این پرداخت‌ها گاهی به شکل طلا و نقره و گاهی به صورت کالا و محصولات کشاورزی دریافت می‌شد اما این حجم از ثروت کجا نگهداری می‌شد؟ بخش قابل‌توجهی از آن در خزانه‌های سلطنتی، از جمله خزانه‌های تخت جمشید و شوش، ذخیره می‌شد.
نکته اقتصادی ماجرا اینجاست که تمام طلای جمع‌آوری‌شده به سکه تبدیل نمی‌شد. حکومت می‌توانست ذخایر عظیمی از طلا و نقره در اختیار داشته باشد، بی‌آنکه تمام این ثروت وارد چرخه مبادلات روزمره شود.
بنابراین، طلا دو نقش مهم داشت: از یک سو، وسیله پرداخت و نمادی از قدرت و شکوه سلطنت بود و از سوی دیگر، به‌عنوان ذخیره‌ای ارزشمند برای تأمین نیازهای حکومت در آینده نگهداری می‌شد.
اما سرنوشت این خزانه‌های عظیم، داستانی شگفت‌انگیز دارد؛ داستانی که با حمله اسکندر مقدونی به امپراتوری هخامنشی گره خورده است. با فتح قلمرو هخامنشی، خزانه‌های سلطنتی نیز به تصرف اسکندر درآمد و حجم عظیمی از ثروت این امپراتوری به دست او افتاد.
اما پرسش اصلی این است: ورود چنین حجم بزرگی از طلا به دست اسکندر چه تأثیری بر اقتصاد و نظام پولی آن دوران گذاشت؟
در قسمت بعد، به بررسی این موضوع می‌پردازیم.
نظرات کاربران