به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، یک استاد اقتصاد دانشگاه شیکاگو پیشنهاد کرده است که بانک‌های مرکزی بخشی از دارایی‌های خود را به دارایی‌های واقعی اختصاص دهند. دارایی واقعی به دارایی‌ای گفته می‌شود که ارزشش با بالا رفتن سطح عمومی قیمت‌ها همراه می‌شود؛ مانند کالا یا اوراق وابسته به تورم. استدلال او ساده است: اگر تورم بالا برود، ارزش اسمی این دارایی‌ها هم بالا می‌رود و بانک مرکزی ابزار قوی‌تری برای مقابله در اختیار دارد.
این پیشنهاد در زمانی مطرح می‌شود که بحث درباره ترازنامه فدرال رزرو، بانک مرکزی آمریکا، در محافل اقتصادی داغ است. ترازنامه همان فهرست دارایی‌ها و بدهی‌های بانک مرکزی است. ترکیب این فهرست تعیین می‌کند بانک مرکزی در روز بحران چه مقدار پول را می‌تواند از اقتصاد جمع کند. برای کسی که نگران کاهش ارزش پول خود است، این بحث به یک پرسش ساده برمی‌گردد: نهادی که مسئول ثبات قیمت‌هاست، چه ابزاری برای این کار در دست دارد؟
منطق پیشنهاد چیست؟
بانک مرکزی برای مهار تورم باید پول اضافه را از اقتصاد خارج کند. یکی از راه‌ها فروش دارایی و دریافت پول در ازای آن است. اگر دارایی‌های بانک مرکزی عمدتاً اوراق قرضه با سود ثابت باشد، با بالا رفتن تورم و نرخ بهره ارزش این اوراق کاهش می‌یابد. در نتیجه بانک مرکزی درست در زمانی که به توان بیش‌تری نیاز دارد، دارایی کم‌ارزش‌تری برای فروش دارد.
در مقابل، دارایی واقعی در دوره تورمی گران‌تر می‌شود. به بیان دیگر، ترازنامه بانک مرکزی در همان جهتی تقویت می‌شود که فشار تورم افزایش می‌یابد. طرفداران این دیدگاه معتقدند این ویژگی می‌تواند اعتبار بانک مرکزی را در نگاه بازار بالا ببرد و انتظارات تورمی را مهار کند. انتظارات تورمی یعنی پیش‌بینی مردم و بنگاه‌ها از قیمت‌های آینده که خود بر تورم واقعی اثر می‌گذارد.
تجربه زیان اوراق در سال‌های اخیر
زمینه این بحث به افزایش سریع نرخ بهره در آمریکا از سال ۲۰۲۲ بازمی‌گردد. فدرال رزرو در آن دوره حجم بزرگی اوراق کم‌بازده در ترازنامه داشت و با بالا رفتن نرخ‌ها، هزینه‌هایش از درآمد بهره‌ای آن بیش‌تر شد. این تجربه نشان داد ترکیب دارایی‌ها تنها یک موضوع حسابداری نیست و می‌تواند بر آزادی عمل سیاست‌گذار پولی اثر بگذارد. در همین فضا، یک کارگروه متشکل از اقتصاددانان برجسته نیز درباره آینده ترازنامه فدرال رزرو بحث می‌کند.
با این حال، پیشنهاد نگهداری دارایی واقعی پرسش‌های جدی هم به همراه دارد. قیمت کالاها نوسان زیادی دارد و می‌تواند ترازنامه بانک مرکزی را در دوره‌های رکود آسیب‌پذیر کند. ورود بانک مرکزی به بازار دارایی‌های واقعی نیز ممکن است قیمت همین دارایی‌ها را تحت تأثیر قرار دهد. هنوز روشن نیست این ایده تا چه حد در سیاست‌گذاری رسمی جایی پیدا کند.
در سطحی گسترده‌تر، بانک‌های مرکزی جهان در سال‌های اخیر سهم طلا را در ذخایر خود افزایش داده‌اند. طلا نمونه شناخته‌شده‌ای از دارایی واقعی است که در دوره‌های تورمی معمولاً ارزش اسمی‌اش حفظ می‌شود. پیشنهاد استاد شیکاگو را می‌توان در امتداد همین روند و در چارچوبی نظری‌تر دید؛ چارچوبی که نقش ترکیب دارایی‌ها را در توان ضدتورمی بانک مرکزی برجسته می‌کند.
نظرات کاربران