
قیمت نفت با افزایش تنشها به ۹۱ دلار و ۴۵ سنت رسید
قیمت نفت برنت با افزایش تنشها در خاورمیانه و تداوم کاهش ذخایر نفت آمریکا با ۱ دلار افزایش به ۹۱.۴۵ دلار رسید.

قیمت نفت برنت با افزایش تنشها در خاورمیانه و تداوم کاهش ذخایر نفت آمریکا با ۱ دلار افزایش به ۹۱.۴۵ دلار رسید.

براساس اعلام شرکت توزیع نیروی برق تهران بزرگ، برخی مناطق پایتخت در ساعاتی با قطعی برق روبر خواهند شد.

به رغم اوجگیری کسری بنزین و صفهای طولانی در ایستگاههای پمپ بنزین بعضی از شهرها، کشورمان هیچ جایگاهی در بازارهای خودروی برقی ندارد و در آمارهای آژانس بینالمللی انرژی حتی اشارهای به نام ایران هم نشده است.

به تصریح مقامات ارشد کشور ناترازی سوخت در سه بخش بنزین، گازوئیل و گاز، هر روز بیشتر از دیروز خودنمایی کرده و کمبودها در آینده نزدیک با آغاز به کار مدارس، دانشگاهها و فرارسیدن فصول سرد سال بیشتر هم خواهدشد.

زمان قطعی برق ایلام امروز سه شنبه ۱۰ شهریور برای مدیریت مصرف انرژی و پایداری شبکه بروزرسانی و اعلام شد.

کشور در حوزه انرژی به لطف قصورها و نامدیریتیها، با مصرف شدید بنزین، گازوئیل و برق روبهروست و اکنون راهکارهایی چون کاهش سهمیههای بنزین خودروها و حذف یا گرانکردن نرخ آزاد آن با توجیه کنترل یا کاهش مصرف انجام میشود. در میان راهکارهای متفاوت برای نیل به کاهش و بهینهکردن مصرف از جمله در زمینه سوخت معلوم نیست چرا تدبیر اغلب تصمیمگیران فقط به گرانکردن ختم میشود و از اقدامات کارشناسیتر خبری نیست.

پس از بیش از دو دهه توسعه سیانجی در ایران، از ظرفیت ۴۰ میلیون مترمکعبی روزانه جایگاهها تنها حدود ۱۶ میلیون مترمکعب مصرف میشود. این شکاف نشان میدهد ریشه مشکل کمبود جایگاه نیست؛ افت جذابیت اقتصادی تبدیل خودرو به دوگانهسوز است.

بیش از دو دهه از آغاز توسعه سیانجی در کشور میگذرد و با وجود فعالیت بیش از ۲ هزار و ۳۶۵ جایگاه و ظرفیت عرضه حدود ۴۰ میلیون مترمکعب در روز، مصرف این سوخت حدود ۱۶ میلیون مترمکعب است؛ فاصلهای که نشان میدهد مشکل بیش از آنکه کمبود زیرساخت سی ان جی باشد، به کاهش جذابیت اقتصادی، افت تولید خودروهای دوگانهسوز و کمرنگ شدن سیاستهای حمایتی بازمیگردد.

یک شرکت خط لوله انرژی مستقر در فورتورث تگزاس، داراییهای خود در حوزه نفتی پرمین را به ارزش ۴٫۴ میلیارد دلار فروخت. این رقم، این قرارداد را به یکی از بزرگترین معاملات اخیر بخش انتقال انرژی آمریکا تبدیل میکند.

در حالی که دونالد ترامپ با مانور روی کاهش قیمت سوخت، وعدههای جدیدی را در خصوص بازار انرژی مطرح کرده است، تحلیلگران از وجود ابهامی ۱۰۰ میلیارد دلاری در نحوه اجرای این طرح خبر میدهند؛ ابهامی که تحقق عملی و پایدار این ادعاها را با تردیدهای جدی روبهرو کرده است.

