به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، یک گزارش تحلیلی تازه در حوزه فناوری به پشت‌پرده هک بایننس، بزرگ‌ترین صرافی رمزارز جهان، پرداخته است. این گزارش حمله را «بزرگ‌ترین سرقت تاریخ کریپتو» توصیف می‌کند و می‌کوشد توضیح دهد مهاجمان چگونه به این نتیجه رسیدند. متن کامل گزارش منبع در اختیار ما نیست؛ بنابراین جزئیات فنی آن در این نوشته بازگو نمی‌شود.
این موضوع برای کاربران عادی اهمیت دارد، چون بیش‌تر آن‌ها رمزارز خود را در حساب صرافی نگه می‌دارند و کنترل کلید خصوصی دست صرافی است. کلید خصوصی همان رمزی است که مالکیت واقعی دارایی دیجیتال را تعیین می‌کند. اگر صرافی هک شود، دارایی کاربر هم در معرض خطر قرار می‌گیرد.
پیشینه: آنچه درباره حمله ۲۰۱۹ مستند است
مستندترین حادثه امنیتی بایننس به ۷ می ۲۰۱۹ (۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۸) برمی‌گردد. در آن روز مهاجمان حدود ۷ هزار بیت‌کوین را از کیف پول گرم صرافی خارج کردند. کیف پول گرم کیف پولی است که برای انجام سریع برداشت‌ها به اینترنت وصل می‌ماند و به همین دلیل بیش‌تر در معرض حمله است. ارزش آن بیت‌کوین‌ها در آن زمان حدود ۴۰ میلیون دلار بود.
بایننس پس از آن حادثه برداشت‌ها را برای چند روز متوقف کرد و زیان را از محل صندوق ذخیره‌ای به نام «سیفو» جبران کرد. صندوق سیفو بخشی از درآمد کارمزدها را برای چنین شرایطی کنار می‌گذارد. این روش نشان می‌دهد برخی صرافی‌ها برای حفاظت از کاربران ساز‌وکار جبران دارند، اما دامنه و شرایط چنین تعهدهایی از پلتفرمی به پلتفرم دیگر فرق می‌کند.
ادعای «بزرگ‌ترین» با داده‌ها چگونه سنجیده می‌شود؟
عنوان «بزرگ‌ترین سرقت تاریخ» را باید با معیار روشن سنجید. اگر معیار ارزش دلاری باشد، فهرست‌های پیشین حمله حدود ۱٫۵ میلیارد دلاری به صرافی بای‌بیت در فوریه ۲۰۲۵ را بزرگ‌ترین مورد ثبت‌شده می‌دانستند. این رقم بیش از ۳۰ برابر خسارت ۲۰۱۹ بایننس است. بنابراین دقت ادعای گزارش به معیار و دوره زمانی آن بستگی دارد و باید با متن کامل منبع تطبیق داده شود.
نکته مشترک این پرونده‌ها این است که ضعف اغلب از یک نقطه مشخص آغاز می‌شود، مانند فریب کاربران، دسترسی‌های مدیریتی یا کیف پول‌های گرم. داده‌ها نشان می‌دهد امنیت یک صرافی به رمزنگاری بلاکچین محدود نیست و به فرایندهای داخلی هم بستگی دارد. نتیجه‌گیری درباره نحوه نگه‌داری دارایی دیجیتال با خود مخاطب است.
نظرات کاربران