به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، قیمت نفت در پایان معاملات جمعه ۱۶ اکتبر (۲۴ مهر) به بالاترین سطح خود از ماه مه رسید. نفت برنت، شاخص اصلی قیمت نفت در جهان، با رشد ۳.۷ درصدی در محدوده ۱۱۰ دلار معامله شد. نفت خام آمریکا (WTI) هم از ۱۰۰ دلار در هر بشکه بالاتر رفت. عامل اصلی این رشد، افزایش نگرانی‌ها درباره امنیت عرضه جهانی انرژی است.
اهمیت این خبر فقط در عدد ۱۱۰ دلار نیست. محموله‌های نفت فیزیکی، یعنی نفتی که همین حالا بارگیری و تحویل می‌شود، حدود ۱۷۰ دلار قیمت خورده‌اند. این فاصله حدود ۶۰ دلاری یعنی خریداران برای دسترسی فوری به نفت تا ۵۵ درصد بیش‌تر از قیمت بازار آتی می‌پردازند. چنین شکافی معمولاً نشانه کمبود واقعی عرضه در کوتاه‌مدت است و اثر آن دیر یا زود به قیمت سوخت، حمل‌ونقل و کالاها در سراسر جهان می‌رسد.
دو قیمت برای یک کالا
قیمتی که در خبرها با عنوان «برنت» اعلام می‌شود، قیمت قراردادهای آتی است. قرارداد آتی توافقی برای خرید یا فروش نفت در ماه‌های آینده با قیمتی مشخص است. در شرایط عادی، قیمت نفت فیزیکی و قیمت قرارداد آتی فاصله چندانی با هم ندارند. وقتی این دو از هم جدا می‌شوند، بازار پیامی روشن می‌دهد: نفت موجود برای تحویل فوری کم است و پالایشگاه‌ها برای تأمین آن رقابت می‌کنند.
برای ملموس‌شدن عدد، هر بشکه نفت حدود ۱۵۹ لیتر است. در قیمت ۱۱۰ دلار، هر لیتر نفت خام حدود ۰.۶۹ دلار تمام می‌شود. در قیمت ۱۷۰ دلاری نفت فیزیکی، این رقم به حدود ۱.۰۷ دلار می‌رسد. این هزینه پیش از پالایش، حمل و مالیات است و در نهایت در قیمت بنزین، گازوئیل و سوخت هواپیما بازتاب پیدا می‌کند.
پیوند نفت با طلا و دلار
رشد قیمت نفت از دو مسیر به بازار طلا و ارز می‌رسد. در مسیر نخست، نفت گران‌تر انتظار تورم را در اقتصادهای بزرگ بالا می‌برد. طلا به‌طور سنتی ابزاری برای حفظ ارزش در برابر تورم شناخته می‌شود و این عامل می‌تواند تقاضا برای آن را تقویت کند. در مسیر دوم، تورم بالاتر احتمال حفظ نرخ‌های بهره بالا را از سوی بانک‌های مرکزی افزایش می‌دهد. نرخ بهره بالا جذابیت دارایی‌های بدون سود مانند طلا را کاهش می‌دهد و معمولاً به تقویت دلار کمک می‌کند.
کشمکش میان این دو نیرو تعیین می‌کند که اثر نهایی نفت بر طلا کدام سمت باشد. داده‌های هفته‌های آینده درباره تورم آمریکا و اروپا و واکنش بانک‌های مرکزی، نشانه‌های روشن‌تری از جهت این کشمکش خواهد داد. برای اقتصادهای واردکننده انرژی، نفت گران‌تر به معنای فشار بیش‌تر بر تراز تجاری و پول ملی است؛ در مقابل، کشورهای صادرکننده از درآمد ارزی بالاتر بهره می‌برند.
محتمل‌ترین سناریو در کوتاه‌مدت به تداوم یا کاهش نگرانی‌های عرضه وابسته است. اگر شکاف میان نفت فیزیکی و قراردادهای آتی باقی بماند، انتظار می‌رود فشار بر قیمت‌های رسمی نیز ادامه پیدا کند. اگر این شکاف کم شود، بازار نشانه‌ای از عادی‌شدن عرضه دریافت خواهد کرد. رسیدن برنت به بالاترین سطح از ماه مه نشان می‌دهد که بازار انرژی بار دیگر به یکی از متغیرهای اصلی اقتصاد جهانی تبدیل شده است.
نظرات کاربران