دکتر هاشم اورعی* اعلام افزایش شدید قیمت بنزین بهصورت ناگهانی در استان کرمان و عقبنشینی سریع دولت بیش از هر چیز نشاندهنده ضعف هماهنگی در فرآیند تصمیمگیری مجموعه دولت است. ظاهرا دولت چهاردهم هم صبح جمعه خبردار شده! بلافاصله پس از این اقدام عجیب، سازمان بهینهسازی و مدیریت راهبردی انرژی دست به کار شد و رئیس سازمان از طرحهای سهگانه رونمایی کرد.

وزیر نیرو، در آیین افتتاح واحد بخار نیروگاه سیکل ترکیبی دالاهو، از بهرهبرداری از بزرگترین نیروگاه سیکل ترکیبی کشور در استان کرمانشاه خبر داد و گفت: این واحد 290 مگاواتی با سرمایهگذاری 240 میلیون یورو، سالانه 600 میلیون مترمکعب در مصرف سوخت صرفهجویی میکند و برای یک هزار و 700 نفر اشتغالزایی مستقیم و غیرمستقیم به همراه داشته است.

ذخایر گازوئیل نیروگاههای کشور به ۳.۲ میلیارد لیتر رسیده که بالاترین رقم ثبتشده برای این فصل از سال است. این حجم سوخت میتواند ریسک قطعی برق در ماههای سرد را کاهش دهد و به ثبات تولید صنعتی کمک کند.

از اوایل ماه جاری میلادی مشعلهای گاز اضافی چاههای نفت کویت یکی پس از دیگری خاموش میشوند. این نشانگر تعطیل شدن این چاهها است.

تولید گاز فاز ۱۱ پارس جنوبی از حدود ۱۲ میلیون به بیش از ۲۶ میلیون مترمکعب در روز رسید. این افزایش، همزمان با نزدیکشدن به فصل سرد سال، میتواند فشار بر منابع گاز کشور در پیک مصرف زمستانی را کاهش دهد.

مدیرعامل شرکت پتروشیمی نوری با تأکید بر نقش کلیدی نیروی انسانی در موفقیت این شرکت، کارکنان را ارزشمندترین دارایی پتروشیمی نوری دانست و گفت: انتخاب کارمند نمونه از میان نیروهای نمونه شرکت، کار دشواری بود.

مدیرعامل «شرکت مهندسی نوآوری و ساخت فناوریهای نوین خلیجفارس»، از تدوین چارچوب و نظامنامه جامع «ارزیابی و انتخاب لایسنسور در پروژههای پتروشیمی» خبر داد که پس از ماهها مطالعه گسترده تهیه و به مدیران عامل شرکتهای تابعه هلدینگ خلیجفارس ارائه شده است.

قیمت گاز طبیعی در اروپا تحت تأثیر مستقیم تحولات ژئوپلیتیک غرب آسیا و افزایش نگرانیها از اختلال در روند صادرات گاز طبیعی مایع (LNG) از خلیج فارس، به اوج خود در ۲۰ ماه گذشته رسید؛ واقعیتی که بلوک غرب را در آستانه فصل سرما با کابوس کمبود انرژی و ضعف مفرط در ذخایر راهبردی مواجه کرده است.

اقتصاد پویا / سرویس تجارت - دریا برای جامعه صیادی تنها یک پهنه آبی برای کسب درآمد نیست؛ بلکه محل زندگی، کار و تأمین معاش هزاران خانوادهای است که اقتصاد آنها مستقیماً به میزان صید، وضعیت آبوهوا، امنیت مسیرهای دریایی و دسترسی به سوخت وابسته است. هر اختلالی در یکی از این حلقهها میتواند درآمد یک صیاد را کاهش دهد و در ادامه، معیشت خانواده او و حتی اقتصاد محلی مناطق ساحلی را تحت تأثیر قرار دهد. اکنون اما جامعه صیادی کشور با مجموعهای از مشکلات همزمان مواجه است؛ مشکلاتی که از ناامنی و محدودیت رفتوآمد در دریا آغاز میشود و به کمبود یا دشواری تأمین سوخت، کاهش مسافت صید، افت میزان صید و در نهایت کاهش درآمد صیادان میرسد.

