به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، افزایش قیمت و کمبود برخی داروها در ایران، فشار هزینه درمان را بر بیماران بیش‌تر کرده است. در همین حال، برخی اعضای کمیسیون بهداشت مجلس از ابهام در سرنوشت حدود ۱ میلیارد دلار ارز دارو خبر داده‌اند. این مبلغ پیش از جنگ برای واردات دارو و تجهیزات پزشکی اختصاص یافته بود.
اهمیت این موضوع برای خانوارها روشن است. ارز دارو تعیین می‌کند داروی وارداتی یا مواد اولیه داروسازی با چه هزینه‌ای به داروخانه برسد. اگر این منابع به مقصد اصلی نرسد، بخشی از هزینه درمان مستقیم به جیب بیمار منتقل می‌شود.
۱ میلیارد دلار یعنی چه؟
برای ملموس‌شدن این عدد، می‌توان آن را بر جمعیت حدود ۹۰ میلیون نفری کشور تقسیم کرد. حاصل، سهمی نزدیک به ۱۱ دلار برای هر نفر است. این رقم برای یک خانواده چهارنفره به حدود ۴۴ دلار ارز تخصیصی برای دارو و تجهیزات درمانی می‌رسد.
بخش بزرگی از داروی مصرفی کشور یا خود وارداتی است یا به مواد اولیه وارداتی وابسته است. به همین دلیل، هر تغییر در تخصیص ارز به‌سرعت در قیمت دارو و موجودی داروخانه‌ها دیده می‌شود. وقتی واردکننده ارز موردنیاز را با نرخ مصوب دریافت نکند، ناچار به بازار آزاد ارز روی می‌آورد و هزینه تمام‌شده بالا می‌رود.
کشمکش هزینه و دسترسی
در یک سوی این معادله، بیمارانی قرار دارند که هزینه درمان سهم بزرگ‌تری از درآمدشان را می‌گیرد. در سوی دیگر، شرکت‌های واردکننده و تولیدکننده با هزینه ارزی بالاتر و تأخیر در تأمین منابع روبه‌رو هستند. نتیجه این کشمکش، معمولاً کمبود مقطعی برخی اقلام و جهش قیمت داروهای جایگزین است.
نمایندگان منتقد بر شفافیت هزینه‌کرد تأکید دارند. پرسش اصلی آن‌ها این است که چه سهمی از این ۱ میلیارد دلار به واردات واقعی دارو رسیده است. تاکنون گزارش رسمی و تفکیک‌شده‌ای درباره این هزینه‌کرد منتشر نشده است.
از نگاه بازار ارز، این پرونده نشان می‌دهد تقاضای ارزی بخش سلامت فقط با تخصیص اولیه پایان نمی‌یابد. اگر بخشی از این تقاضا به بازار آزاد منتقل شود، می‌تواند بر فشار تقاضای دلار بیفزاید. انتظار می‌رود انتشار جزئیات هزینه‌کرد، تصویر روشن‌تری از وضعیت تأمین دارو در ماه‌های آینده بدهد.
نظرات کاربران