هشدار جفریز: رونق هوش مصنوعی آمریکا ممکن است به نابودی سرمایه بینجامد

به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از کریپتو بریفینگ، یک استراتژیست ارشد وال‌استریت درباره آینده هزینه‌های هوش مصنوعی آمریکا هشدار داد. کریس وود، رئیس جهانی استراتژی سهام در بانک سرمایه‌گذاری جفریز، معتقد است این رونق ممکن است به «نابودی گسترده سرمایه» ختم شود. او این دیدگاه را در شماره ۹ اکتبر ۲۰۲۶ (۱۷ مهر ۱۴۰۵) خبرنامه «طمع و ترس» مطرح کرد. به گفته او، مشکل کمبود تقاضا برای هوش مصنوعی نیست؛ مشکل رقابت مدل‌های متن‌باز و ارزان چینی است.

اهمیت این هشدار در جایگاه سهام فناوری است. شرکت‌های هوش مصنوعی در سال‌های اخیر از محرک‌های اصلی رشد بازارهای جهانی بوده‌اند. اصلاح عمیق در این بخش معمولاً اشتهای سرمایه‌گذاران برای دارایی‌های پرریسک، از جمله رمزارزها، را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.

۶۹۵ میلیارد دلار هزینه با تکیه بر بدهی

غول‌های رایانش ابری آمریکا برای سال ۲۰۲۶ حدود ۶۹۵ میلیارد دلار هزینه سرمایه‌ای اعلام کرده‌اند. این شرکت‌ها توان پردازشی را اجاره می‌دهند و این پول صرف مرکز داده، تراشه و سخت‌افزار می‌شود. این رقم یعنی روزانه نزدیک به ۱٫۹ میلیارد دلار خرید زیرساخت. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد این عدد در ۲۰۲۷ با رشد حدود ۲۵ درصدی به ۸۷۰ میلیارد دلار می‌رسد.

وود بخش زیادی از این هزینه‌ها را «سرمایه‌گذاری نادرست» می‌نامد؛ یعنی پولی که احتمالاً هزینه خود را بازنمی‌گرداند. نگرانی دیگر او شیوه تأمین مالی است. به گفته او، این صنعت به‌جای نقدینگی خود، بیش‌تر به وام و انتشار اوراق بدهی روی آورده است. زیان با پول خود محدود می‌ماند، اما زیان با پول قرضی می‌تواند به ریسک اعتباری و اصلاح بازار برسد.

مدل‌های چینی؛ ۵ برابر مصرف با یک‌چهارم قیمت

داده‌های مصرف، فشار رقابتی را به‌روشنی نشان می‌دهد. مدل‌های چینی در هفته منتهی به ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۶ (۲۸ تیر ۱۴۰۵) حدود ۳۶٫۳۹ تریلیون توکن پردازش کردند. مدل‌های برتر آمریکایی در همان هفته ۷٫۳۹ تریلیون توکن پردازش کردند؛ یعنی حدود یک‌پنجم رقیب چینی. توکن واحد کوچک متنی است که مدل می‌خواند یا تولید می‌کند و معیاری تقریبی از میزان استفاده به شمار می‌رود.

قیمت بخشی از این فاصله را توضیح می‌دهد. هزینه هر توکن در مدل‌هایی مانند «کیمی کی۳» از مون‌شات و «جی‌ال‌ام ۵٫۲» از ژیپو حدود یک‌چهارم برخی رقبای آمریکایی است. این مدل‌ها متن‌باز هستند و توسعه‌دهندگان بدون قراردادهای مجوز پیچیده از آن‌ها استفاده می‌کنند. وقتی خروجی مشابه با کسری از قیمت در دسترس باشد، دفاع از بودجه‌های عظیم زیرساختی دشوارتر می‌شود.

نشانه‌هایی که مسیر را روشن می‌کند

از نگاه وود، سه شاخص درستی این دیدگاه را محک می‌زند. نخست، بازنگری احتمالی شرکت‌ها در پیش‌بینی ۶۹۵ و ۸۷۰ میلیارد دلاری هزینه‌ها. دوم، ادامه رشد مصرف مدل‌های چینی همراه با افت قیمت هر توکن. سوم، ترکیب تأمین مالی؛ به باور او، اگر اتکا به بازار بدهی ادامه یابد، نابودی سرمایه ممکن است به ریسک اعتباری تبدیل شود.