درگیری در میلان و اردوگاه اعتراضی در لیسبون؛ اعتراض به گرانی مسکن و هزینه زندگی

p]:m-۰ [&_table:not(.price-tables)_td>p]:m-۰ print:[&_.table_res]:overflow-x-visible print:[&_table:not(.price-tables)_th]:min-w-۰ print:[&_table:not(.price-tables)_td]:min-w-۰″>

اعتراضات خشمگینانه‌ای که در هفته‌های اخیر اسپانیا و فرانسه را به آشوب کشانده‌اند، به ایتالیا و پرتغال نیز سرایت کرده‌اند. در میلان، آشوبگران با پلیس درگیر شدند و اموال را به آتش کشیدند؛ در همین حال، آخر هفته در لیسبون اردوگاهی از چادرها برپا شد.

راهپیمایی روز شنبه در مرکز میلان که با هدف اعتراض به افزایش هزینه‌های زندگی برگزار شد، در ابتدا مسالمت‌آمیز بود، اما در نهایت به درگیری کشیده شد. آشوبگران نقاب‌دار سنگ، قطعات سنگ‌فرش خیابان و اشیای دیگری را به سوی نیروهای ضدشورش پرتاب کردند و موانعی را که با استفاده از میزهای بار ساخته شده بودند، به آتش کشیدند.

پلیس برای متفرق کردن جمعیت از ماشین‌های آب‌پاش و گاز اشک‌آور استفاده کرد. تصاویر پس از درگیری‌ها نیز خودرویی متعلق به پلیس کارابینیری را نشان می‌داد که به‌شدت آسیب دیده بود.

خبرگزاری لاپرس گزارش داد که دست‌کم دو مأمور پلیس زخمی شدند و حدود ۵۰ نفر از معترضان، از جمله شمار زیادی از افراد زیر سن قانونی، بازداشت شدند.

جورجیا ملونی، نخست‌وزیر ایتالیا، گفت اگرچه تظاهرات کردن حق مردم است، اما «به آتش کشیدن شهرهایمان چنین حقی نیست». او در پیامی در شبکه‌های اجتماعی نوشت که «اوباش» از اعتراضات سوءاستفاده کرده‌اند «تا هرج‌ومرج به راه بیندازند، به کسانی که مسئول تأمین امنیت هستند حمله کنند و شهرها را به گروگان بگیرند».

جوزپه سالا، شهردار میلان که به جناح چپ میانه تعلق دارد، گفت اگرچه «دلایل این اعتراضات قابل درک است، اما خشونت علیه نیروهای مجری قانون و وارد کردن خسارت‌های جدی به شهر توجیه‌پذیر نیست».

در لیسبون، معترضان اردوگاهی از چادرها برپا کردند که یادآور اردوگاهی بود که سه هفته پیش در مادرید ایجاد شده بود. این معترضان خواستار اقداماتی برای مقابله با بحران مسکن و افزایش هزینه‌های زندگی بودند.

پس از راهپیمایی‌ای که هزاران نفر را در سراسر کشور به خیابان‌ها کشانده بود، صدها معترض شبانه در میدان روسیو گرد هم آمدند؛ میدانی که در قلب پرجنب‌وجوش و گردشگرپذیر پایتخت پرتغال قرار دارد.

شرکت‌کنندگان اعلام کردند که شب را در همان محل خواهند ماند. صدها نفر از آن‌ها در حالی که پیرامون مجسمه پدرو چهارم، پادشاه پرتغال، نشسته بودند و این مجسمه بر میدان مشرف بود، به آوازخوانی پرداختند.

النا کوشتا، دستیار اجتماعی ۴۶ ساله، گفت: طبقه اجتماعی پرتغال که مالیات می‌پردازد و چرخ این کشور را روشن نگاه می‌دارد، هدف حمله قرار گرفته و حقوقش را از دست می‌دهد؛ به‌ویژه حق برخورداری از مسکن. بنابراین، همه ما در کنار یکدیگر اینجا هستیم تا تلاش کنیم توضیح دهیم که دیگر نفس‌مان بالا نمی‌آید.

آنتونیو مارگادو، مهندس ۵۲ ساله، از دولت راست میانه انتقاد کرد و گفت این دولت در پی «آزادسازی کامل اجاره‌بهاست؛ مالکان هر روز بیشتر مورد حمایت قرار می‌گیرند، در حالی که مستأجرانی که به خانه نیاز دارند، هر روز کمتر از گذشته تحت حمایت قرار می‌گیرند».

بر اساس آمار رسمی، قیمت مسکن در پرتغال بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۴ میلادی ۱۲۴ درصد افزایش یافته است؛ یعنی تقریباً با سرعتی دو برابر میانگین اتحادیه اروپا. این وضعیت به‌ویژه برای جوانان و ساکنان لیسبون دشوار بوده است. حدود یک‌چهارم جمعیت بیش از ۱۱ میلیون نفری پرتغال در منطقه کلان‌شهری لیسبون زندگی می‌کنند.

اردوگاهی که روز شنبه در لیسبون برپا شد، دامنه اعتراضات مربوط به مسکن را گسترش داد؛ اعتراضاتی که از شهر شمالی پورتو آغاز شده بود و در آنجا نیز ده‌ها چادر از پیش برپا شده بودند.

در اعتراضات پیشین لیسبون که به دعوت کنفدراسیون عمومی کارگران پرتغال، بزرگ‌ترین اتحادیه کارگری این کشور، برگزار شده بود، معترضان خواستار بهبود خدمات عمومی، افزایش مستمری بازنشستگان و دستمزدها و همچنین اتخاذ تدابیری برای مقابله با افزایش سرسام‌آور هزینه‌های مسکن شده بودند.

لوئیس مونته‌نگرو، نخست‌وزیر پرتغال، گفته است که دولتش درک می‌کند مردم می‌خواهند «خشم خود را از آنچه به باور آن‌ها ممکن است کوتاهی‌هایی در سیاست‌های عمومی باشد، ابراز کنند».

با این حال، او به رقبای سیاسی خود هشدار داده است که از «وارد کردن فضای بی‌ثباتی و اعتراض به پرتغال خودداری کنند؛ فضاهایی که در واقع، در جامعه پرتغال از حمایت برخوردار نیستند». این اظهارات احتمالاً اشاره‌ای به اعتراضات خشونت‌آمیز در فرانسه بوده است.