عصر ایران - ساندرز رو پرینسس ، بزرگ ترین هواپیمای آب نشین تمام فلزی ساخته شده در تاریخ، محصول خوش بینی بریتانیا پس از جنگ جهانی دوم بود. این هواپیمای عظیم قرار بود با ایجاد تحولی در پروازهای تجاری بر فراز اقیانوس اطلس، سفر میان لندن و نیویورک را وارد دوره ای تازه کند؛ اما با تغییر مسیر صنعت هوانوردی، این رویا هرگز به واقعیت تبدیل نشد.
پایان رویای هواپیماهای آب نشین غول پیکر
هواپیمای ساندرز رو پرینسس در دورانی طراحی شد که بریتانیا پس از پایان جنگ جهانی دوم به دنبال بازسازی توان صنعتی و تثبیت جایگاه خود در هوانوردی جهان بود. این هواپیمای آب نشین با ابعادی چشمگیر و دو طبقه برای مسافران، قرار بود سفرهای طولانی بر فراز اقیانوس را با ظرفیت بالا و امکاناتی متفاوت امکان پذیر کند.
با این حال، در دهه 1950 میلادی، پیشرفت هواپیماهای جت و توسعه فرودگاه ها به تدریج آینده هوانوردی تجاری را تغییر داد. هواپیماهای آب نشین که زمانی برای پروازهای طولانی و استفاده از سطح آب به جای باند فرود مزیت داشتند، دیگر جایگاه پیشین خود را در برنامه های صنعت هوانوردی نداشتند.
در آغاز دهه 1960، ایده استفاده گسترده از هواپیماهای آب نشین بزرگ تقریبا از جریان اصلی طراحی هواپیماهای مسافربری کنار رفته بود. سرنوشت پرینسس نیز بازتابی از همین تغییر بود.
از سه فروندی که برای این پروژه ساخته شدند، هیچ کدام وارد خدمت تجاری نشدند. آخرین فروند باقی مانده نیز تا سال 1967 به شکلی دور از تصور اولیه تغییر کاربری داده بود؛ طبقه بالا و پایین آن به ترتیب برای استفاده به عنوان دفتر کار و کارگاه مورد استفاده قرار می گرفتند.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی
نظرات کاربران