شیوه نامه شناسایی و گروه بندی اقتصادی خانوارها

هیئت وزیران در جلسه 25/6/1405 به پیشنهاد وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و به استناد بند (الف) ماده (۳۱) قانون برنامه پنج ساله هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران مصوب ۱۴۰۳ و بند (ب) ماده (۲) بند (الف) ماده (۴) و ماده (۱۰) قانون ساختار نظام جامع رفاه و تامین اجتماعی مصوب ۱۳۸۳، شیوه نامه شناسایی و گروه بندی اقتصادی خانوارها را به شرح زیر تصویب کرد:

شیوه نامه شناسایی و گروه بندی اقتصادی خانوارها

ماده ۱- خانوارهای کشور بر اساس مجموع درآمدشان و مشخصه های اجتماعی به سه گروه با وسع اقتصادی بالا، متوسط و پایین تقسیم می شوند. ملاک ها و حدنصاب های مربوط توسط کارگروهی با مسئولیت وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و عضویت سازمان برنامه و بودجه کشور، وزارتخانه های امور اقتصادی و دارایی و ارتباطات و فناوری اطلاعات و بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران تهیه و به تصویب هیئت وزیران می رسد.

تبصره ۱- خانوارهای مستمری بگیر از سازمان بهزیستی کشور و کمیته امداد امام خمینی (ره) پس از راستی آزمایی با کارپوشه اقتصادی ایرانیان در گروه با وسع اقتصادی پایین قرار می گیرند.

تبصره ۲- خانوارهایی که واجد هر یک از شرایط زیر باشند، در گروه با وسع اقتصادی بالا قرار می گیرند:

الف- زمین های با کاربری مسکونی که مجموع ارزش روز آنها بر مبنای آخرین ارزش معاملاتی موضوع ماده (۶۴) قانون مالیات های مستقیم مصوب ۱۳۹۴ با اصلاحات بعدی بیش از پانصد میلیارد (۵۰۰.۰۰۰.۰۰۰.۰۰۰) ریال باشد؛

ب- زمین های فاقد کاربری و زمین های با انواع کاربری به استثنای کاربری مسکونی، که ارزش روز هر یک از آنها بر مبنای آخرین ارزش معاملاتی موضوع ماده (۶۴) قانون مالیات های مستقیم مصوب ۱۳۹۴ با اصلحات بعدی بیش از هفتصد و پنجاه میلیارد (۷۵۰.۰۰۰.۰۰۰.۰۰۰) ریال باشد؛

پ- واحدهای مسکونی که ارزش روز هر یک از آنها بر مبنای آخرین ارزش معاملاتی موضوع ماده (۶۴) قانون مالیات های مستقیم مصوب ۱۳۹۴ با اصلاحات بعدی بیش از هفتصد و پنجاه میلیارد (۷۵۰.۰۰۰.۰۰۰.۰۰) ریال باشد؛

ت- خودروهای سواری و وانت دوکابین دارای شماره انتظامی شخصی که مجموع ارزش آنها بیش از هفتاد و پنج میلیارد (۷۵.۰۰۰.۰۰۰.۰۰۰) ریال باشد؛

ث- ارزش مصرفی انرژی، بر اساس اطلاعات و تشخیص وزارت نفت و وزارت نیرو، در زمره پنج درصد (۵%) خانوارهای دارای بیشترین میزان مصرف انرژی باشند؛

ج- ارزش سبد سرمایه گذاری در بازار سرمایه در زمره پنج درصد (۵%) خانوارهای دارای بیشترین ارزش دارایی مذکور به تشخیص وزارت امور اقتصادی و دارایی (سازمان بورس و اوراق بهادار- شرکت سپرده گذاری مرکزی اوراق بهادار و تسویه وجوه) باشد؛

چ- ارزش مانده تسهیلات در زمره دو و نیم درصد (۲/۵%) خانوارهای دارای بیشترین ارزش تسهیلات به تشخیص بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران باشد؛

ج- دارندگان کارت بازرگانی؛

خ- افرادی که در طول یکسال به تشخیص فرماندهی کل انتظامی جمهوری اسلامی ایران بیش از (۱۸۳) روز در کشور حضور نداشته باشند.

تبصره ۳- ملاک تشخیص مستأجر بودن خانوار، اطلاعات ثبت شده شخص در سامانه ملی املاک و اسکان کشور می باشد. سامانه ها و سکو (پلتفرم)های ثبت قراردادهای اجاره واحدهای مسکونی از جمله خودنویس و کاتب موظفند اطلاعات قراردادهای مذکور را به سامانه ملی املاک و اسکان ارائه نمایند. همچنین سکونت در واحد مسکونی متعلق به دیگری بدون پرداخت اجاره بها، موجب تلقی خانوار به عنوان مستأجر نخواهد بود.

تبصره ۴- خانوار دارای واحد مسکونی، برای اعمال حدنصاب های موضوع این ماده، مالک محسوب می شود، هر چند در واحد مسکونی دیگری به عنوان مستأجر سکونت داشته باشد.

ماده ۲- به منظور شناسایی و گروه بندی خانوار سازمان امور مالیاتی کشور موظف است دسترسی لازم به اطلاعات اقتصادی هر شخص متقاضی مندرج در کارپوشه اقتصادی ایرانیان را به وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی ارائه نماید. وزارت یادشده موظف است بر اساس ترکیب اطلاعات مزبور با سایر اطلاعات خانوار وسع خانوار را تعیین نماید.

تبصره- کاربرگ مربوط به اطلاعات خانوار می بایست مشتمل بر اطلاعات زیر باشد:

پ- محل و وضعیت سکونت از حیث مالکت یا مستأجر بودن؛

ت- اطلاعات درآمدی از قبیل حقوق و دستمزد، درآمد مشاغل، درآمد حاصل از اجاره، سود سپرده های بانکی، سود توزیعی سهام؛

ث- اطلاعات دارایی ها از قبیل املاک، وسایل نقلیه، سهام و سایر اوراق بهادار؛

چ- سایر اطلاعات اقتصادی به تشخیص وزارت امور اقتصادی و دارایی.