عیار شمش‌های سپرده‌شده در بانک کارگشایی و تفاوت ارزش آنها با میزان معاملات انجام‌شده بازمی‌گردد. همچنین این ادعا مطرح شده که برخی پلتفرم‌ها بیش از میزان طلای وثیقه‌گذاری‌شده خود معامله انجام داده‌اند؛ موضوعی که ضرورت نظارت دقیق‌تر نهادهای مسئول را برجسته می‌کند.
با این حال، ابعاد بازار طلای آنلاین در مقایسه با کل طلای واردشده به کشور چندان بزرگ به نظر نمی‌رسد. حجم مجموع معاملات پلتفرم‌های آنلاین طلا حدود 5 تن است؛ در حالی که بر اساس آمار شورای جهانی طلا، ایران تنها در ۹ ماه سال ۲۰۲۵ بیش از ۵۸ تن طلا وارد کرده و در میان 5واردکننده بزرگ جهان قرار داشته است. همچنین با استناد به اظهارات برخی مقامات، میزان واردات طلا در دوره‌ای از سال‌های ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴ بیش از ۱۰۰ تن برآورد می‌شود که عدد قابل توجهی نسبت به ۵ تن است.
این مقایسه نشان می‌دهد مسئله اصلی بازار آنلاین طلا لزوما کمبود طلای فیزیکی در کشور نیست؛ چالش جدی‌تر، شفافیت در میزان پشتوانه هر پلتفرم و ایجاد سازوکاری است که دارایی کاربران را در هر شرایطی قابل ردیابی و مطالبه کند.
اتفاق اخیر یک پیام روشن نیز برای سیاستگذار دارد: رشد یک بازار مالی بدون تکمیل همزمان چارچوب نظارتی، می‌تواند با نخستین بحران به بی‌اعتمادی عمومی منجر شود. اعتماد از دست‌رفته نیز صرفا با رفع محدودیت یک پلتفرم بازنمی‌گردد؛ کاربران باید مطمئن باشند طلایی که روی صفحه تلفن همراه می‌بینند، در دنیای واقعی نیز وجود دارد.
در چنین شرایطی، ادامه فعالیت بازار طلای آنلاین بیش از هر چیز به «شفافیت» وابسته است؛ شفافیت درباره میزان طلای موجود، نحوه نگهداری آن، حجم تعهدات و حقوق کاربران. هرچه فاصله میان رشد فناوری و نظارت کمتر شود، احتمال تبدیل یک ابزار ساده سرمایه‌گذاری به یک بحران اعتماد نیز کاهش خواهد یافت.
نظرات کاربران