به گزارش نبض بورس ، در معاملات شمش ۱۵۰، میانگین موزون از حدود ۷۹۰ هزار ریال در ۸ مهر به ۸۵۰ هزار ریال در ۱۳ مهر رسید و حدود ۷.۶ درصد افزایش یافت. این رشد در شرایطی اتفاق افتاد که قیمت پایه تقریباً در محدوده ۶۸۰ هزار ریال باقی ماند. در نتیجه، فاصله میانگین موزون و قیمت پایه از حدود ۱۶ درصد به نزدیک ۲۵ درصد رسید؛ تغییری که نشان می‌دهد معاملات در سطحی به‌مراتب بالاتر از نرخ پایه انجام شده‌اند.
با این حال، تحولات عرضه و تقاضا نشانه‌ای از تشدید رقابت در این بازار ارائه نمی‌کند. عرضه از حدود ۱۰۵ هزار تن به ۸۷ هزار تن کاهش یافت و تقاضا نیز با افتی مشابه به حدود ۱۱۷ هزار تن رسید. حجم معاملات هم از ۱۰۰ هزار تن به ۸۷ هزار تن کاهش پیدا کرد و در نهایت، تمام عرضه هفته جاری به فروش رفت.
بنابراین، اگرچه کاهش عرضه می‌تواند در شکل‌گیری قیمت‌های بالاتر نقش داشته باشد، نسبت تقاضا به عرضه تغییر محسوسی نکرده است. در چنین شرایطی، افزایش میانگین موزون ممکن است از تغییر ترکیب معاملات یا تفاوت قیمت محموله‌های عرضه‌شده ناشی شده باشد؛ فرضیه‌ای که برای اثبات آن به اطلاعات جزئی‌تر معاملات نیاز است. آنچه فعلاً می‌توان گفت این است که رشد قیمت در شمش ۱۵۰، برخلاف شمش آلیاژی، با جهش تقاضا همراه نبوده است.
در بازار شمش نرمال نیز میانگین موزون معاملات افزایش یافت و از حدود ۶۷۵ هزار ریال در ۳۰ شهریور به ۷۳۵ هزار ریال در ۱۳ مهر رسید؛ رشدی نزدیک به ۹ درصد. قیمت پایه در همین بازه با افزایشی محدودتر، از حدود ۶۷۵ هزار ریال به ۶۸۷ هزار ریال رسید.
در ابتدای دوره، قیمت میانگین موزون و قیمت پایه تقریباً برابر بودند، اما در معاملات ۱۳ مهر، میانگین موزون حدود ۷ درصد بالاتر از نرخ پایه قرار گرفت. این تغییر نشان می‌دهد قیمت نهایی معاملات سریع‌تر از نرخ پایه افزایش یافته است.
با این حال، بدون اطلاعات مربوط به عرضه، تقاضا و حجم معاملات، نمی‌توان درباره علت این فاصله با قطعیت اظهارنظر کرد. مشخص نیست افزایش قیمت میانگین حاصل رقابت بیشتر خریداران بوده یا تغییر ترکیب معاملات و مشخصات عرضه‌ها در آن نقش داشته است. بنابراین، ارزیابی این بازار در مقطع فعلی به داده‌های تکمیلی نیاز دارد.
در میان سه گروه مورد بررسی، بازار شمش آلیاژی نشانه‌های روشن‌تری از تغییر توازن عرضه و تقاضا بروز داد. میانگین موزون معاملات از حدود ۷۸۵ هزار ریال در ۴ مهر به ۹۱۰ هزار ریال در ۱۲ مهر رسید و نزدیک به ۱۶ درصد افزایش یافت. قیمت پایه نیز با رشد حدود ۹ درصدی به ۹۰۵ هزار ریال رسید.
اهمیت این تغییر در آن است که میانگین موزون معاملات از سطحی پایین‌تر از قیمت پایه به محدوده‌ای بالاتر از آن منتقل شد. در هفته نخست، میانگین موزون حدود ۵.۴ درصد پایین‌تر از نرخ پایه بود، اما در هفته جاری حدود ۰.۶ درصد بالاتر قرار گرفت. این جابه‌جایی با تغییر رفتار خریداران و افزایش رقابت برای خرید محصول سازگار است.
همچنین تقاضای شمش آلیاژی از حدود ۲۱ هزار تن به ۴۸ هزار تن رسید و بیش از دو برابر شد. در همین حال، عرضه با کاهش جزئی از ۴۸ هزار تن به ۴۵ هزار تن رسید، اما حجم معاملات از ۱۷ هزار تن به ۲۶ هزار تن افزایش یافت. به این ترتیب، نسبت معاملات به عرضه از حدود ۳۵ درصد به ۵۸ درصد رسید و سهم بیشتری از محصول عرضه‌شده به فروش رفت.
افزایش تقاضا در کنار کاهش جزئی عرضه، شرایطی ایجاد کرد که خریداران برای دستیابی به محصول رقابت بیشتری داشته باشند. برخلاف شمش ۱۵۰، در این بازار رشد میانگین موزون با افزایش حجم معاملات و تغییر محسوس نسبت تقاضا به عرضه همراه بود؛ مجموعه‌ای از نشانه‌ها که تفسیر افزایش قیمت را روشن‌تر می‌کند.
افزایش قیمت میانگین موزون در هر سه بازار لزوماً به معنای تقویت یکسان تقاضا در زنجیره فولاد نیست. داده‌های موجود نشان می‌دهد شمش آلیاژی با افزایش محسوس رقابت خریداران روبه‌رو بوده، در حالی که در شمش ۱۵۰ و نرمال، برای توضیح دقیق‌تر رشد قیمت به اطلاعات بیشتری نیاز است. همین تفاوت‌هاست که ارزیابی بازار شمش را از مقایسه ساده درصد افزایش قیمت‌ها فراتر می‌برد.
نظرات کاربران