ناسا اعلام کرد فضاپیمای استارلاینر بوئینگ تا سال ۲۰۲۸ دوباره فضانورد حمل نخواهد کرد. پیش از آن، قرار است استارلاینر در دسامبر ۲۰۲۶ یا ژانویه ۲۰۲۷ بدون سرنشین به ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) پرواز کند.
با این زمان‌بندی جدید، ناسا برای انتقال فضانورد به مدار پایینی زمین بیش از پیش به اسپیس‌ایکس وابسته خواهد بود. ناسا از ابتدا بر داشتن چند گزینه برای انتقال خدمه تأکید داشت، زیرا این توانایی برای ادامه فعالیت ایستگاه فضایی، گذار به ایستگاه‌های تجاری و گسترش دسترسی تجاری به مدار پایینی زمین اهمیت دارد.
اختلال در برنامه‌های ناسا به‌علت مشکلات استارلاینر بوئینگ
استارلاینر از زمان نخستین پرواز آزمایشی خود با مشکلات فنی متعددی روبه‌رو بود. این فضاپیما در نخستین پرواز بدون سرنشین خود در دسامبر ۲۰۱۹ نتوانست به ایستگاه فضایی برسد و در مداری اشتباه قرار گرفت. در پرواز دوم در مه ۲۰۲۲ به ایستگاه رسید، اما دو پیشران سامانه مانور و کنترل آن خراب شد.
مشکل اصلی در پرواز سرنشین‌دار بعدی، یعنی Crew Flight Test در ژوئن ۲۰۲۴، نمایان شد. این مأموریت «سونی ویلیامز» و «بوچ ویلمور»، فضانوردان ناسا، را برای اقامتی ۸ تا ۱۴ روزه به ایستگاه فضایی برد، اما نشت هلیوم و خرابی پنج پیشران از ۲۸ پیشران سامانه کنترل استارلاینر باعث شد ناسا تصمیم بگیرد فضانوردان با این فضاپیما به زمین بازنگردند.
استارلاینر در سپتامبر همان سال بدون سرنشین به زمین برگشت و ویلیامز و ویلمور در مارس ۲۰۲۵ با کپسول Crew Dragon اسپیس‌ایکس به زمین بازگردانده شدند. ناسا بعداً این حادثه را در بالاترین سطح طبقه‌بندی حوادث خود، یعنی Type A mishap ، قرار داد.
ناسا و بوئینگ از آن زمان روی اصلاح مشکلات استارلاینر کار کرده‌اند. بررسی‌های انجام‌شده نشان داد نشت هلیوم به مشکلات شیرها و تخریب آب‌بندها در اثر تماس با تتراکسید نیتروژن مربوط بوده است. بوئینگ برای پروازهای بعدی آب‌بندهای جدیدی در نظر گرفته و تغییرات دیگری نیز در طراحی اعمال کرده است.
مأموریت آتی استارلاینر-۱ قرار است یک پرواز آزمایشی بدون سرنشین باشد تا تغییرات اعمال‌شده در فضاپیما و عملکرد سامانه پیشرانش در مدار بررسی شود. بااین‌حال، همه اصلاحات موردنیاز پیش‌ازاین پرواز انجام نخواهند شد. ناسا و بوئینگ پس از استارلاینر-۱ تغییر دیگری در طراحی شیرهای پیشران ماژول سرویس اعمال خواهند کرد و پیشران‌های جدید ماژول خدمه، باتری‌های جدید و تغییرات جزئی در سامانه چتر نجات را نیز اضافه می‌کنند.
به همین دلیل، فاصله میان پرواز بدون سرنشین استارلاینر-۱ و مأموریت سرنشین‌دار استارلاینر-۲ طولانی خواهد بود. ناسا درحال‌حاضر سال ۲۰۲۸ را برای پرواز استارلاینر-۲ در نظر گرفته و بوئینگ احتمال داده است این مأموریت در میانه آن سال انجام شود.
استارلاینر همچنین با چالش دیگری روبه‌رو است. مأموریت‌های استارلاینر-۱ تا استارلاینر-۴ قرار است با راکت Atlas V شرکت ULA پرتاب شوند، اما این راکت به بازنشستگی نزدیک می‌شود و تولید آن متوقف شده است. بنابراین استارلاینر-۵ و استارلاینر-۶ به راکت جدید Vulcan Centaur منتقل خواهند شد.
Vulcan هنوز برای پرتاب مأموریت‌های سرنشین‌دار گواهی لازم را دریافت نکرده است و ناسا و ULA باید فرایند تأیید آن برای حمل فضانورد را نیز تکمیل کنند. ناسا اعلام کرده است مجموع هزینه اصلاحات فضاپیما و فرایند تأیید Vulcan حدود ۳۵۹ میلیون دلار خواهد بود.
نظرات کاربران