واکنش کاربران در بخش نظرات این ویدیو بازتاب‌دهنده‌ی بن‌بستی عمیق در پذیرش این سیستم‌عامل است. در شرایطی که ویدیو با ارقام سرسام‌آور بازدید روبه‌روست، تعداد لایک‌های آن به زحمت به ۸۲۵ عدد می‌رسد. نظرات متعددی با مضامین اعتراضی ثبت شده‌اند که پیام مشترک آن‌ها بی‌اعتنایی ردموندی‌ها به خواسته‌های واقعی کاربران است.
موانع فنی و الزامات سخت‌افزاری سخت‌گیرانه، نخستین دیوار بلندی است که میلیون‌ها کاربر را در اکوسیستم قبلی نگه داشته است. ویندوز ۱۱ نیازمند پشتیبانی مادربرد از تراشه‌ی امنیتی TPM 2.0، قابلیت راه‌اندازی امن یا همان Secure Boot و پردازنده‌های نسل جدیدتر ۶۴ بیتی است. این الزام باعث شده خیل عظیمی از کامپیوترهای اداری و خانگی که سیستم‌عامل قبلی را بدون کوچک‌ترین نقصی اجرا می‌کنند، رسماً فاقد صلاحیت ارتقا معرفی شوند. با توجه به افزایش شدید قیمت قطعات سخت‌افزاری، به‌ویژه ماژول‌های رم و درایوهای ذخیره‌سازی که تا حد زیادی تحت تأثیر رونق مراکز داده و زیرساخت‌های هوش مصنوعی رخ داده است، تعویض زودهنگام سخت‌افزار برای بخش اعظمی از کاربران مقدور نیست؛ کنایه‌آمیز آنکه خود مایکروسافت یکی از پیشگامان موج گسترش سرورهای هوش مصنوعی بوده که به این گرانی‌ها دامن زده است.
چالش بعدی که همواره در صدر نارضایتی‌ها قرار داشته، مصرف غیرمنطقی حافظه‌ی رم در نسخه‌ی فعلی است. پیچیدگی و سنگینی فرآیندهای پس‌زمینه در ویندوز ۱۱ موجب شده تا خود مدیران ردموند نیز بر اشتهای سیری‌ناپذیر سیستم‌عامل به حافظه مهر تأیید بزنند. پاون داوولوری، مدیر ارشد تیم ویندوز، پیش‌تر اعلام کرده بود که به دلیل هزینه‌های بالای حافظه، بهینه‌سازی این بخش در اولویت کاری تیم توسعه قرار دارد. با این حال، مقایسه‌ی میان پایداری فنی دو سیستم‌عامل نشان می‌دهد که نسخه‌ی قدیمی‌تر عملکرد بسیار سبک‌تری روی کامپیوترهای میان‌رده دارد، در حالی که نسخه‌ی جدید علاوه‌بر مصرف بالاتر، در به‌روزرسانی‌های ماهانه‌ی خود با باگ‌های متعدد و رفتارهای غیرمنتظره دست‌وپنجه نرم می‌کند.
مقایسه تفاوت های بنیادین دو نسخه
بررسی تفاوت‌های بنیادین این دو نسخه نشان می‌دهد که مایکروسافت چگونه انعطاف‌پذیری سنتی ویندوز را محدود کرده است:
بسیاری از کاربران معتقدند با وجود طراحی مدرن‌تر و جلوه‌های بصری شفاف‌تر در ویندوز ۱۱، رابط کاربری این سیستم‌عامل از نظر کارایی پس‌رفت کرده است. در زمان رونمایی سال ۲۰۲۱، مایکروسافت وعده‌ی محیطی تازه، منظم و آرامش‌بخش را داد، اما برای رسیدن به این نما، امکانات مفیدی را قربانی کرد. نوار وظیفه که برای سال‌ها امکان جابه‌جایی آزادانه به کناره‌های افقی و عمودی مانیتور را فراهم می‌کرد، از صفر بازطراحی شد و همین تصمیم باعث حذف قابلیت Drag and Drop گردید. بازگرداندن برخی از این امکانات پنج سال به طول انجامید، اما شیوه‌ی اعمال آن همچنان دست‌وپاگیر است و کاربران ناچارند برای کوچک‌ترین تغییر، در منوهای پیچیده‌ی تنظیمات کاوش کنند.
اصلاحات ساختاری و بهبود سرعت سیستم
مایکروسافت در ماه‌های اخیر برای جلب رضایت معترضان دست به اصلاحات ساختاری زده است. در پست وبلاگی ۱۵ اکتبر، ردموندی‌ها خبر از افزایش ۲۰ درصدی سرعت پاسخ‌دهی در منوی استارت، جستجو، پنجره‌ی تنظیمات و ابزار File Explorer دادند. همچنین اعلام شد دستگاه‌هایی با ۸ گیگابایت حافظه‌ی رم، قادرند تا ۲ گیگابایت داده‌ی فعال بیشتری را مدیریت کنند. با حذف بارگذاری پنهانی ویجت‌ها در پس‌زمینه‌ی این رده از کامپیوترها، افزون بر ۲۰۰ مگابایت رم آزاد شده است. در به‌روزرسانی 26H2 نیز کاهش مصرف رم تا ۲ گیگابایت پس از راه‌اندازی مجدد مشاهده شده و توسعه‌ی رابط کاربری سبک‌تر WinUI در دستور کار قرار دارد.
با تمام این تلاش‌های مهندسی، مایکروسافت همچنان با چالش ادراک عمومی روبه‌روست. پنج سال گلایه از کندی، حذف عملکردهای پرکاربرد، اجبار به ثبت حساب آنلاین و تحمیل ابزارهای هوش مصنوعی به این راحتی از ذهن کاربران پاک نخواهد شد. تعویق موعد پایان پشتیبانی و ارائه‌ی به‌روزرسانی‌های امنیتی رایگان سیستم‌عامل قبلی برای کامپیوترهای شخصی تا ۱۲ اکتبر ۲۰۲۷ گواهی بر این حقیقت است که مایکروسافت نیز از ناتوانی بخش اعظمی از جامعه برای مهاجرت باخبر است. تا زمانی که نسخه‌ی کنونی نتواند از نظر حس سبکی و سادگی رفتاری از نسل قبلی خود پیشی بگیرد، ویدیوهای دستوری برای مهاجرت همچنان با واکنش‌های منفی و مقاومت سرسختانه‌ی کاربران روبه‌رو خواهند شد.
نظرات کاربران