به گزارش مجله ماشین ، اشتراک‌گذاری قطعات میان خودروسازان برای کاهش هزینه‌های توسعه امری رایج است؛ اما دیدن قطعات خودروهای اقتصادی یا حتی اتوبوس‌ها در سوپراسپرت‌های چند میلیون دلاری، داستانی جذاب و شگفت‌انگیز دارد.
برای مثال، گروه فولکس‌واگن از یک پیشرانه ۴ لیتری توربوشارژ دوقلوی V8 مشترک در مدل‌های پورشه کاین، بنتلی بنتایگا، آئودی RSQ8 و حتی لامبورگینی اوروس استفاده می‌کند. این کار به شرکت‌ها اجازه می‌دهد هزینه‌های سرسام‌آور مهندسی را در مدل‌های مختلف جبران کنند. اما وقتی پای خودروهای خاص و سوپراسپرت‌های کمیاب به میان می‌آید، قضیه کمی متفاوت می‌شود؛ چرا که هزینه توسعه این خودروها بسیار بالاست و تعداد تولید آن‌ها محدود است. در نتیجه، خودروسازان گاهی ناچار می‌شوند به سراغ قطعات خودروهای ارزان‌قیمت، اقتصادی و حتی اتوبوس‌ها بروند.
در ادامه، ۵ ابرخودروی افسانه‌ای را بررسی می‌کنیم که قطعات آن‌ها به‌طور پنهانی از ارزان‌ترین خودروهای روزمره و ماشین‌آلات دیگر قرض گرفته شده است.
مک‌لارن F1 که توسط طراح افسانه‌ای فرمول یک، «گوردون مورای» در سال ۱۹۹۲ معرفی شد، تعریف جدیدی از سرعت ارائه داد. این خودرو با سرعت نهایی ۳۸۶ کیلومتر بر ساعت، تا سال‌ها سریع‌ترین خودروی تولید انبوه جهان بود. پیشرانه ۱۲ سیلندر تنفس طبیعی بی‌نظیر این خودرو توسط بخش موتوراسپورت ب‌ام‌و ساخته شده بود.
با این حال، برخی قطعات مک‌لارن F1 اصلاً به خودروهای چند ده میلیون دلاری نمی‌خورند! چراغ‌های عقب این شاهکار، مستقیماً از یک اتوبوس بین‌شهری Bova قرض گرفته شده‌اند. مک‌لارن فکر می‌کرد شرکت TVR قبلاً این چراغ‌ها را برای استفاده جاده‌ای تاییدیه گرفته است، اما TVR خودش هم آن‌ها را از اتوبوس برداشته بود! همچنین آینه‌های جانبی این خودرو متعلق به فولکس‌واگن کورادو است و بسیاری از کلیدهای کابین نیز از خودروهای دیگر تأمین شده‌اند؛ موضوعی که ذره‌ای از ارزش این اسطوره کم نمی‌کند.
لامبورگینی دیابلو که در سال ۱۹۹۰ معرفی شد، یکی از سریع‌ترین خودروهای وقت جهان بود. در مدل‌های ارتقایافته این خودرو، چراغ‌های پاپ‌آپ (مخفی‌شونده) حذف شدند و چراغ‌های ثابت جایگزین آن‌ها گشتند.
در بالای این چراغ‌ها، یک نوار فیبرکربنی شیک قرار داشت؛ اما دلیل اصلی استفاده از آن، پنهان کردن لوگوی نیسان حک‌شده زیر آن بود! بله، چراغ‌های جلوی دیابلو ۶۰۰ هزار دلاری در اصل متعلق به نیسان 300ZX ارزان‌قیمت هستند. همچنین اهرم‌های راهنمای این خودرو نیز از آلفارومئو ۱۶۴ قرض گرفته شده بودند.
پاگانی برندی است که به دست‌ساز بودن و استفاده از فیبرکربن، آلومینیوم تراش‌خورده و چرم‌های انحصاری در کابین شهرت دارد؛ با این حال، از پدیده‌ی قطعه‌عارضی مستثنی نیست.
پنل سیستم تهویه مطبوع پاگانی زوندا محصول ۱۹۹۹، بدون هیچ تغییر خاصی مستقیماً از یک رور ۴۵ ارزان‌قیمت برداشته شده بود. همچنین، مجموعه‌آمپر (کیلومترشمار) زوندا در واقع نسخه‌ای بازطراحی‌شده و لوکس‌شده از پشت‌آمپر خودروی شهری کوچک لانچیا ایپسیلون بود.
سوپراسپرت جگوار XJ220 نیز داستان مشابهی دارد. چراغ‌های عقب این خودرو از خانواده روور (مدل‌های ۲۰۰، ۲۱۴ و ۲۱۶) و آینه‌های بغل آن از سیتروئن CX گرفته شده بودند.
دسته راهنما و کلیدهای کابین این جگوار میلیون دلاری محصولی از فورد بودند. جالب‌تر اینکه پیشرانه V6 این خودرو در اصل از پروژه ناموفق خودروی رالی ام‌جی مترو 6R4 گرفته شده بود؛ حاشیه‌ای که البته چیزی از ابهت XJ220 کم نکرد.
وکتور W8 یکی از مستقل‌ترین سوپراسپرت‌های قرن بیستم آمریکا بود؛ اما پیشرانه آن بر اساس بلوک کوچک شورولت و گیربکس آن از اولدزمبیل تورنادو تامین می‌شد.
سوئیچ استارت این خودرو یک کلید معمولی جنرال موتورز در دهه ۱۹۸۰ بود که با چند دلار از ابزارفروشی‌ها پیدا می‌شد. از همه جالب‌تر، کلیدهای مربعی نورانی و مدارشکن‌های کابین وکتور W8 در اصل قطعات واقعی هواپیما بودند که فضایی هوانوردی به کابین این سوپراسپرت بخشیده بودند.
نظرات کاربران