چین از غول‌های نفتی خود حفاری بیشتر می‌خواهد؛ نفت ارزان ایران دیگر نمی‌رسد

به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از اویل‌پرایس، اداره ملی انرژی چین از تولیدکنندگان بزرگ خواست تولید را افزایش دهند. پتروچاینا، سینوپک، سینوک و دیگر شرکت‌های داخلی باید ظرفیت و سرمایه‌گذاری را بالا ببرند و پایگاه‌های ملی عرضه را سریع‌تر توسعه دهند. این دستور، که رشد پایدار نفت خام و رشد سریع گاز طبیعی را هدف گرفته، پس از نشستی در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۶ (۲۹ مهر ۱۴۰۵) صادر شد. چین بزرگ‌ترین واردکننده نفت جهان است؛ پس هر تغییر در راهبرد عرضه آن بر قیمت نفت و هزینه انرژی در بازارها اثر می‌گذارد.

ذخایر؛ سپر چین در برابر گرانی

۸ ماه اختلال در ارسال نفت خاورمیانه، افزایش کرایه حمل و حذف عملی نفت ایران از بازار، این تلاش چندساله را فوری‌تر کرده است. چین هنگام آغاز جنگ در فوریه حدود ۱٫۳ تا ۱٫۴ میلیارد بشکه نفت خام در انبارهای تجاری و راهبردی داشت؛ رقمی معادل حدود ۲ هفته مصرف جهان. وقتی برنت، نفت مرجع بازار جهانی، از ۱۰۰ دلار گذشت، پالایشگاه‌های چین به‌جای رقابت بر سر نفت گران، از همین ذخایر مصرف کردند. در ژوئن، واردات نفت خام چین حدود ۴٫۴ میلیون بشکه در روز کمتر از میانگین ۲۰۲۵ بود و همین کاهش خرید بخشی از کمبود عرضه جهانی را جبران کرد.

اما ذخایر محدود است. در سپتامبر، پالایشگاه‌های چین روزانه حدود ۱۳٫۹۹ میلیون بشکه نفت خام فرآوری کردند. تولید داخلی ۴٫۴۳ میلیون بشکه و واردات ۹٫۰۳ میلیون بشکه از این مقدار را تأمین کرد. ۵۳۰٬۰۰۰ بشکه در روز باقی ماند که تحلیلگران آن را برداشت از انبارها می‌دانند؛ سپتامبر چهارمین ماه از ۵ ماه اخیر بود که چین از ذخایر خود برداشت کرد.

با این حال، ذخایر چین تمام نشده است. داده‌های «ای‌ای» نشان می‌دهد موجودی نفت خام ساحلی چین در هفته منتهی به ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶ (۲۷ مهر ۱۴۰۵) حدود ۱٫۱۹۲ میلیارد بشکه بود. این رقم ۱۶۲ میلیون بشکه کمتر از رکورد اوایل مه است، اما تنها ۱۳ میلیون بشکه با موجودی همین زمان سال گذشته فاصله دارد.

پایان نفت ارزان ایران

صادرات نفت ایران تا مدتی پس از محاصره دریایی آمریکا هم از انبارهای شناور به خریداران چینی می‌رسید، اما این مسیر به‌گزارش منابع بسته شده است. کپلر برآورد می‌کند نفت ایرانی شناور و آماده تحویل به چین تا ۵ اکتبر ۲۰۲۶ (۱۳ مهر ۱۴۰۵) به کمتر از ۱ میلیون بشکه رسید و پس از آن تمام شد. سال‌ها این نفت با تخفیف به پالایشگاه‌های مستقل چین می‌رسید و حاشیه سود کم آن‌ها را جبران می‌کرد؛ حاشیه سود پالایشی همان فاصله میان قیمت فرآورده‌ها و بهای نفت خام است. اکنون این پالایشگاه‌ها باید نفت گران‌تر را از خاورمیانه و آفریقا بخرند و کرایه‌های حمل بسیار بالا را هم بپردازند.

پکن به روسیه هم چشم دوخته است. چین و روسیه در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۶ (۲۹ مهر ۱۴۰۵) بر حمایت از شرکت‌هایی که همکاری نفتی را گسترش می‌دهند توافق کردند، اما رسانه‌های دولتی چین تعهد تازه‌ای برای عرضه گزارش نکردند. روسیه هم‌اکنون از راه خط لوله و دریا به چین نفت می‌فروشد و انواع تخفیف‌دار آن جایگزین ارزان‌تری است. با این حال تولید روسیه در حال کاهش است و افزایش تحویل به حمل‌ونقل کافی، تأمین مالی و نفت اضافی نیاز دارد.

چین در ۲۰۲۵ حدود ۲۱۶ میلیون تن نفت خام تولید کرد که رکورد است. تولید گاز طبیعی هم از ۲۶۰ میلیارد متر مکعب گذشت و ۹ سال پیاپی هر سال بیش از ۱۰ میلیارد متر مکعب افزایش یافته است. با این حال وابستگی به انرژی خارجی پایان نیافته؛ در سپتامبر واردات نفت خام چین بیش از ۲ برابر تولید داخلی بود. به این معنا که افزایش تولید داخلی کمبود را کم می‌کند، اما به‌تنهایی جای واردات را نمی‌گیرد.