به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، تحریم بخش ریلی در کنار محدودیت‌های دریایی و هوایی، هر سه مسیر اصلی تجارت خارجی ایران را زیر فشار قرار داده است. تا پیش از این، راه‌آهن یکی از گزینه‌های جایگزین برای دور زدن محدودیت‌های حمل دریایی به شمار می‌رفت. اکنون این مسیر هم با محدودیت روبه‌روست.
اهمیت این تحول برای خانوارها از مسیر قیمت‌ها می‌گذرد. هزینه حمل بخشی از قیمت تمام‌شده هر کالاست. وقتی جابه‌جایی کالا گران‌تر و کندتر شود، این هزینه معمولاً به قیمت نهایی منتقل می‌شود. از سوی دیگر، صادرات یکی از منابع اصلی ورود ارز به کشور است و هر اختلال در آن، عرضه ارز در بازار را هم تحت تأثیر قرار می‌دهد.
از هزینه حمل تا خط تولید
کیوان جعفری‌طهرانی، تحلیلگر ارشد بازارهای بین‌الملل، زنجیره این اثر را چنین توضیح می‌دهد: محدود شدن مسیرها، هزینه و زمان حمل را افزایش می‌دهد. به گفته او، این فشار تنها به صادرات محدود نمی‌ماند و تأمین مواد اولیه را هم دربرمی‌گیرد. او هشدار می‌دهد که تداوم اختلال لجستیکی می‌تواند به توقف تولید برسد.
منظور از «اختلال لجستیکی» هر گونه وقفه در زنجیره جابه‌جایی کالاست؛ از بارگیری در مبدأ تا تحویل در مقصد. بسیاری از واحدهای تولیدی برای ادامه کار به مواد اولیه یا قطعات وارداتی وابسته‌اند. اگر این اقلام دیرتر یا گران‌تر برسند، تولیدکننده با دو گزینه روبه‌روست: کاهش تولید یا افزایش قیمت محصول.
دوراهی صادرکنندگان
برای صادرکنندگان، طولانی‌تر شدن زمان تحویل به معنای ریسک از دست دادن مشتری خارجی است. خریداران در بازارهای منطقه معمولاً به تأمین‌کننده‌ای روی می‌آورند که کالا را سریع‌تر و با هزینه کمتر برساند. افزایش هزینه حمل نیز توان رقابت قیمتی کالای ایرانی را کاهش می‌دهد.
داده‌های دقیق درباره میزان افزایش کرایه حمل یا حجم محموله‌های متوقف‌شده هنوز منتشر نشده است. به همین دلیل، اندازه واقعی اثر این تحریم‌ها بر تراز تجاری و بازار ارز در هفته‌های آینده روشن‌تر خواهد شد. آنچه اکنون مشخص است، محدودتر شدن گزینه‌های جایگزین برای فعالان تجارت خارجی است.
نظرات کاربران