به گزارش نبض بورس ، قرارداد سنگ‌آهن ژانویه ۲۰۲۷ در دالیان با افزایش ۴ یوانی به ۶۷۵ یوان در هر تن رسید. قرارداد زغال‌سنگ کک‌شو با رشد ۲۹ یوانی در سطح ۱٬۴۲۷٫۵ یوان و قرارداد کک با افزایش ۱۷٫۵ یوانی در سطح ۱٬۹۳۷ یوان در هر تن بسته شد. این قیمت‌ها مربوط به قراردادهای آتی‌اند و نباید با قیمت نقدی مواد اولیه در بنادر چین یکسان در نظر گرفته شوند.
در سوی مقابل، قرارداد میلگرد ژانویه ۲۰۲۷ در بورس شانگهای با قیمت پایانی ۳٬۰۴۷ یوان در هر تن معامله شد؛ ۱۷ یوان کمتر از تسویه قبلی. قرارداد ورق گرم همین سررسید نیز با افت ۱۴ یوانی نسبت به تسویه قبلی به ۳٬۲۰۹ یوان در هر تن رسید. داده‌های SteelHome نشان می‌دهد قیمت تسویه این دو قرارداد به‌ترتیب ۳٬۰۴۳ و ۳٬۲۰۶ یوان بود.
بازار نقدی نیز زیر فشار ماند
شاخص داخلی SteelHome در ۲۳ اکتبر، قیمت میلگرد را ۳٬۲۴۲ یوان، ورق گرم را ۳٬۲۹۰ یوان و مفتول را ۳٬۴۸۱ یوان در هر تن ثبت کرد. هر سه شاخص نسبت به روز قبل کاهش داشتند. شاخص ورق سرد نیز به ۳٬۸۷۶ یوان و مقاطع به ۳٬۴۰۵ یوان در هر تن رسید که آن‌ها هم نزولی بودند. این ارقام به بازار داخلی چین تعلق دارند و قیمت صادراتی FOB محسوب نمی‌شوند.
افزایش قیمت مواد اولیه در کنار افت محصولات نهایی می‌تواند حاشیه سود فولادسازان را تحت فشار قرار دهد؛ به‌ویژه اگر کارخانه‌ها نتوانند افزایش هزینه کک و زغال‌سنگ را به خریداران منتقل کنند. از سوی دیگر، رشد یک‌روزه قراردادهای مواد اولیه به‌تنهایی برای تأیید آغاز روند صعودی کافی نیست.
برای بازرگانان ایرانی، نکته مهم اختلاف جهت حرکت مواد اولیه و محصولات نهایی است. تصمیم خرید باید بر پایه قیمت نقدی و صادراتی واقعی، موجودی انبارها، هزینه حمل و حاشیه سود تولیدکنندگان گرفته شود؛ نه صرفاً افزایش قیمت یک قرارداد آتی
نظرات کاربران