آخرین کرایسلرهایی مجهز به پیشرانه غول‌پیکر ۴۴۰ اینچ مکعبی

به گزارش مجله ماشین ، دوران طلایی ماسل‌کارها در آمریکا با پیشرانه‌های حجیم V8 و رنگ‌های خیره‌کننده گره خورده است؛ روزگاری که شرکت «موپار» (Mopar) پیشرانه ۷.۲ لیتری (۴۴۰ اینچ مکعبی) خود را روی هر خودرویی، از باراکوداهای خط‌کشی‌شده گرفته تا کراونت‌های مجهز به هواکش‌های غول‌پیکر کاپوت نصب می‌کرد.

اما این خوشی‌ها دوامی نداشت. اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی، ترکیبی از قوانین سخت‌گیرانه آلایندگی، بحران نفت و افزایش هزینه‌های بیمه، زنگ خطر را برای خودروهای عملکردی به صدا درآورد. برخلاف پیشرانه‌های افسانه‌ای ۴۲۶ همی (Hemi) که تولیدشان بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۱ متوقف شد، پیشرانه ۴۴۰ همچنان به مسیر خود ادامه داد. تا سال ۱۹۷۸، تنها مدل‌های فول‌سایز کرایسلر نیوپورت و کرایسلر نیویورکر بروهام به این پیشرانه مجهز بودند و پس از آن، پرونده پیشرانه‌های ۴۴۰ موپار برای همیشه بسته شد.

پیشرانه ۴۴۰، بزرگ‌ترین موتور تولیدی V8 تاریخ موپار بود. در دنیای خودرو اصطلاح «هیچ‌چیز جایگزین حجم موتور نمی‌شود» یک اصل است؛ زیرا حجم بیشتر به معنای قدرت بالاتر است.

این پیشرانه از خانواده موتورهای RB موپار بود که از سال ۱۹۶۶ عرضه شد. در ابتدا ۳۵۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد و خروجی آن در نسخه معروف «Six Pack» (مجهز به کاربراتورهای هلِی) حتی به ۳۹۰ اسب بخار و ۶۶۴ نیوتن‌متر گشتاور رسید. اما با ورود قوانین جدید آلایندگی (مانند قانون هوای پاک ۱۹۷۰)، قدرت این پیشرانه افت کرد؛ به‌طوری‌که در سال ۱۹۷۸ و در آخرین سال تولید، خروجی آن در کرایسلر نیویورکر به ۱۹۵ اسب بخار کاهش یافت.

با وجود این افت قدرت، پیشرانه‌های ۴۴۰ برای تیونرها یک گزینه اقتصادی و جذاب محسوب می‌شدند. مدل‌های کمیاب همی (۴۲۶) قیمت نجومی داشتند، اما پیدا کردن پیشرانه‌های ۴۴۰ بسیار راحت‌تر و ارزان‌تر بود و با چند قطعه افترمارکت ساده، حتی می‌توانستند از پس مدل‌های استوک همی برآیند.

تصویب قانون هوای پاک در سال ۱۹۷۰ خودروسازان را مجبور کرد تا سال ۱۹۷۵ میزان آلایندگی اگزوز را به نصف برسانند. شرکت‌ها برای رعایت این قوانین، نسبت تراکم موتورها را کاهش دادند و زمان‌بندی جرقه‌زنی را تغییر دادند که نتیجه آن افت شدید توان موتورها بود. از طرفی، شرکت‌های بیمه هزینه‌های سرسام‌آوری را برای ماسل‌کارها تعیین کردند و بحران نفتی سال ۱۹۷۳ قیمت سوخت را به اوج رساند.

در آن دوران، تنها سدان‌های لوکس بزرگی مثل کرایسلر نیویورکر بروهام (با برچسب قیمت نزدیک به ۷,۸۰۰ دلار) توجیه اقتصادی برای حمل این پیشرانه‌های غول‌پیکر را داشتند؛ چرا که خریداران خودروهای لوکس کمتر نگران مصرف سوخت بودند. با این حال، با استانداردهای رو‌به‌رشد آلایندگی، پیشرانه‌ای که در بهترین حالت ۱۰ مایل با یک گالن بنزین می‌رفت، شانسی برای ورود به دهه ۱۹۸۰ نداشت و به خاطره‌ها پیوست.