جنگ آمریکا با ایران حالا هزینههای خود را به زندگی روزمره آمریکاییها تحمیل کرده است؛ از جهش قیمت سوخت و افزایش هزینه حملونقل و مواد غذایی تا عبور هزینه مستقیم جنگ از ۱۰۰ میلیارد دلار؛ اگرچه اقتصاد آمریکا هنوز در برابر شوک جنگی مقاومت کرده است اما تداوم اختلال در انرژی میتواند تورم را ماندگارتر و فشاری مضاعف بر خانوار، کسبوکارهای کوچک و بودجه آمریکا وارد کند.

دنیای اقتصاد: آمریکا دیگر صرفا به دنبال ذخایر نفت ونزوئلا نبوده و عملا به دنبال بازسازی حاشیه امنیت انرژی خود است.

طبق اعلام مسئولان تولید گاز فاز ۱۱ پارس جنوبی از حدود ۱۲ میلیون مترمکعب در روز به بیش از ۲۶ میلیون مترمکعب رسید.

سیستم تولید برق خورشیدی ۱۷ کیلوواتی پتروشیمی شهید تندگویان با پیشرفت ۷۲ درصدی در حال اجراست و پیشبینی میشود این سیستم با ظرفیت تولید سالانه حدود ۲۳ هزار و ۷۴۰ کیلوواتساعت برق پاک، تا پایان مهرماه ۱۴۰۵ به بهرهبرداری برسد.

بورس انرژی ایران از عرضه گواهی سپرده متانول شرکت صنایع پتروشیمی سبلان از روز چهارشنبه ۱۱ شهریورماه در رینگ داخلی معاملات گواهی سپرده کالایی خبر داد.

اقتصاد پویا / سرویس اقتصاد و سیاست - سالها درآمدهای نفتی برای اقتصاد ایران فقط یک منبع درآمد نبود؛ بلکه در بسیاری از مقاطع به ابزاری برای پوشاندن ضعفهای ساختاری، تأمین هزینههای جاری، جبران کسری منابع و عبور موقت از بحرانها تبدیل شد. هر زمان قیمت نفت افزایش مییافت یا امکان فروش و دسترسی به درآمدهای ارزی بهتر میشد، بخشی از فشارهای اقتصادی کاهش پیدا میکرد و بسیاری از مشکلات ساختاری به آینده موکول میشدند. اما اکنون به نظر میرسد این نسخه قدیمی دیگر مانند گذشته کارایی ندارد. محدودیتهای فروش نفت، دشواری انتقال منابع، فشار تحریمها، کاهش قدرت خرید مردم، ناترازیهای مالی و بانکی، بحران انرژی و فرسودگی زیرساختها در کنار یکدیگر قرار گرفتهاند و فضای اقتصاد ایران را به مرحلهای رساندهاند که نمیتوان با تزریق یک درآمد نفتی یا افزایش مقطعی صادرات، همه مشکلات را پوشاند.

بررسی تراشه اختصاصی Xring O3 شیائومی؛ جهشی بزرگ در بهرهوری انرژی

وزیر خزانهداری آمریکا درگفت وگو با خبرگزاری رویترز با اذعان به تاثیر جنگ علیه ایران بر بازار اوراق این کشور، گفت افزایش قیمت انرژی و فشارهای تورمی ناشی از این جنگ، بازده اوراق دولتی آمریکا را افزایش داده است.

