به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، هند اکنون دومین بازار بزرگ رمزارز در جهان به شمار می‌رود. بخش مهمی از این بازار در اختیار بازرگانان و کسب‌وکارهایی است که از دارایی‌های دیجیتال در فعالیت روزمره خود استفاده می‌کنند. نکته قابل‌توجه این است که این رشد زیر بار مالیاتی رخ داده که از نرخ بیش‌تر کشورها بالاتر است.
اهمیت این خبر از اینجاست که یک اقتصاد بزرگ با جمعیتی بیش از ۱.۴ میلیارد نفر نشان می‌دهد مالیات سنگین لزوماً تقاضا را متوقف نمی‌کند. برای کسی که بازار رمزارز را دنبال می‌کند، این داده یک پرسش کلیدی را مطرح می‌کند: سیاست‌گذار تا کجا می‌تواند هزینه معامله را بالا ببرد، بی‌آنکه بازار از مسیر رسمی خارج شود؟
مالیات هند چقدر سنگین است؟
دولت هند از سال ۲۰۲۲ بر سود حاصل از معامله دارایی‌های دیجیتال مالیات ثابت ۳۰ درصدی وضع کرده است. به زبان ساده، از هر ۱۰۰ واحد سود، ۳۰ واحد به دولت می‌رسد. افزون بر این، امکان جبران زیان یک معامله با سود معامله دیگر در محاسبه مالیات وجود ندارد.
لایه دوم این نظام، کسر ۱ درصدی از مبلغ هر انتقال است. این رقم از کل مبلغ معامله برداشته می‌شود، نه فقط از سود. در نتیجه، معامله‌گری که روزانه چندین بار خرید و فروش می‌کند، حتی در روزهای بی‌سود هم بخشی از سرمایه خود را از دست می‌دهد. این ساختار به‌طور مشخص هزینه معاملات کوتاه‌مدت و پرتکرار را بالا می‌برد.
کشمکش تقاضا و سیاست‌گذاری
داده‌ها نشان می‌دهد تقاضا در هند با وجود این هزینه‌ها پابرجا مانده است. بخشی از این پایداری به استفاده تجاری از رمزارزها برمی‌گردد. برای یک کسب‌وکار، سرعت انتقال و دسترسی به بازارهای جهانی گاهی از هزینه مالیاتی مهم‌تر است.
در سوی دیگر، سیاست‌گذار هندی با مالیات بالا دو هدف را دنبال می‌کند: کنترل سفته‌بازی و شفاف‌سازی جریان پول. کسر مالیات از هر انتقال، ردپای معاملات را برای نظام مالیاتی ثبت می‌کند. منتقدان اما معتقدند این فشار بخشی از معاملات را به سمت صرافی‌های خارجی و مسیرهای غیررسمی سوق داده است.
تجربه هند برای دیگر بازارهای نوظهور نیز اهمیت دارد. بسیاری از کشورها هنوز درباره نحوه مالیات‌ستانی از دارایی‌های دیجیتال تصمیم نهایی نگرفته‌اند. محتمل‌ترین سناریو این است که الگوی هند، با همه موافقان و مخالفانش، به یکی از مرجع‌های اصلی این بحث تبدیل شود.
نظرات کاربران