به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، برآوردهای تازه سهم استخراج رمزارز از مصرف برق ایران را حدود ۵ درصد نشان می‌دهد. این رقم سالانه به حدود ۲۰ میلیارد کیلووات‌ساعت می‌رسد. بخش عمده این مصرف به مزارعی مربوط است که بدون مجوز و با برق ارزان یارانه‌ای کار می‌کنند.
این موضوع فقط به فعالان بازار رمزارز مربوط نیست. هر کیلووات‌ساعتی که به‌صورت غیرمجاز صرف استخراج می‌شود، از ظرفیت شبکه‌ای کم می‌کند که در ماه‌های گرم و سرد با کمبود روبه‌روست. نتیجه این کمبود را خانوارها و واحدهای تولیدی به‌شکل خاموشی و محدودیت برق تجربه می‌کنند.
این عدد چقدر بزرگ است؟
اگر مصرف ماهانه یک خانوار متوسط را حدود ۲۵۰ کیلووات‌ساعت فرض کنیم، ۲۰ میلیارد کیلووات‌ساعت تقریباً با مصرف سالانه ۶ تا ۷ میلیون خانوار برابر است. به بیان دیگر، سهمی از برق کشور در اندازه مصرف چند کلان‌شهر صرف دستگاه‌هایی می‌شود که مجوز ندارند. این دستگاه‌ها که «ماینر» نام دارند، با حل معادلات رایانه‌ای، رمزارزهایی مانند بیت‌کوین تولید می‌کنند و شبانه‌روز برق مصرف می‌کنند.
استخراج رمزارز در ایران به‌خودی‌خود ممنوع نیست. فعالان دارای مجوز باید برق را با تعرفه ویژه استخراج بخرند. مشکل از جایی شروع می‌شود که برخی ماینرها به انشعاب‌های خانگی، کشاورزی یا صنعتی وصل می‌شوند و از تعرفه‌های یارانه‌ای استفاده می‌کنند. فاصله قیمت این تعرفه‌ها با تعرفه رسمی استخراج، انگیزه اصلی این تخلف است.
چرخه‌ای که تکرار می‌شود
یکی از چالش‌های اصلی، سرنوشت دستگاه‌های شناسایی‌شده است. داده‌ها نشان می‌دهد بخشی از این تجهیزات پس از جمع‌آوری دوباره به بازار برمی‌گردد و در مزارع غیرمجاز دیگری به کار می‌افتد. موانع قانونی در نحوه تعیین تکلیف این دستگاه‌ها نیز روند مقابله را کند کرده است.
برای بازار رمزارز داخلی، این وضعیت دو پیام دارد. از یک سو، فشار بر مزارع غیرمجاز می‌تواند عرضه دستگاه‌های دست‌دوم و قیمت آن‌ها را تحت تأثیر قرار دهد. از سوی دیگر، ماینرهای دارای مجوز در رقابت با فعالانی قرار گرفته‌اند که هزینه برق بسیار کمتری می‌پردازند.
پیش از این نیز سیاست‌گذار انرژی در دوره‌های اوج مصرف، فعالیت مزارع استخراج را محدود کرده بود. با این حال، تا زمانی که شکاف میان تعرفه‌های یارانه‌ای و هزینه واقعی برق پابرجاست، محتمل‌ترین سناریو تداوم انگیزه برای استخراج غیرمجاز است.
نظرات کاربران