دراعظم آلمان، با هشدار درباره فشار بالارفتن قیمت انرژی بر خانوارها و صنایع آلمان، تأکید کرد که جبران افزایش ۵۰ درصدی قیمت نفت با یارانه ممکن نیست و تنها راه مهار بحران، پایاندادن به جنگ علیه ایران و بازگشایی تنگه هرمز است.

مدیرعامل شرکت ملی پالایش و پخش فرآوردههای نفتی ایران با اشاره به پرداخت مطالبات معوق کارگاههای تبدیل خودروهای بنزینی به دوگانهسوز از ابتدای دولت، از افزایش قریب به ۴۶ درصدی تبدیل خودروهای بنزینی به دوگانهسوز خبر داد و گفت: با اجرای اقدامات انجامشده، رشد مصرف بنزین امسال به زیر یک درصد رسیده و متوسط مصرف روزانه کشور از ۱۴۰ میلیون لیتر پیشبینیشده به حدود ۱۳۲ میلیون لیتر کاهش یافته است.

در اقتصاد پرنوسان، برنده لزوما بزرگترین کسبوکار نیست؛ کسبوکاری است که قدرت خرید مشتری، هزینه واقعی، فناوری، بهرهوری و انرژی را بهتر مدیریت کند.

حمله سپاه قیمت نفت را ۳ دلار افزایش داد.

شرق: دولت ایالات متحده برای تبدیل نفت ونزوئلا به یک پشتوانه راهبردی برای خود، از نقش میانجی فراتر رفته و در آستانه ورود مستقیم به یک سرمایهگذاری نفتی در ونزوئلاست. توافق کمسابقه و صدساله واشینگتن و کاراکاس در واقع قماری است که هم امنیت انرژی را هدف گرفته و هم پرسشهای حقوقی و سیاسی جدی ایجاد کرده است. ماهها پس از آنکه دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا اعلام کرد کناررفتن نیکلاس مادورو میتواند نفت ونزوئلا را دوباره در دسترس آمریکا قرار دهد، مشکل اصلی در این میان دیگر سیاسی نبود؛ شرکتهای بزرگ نفتی حاضر نمیشدند با سرعتی که کاخ سفید میخواست، میلیاردها دلار به صنعت نفت فرسوده و پرریسک ونزوئلا برگردانند. اکسونموبیل و کونوکو فیلیپس از جمله شرکتهایی بودند که دولت ترامپ برای بازگشت به میدانهای نفتی، آنها را تحت فشار گذاشت، اما نگرانی درباره امنیت، وضعیت حقوقی قراردادها، فساد و عدم ثبات سیاسی در کاراکاس، بخش بزرگی از صنعت نفت آمریکا را در حاشیه نگه داشت. شورون استثنای اصلی بود؛ شرکتی که برخلاف بیشتر رقبایش در دهههای گذشته حضور خود را در ونزوئلا کاملا قطع نکرده است. پاسخ دولت ترامپ به این مقاومت شرکتهای نفتی کمسابقه است: اگر بخش خصوصی به اندازه کافی مطمئن نیست، خود دولت مستقیم وارد ماجرا خواهد شد. توافقی که اخیرا اعلام شد، دولت آمریکا را از نقش تسهیلکننده سرمایهگذاری به یک ذینفع مستقیم در صنعت نفت ونزوئلا تبدیل میکند. محور معامله شرکتی خصوصی به رهبری آلخاندرو بتانکور، بازرگان ونزوئلایی است که روابط نزدیکی با دلسی رودریگز، رئیسجمهور موقت ونزوئلا دارد. شرکت او با نام North American Blue Energy Partners، طی دو سال گذشته پس از شورون به دومین تولیدکننده خصوصی بزرگ نفت در ونزوئلا تبدیل شده است. بتانکور پیشتر در اسپانیا و سوئیس با تحقیقات درباره اتهام پولشویی روبهرو بوده، هرچند هیچ اتهام رسمی علیه او مطرح نشده است. با این حال، همین پیشینه در کنار ارتباط نزدیک او با حکومت کاراکاس، حساسیت سیاسی معامله را بیشتر کرده است. واشینگتن میخواهد از طریق دفتر سرمایه راهبردی پنتاگون وارد این ساختار شود؛ نهادی که اساسا برای حمایت مالی از صنایع مرتبط با امنیت ملی آمریکا ایجاد شده است. سرمایهگذاری قرار است با بهای بسیار پایین طراحی شود تا دولت بدون تزریق سنگین پول نقد، صاحب سهمی از شرکت شود. پنتاگون در نهایت سهم دولت و حقوق خرید نفت را در اختیار خواهد داشت. این تغییر نقش، قابل توجه است. وزارت دفاع آمریکا که مأموریت اصلی آن امنیت و جنگ است، حالا قرار است در شرکتی سرمایهگذاری کند که سودش مستقیم به استخراج نفت از ونزوئلا وابسته خواهد بود. ۶۵ میلیارد بشکه نفت ابعاد نفتی این معامله بسیار بزرگ است. شرکت مورد حمایت آمریکا امکان توسعه ۱۷ میدان نفتی را خواهد داشت که گفته میشود حدود ۶۵ میلیارد بشکه ذخیره اثباتشده دارند؛ نزدیک به یکپنجم ذخایر ۳۰۳ میلیارد بشکهای ونزوئلا، کشوری که بزرگترین ذخایر اثباتشده نفت جهان را در اختیار دارد. حقوق بهرهبرداری نیز برای دورهای صدساله طراحی شده است. اگر این ساختار حقوقی در برابر دولتهای آینده ونزوئلا دوام بیاورد، واشینگتن عملا برای چند نسل به بخشی از منابع عظیم نفتی این کشور دسترسی ترجیحی پیدا خواهد کرد. شراینر پارکر از شرکت مشاوره رستاد انرژی که با والاستریتژورنال گفتوگو کرده، معتقد است در صورت دوام توافق، ترامپ میتواند ذخایر راهبردی نفتی برای آمریکا فراهم کند که اهمیت آنها از انقلاب نفت شیل هم فراتر رود. اما او همزمان روی مشکل اصلی دست میگذارد: وجود نفت در زیر زمین یک چیز است و تبدیل آن به میلیونها بشکه تولید روزانه چیزی دیگر. درباره ساختار دقیق مالکیت نیز هنوز ابهام وجود دارد. یک روایت منتشرشده از توافق میگوید دولت آمریکا ۳۵ درصد سهم غیرفعال در شرکت NABEP خواهد داشت و حق ترجیحی خرید ۲۰ درصد تولید را با قیمت تمامشده به دست میآورد. روایت دیگری به نقل از یک مقام کاخ سفید از سهم ۵۵درصدی آمریکا در یک سرمایهگذاری مشترک تازه و سهم ۴۵درصدی طرف ونزوئلایی سخن میگوید. هنوز توضیح عمومی روشنی برای این تفاوت ارائه نشده و همین مسئله نشان میدهد جزئیات حقوقی معامله کاملا شفاف نشده است. مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، توافق را «یک پیروزی بزرگ» خوانده و گفته نفت ارزان در نیمکره غربی میتواند قیمت سوخت برای آمریکاییها را پایین بیاورد. رودریگز نیز تصویر بزرگتری ارائه کرده است: بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار سرمایهگذاری، بیش از ۲۰۹ میلیارد دلار درآمد مالیاتی و هزاران شغل برای اقتصادی که صنعت نفت آن سالهاست با کمبود سرمایه و فرسودگی زیرساخت روبهروست. تأثیر جنگ با ایران پشت این چرخش دولت ترامپ، فقط ونزوئلا و تحولات این کشور نیست. جنگ ایران معادله انرژی آمریکا را تغییر داده است. اختلال در صادرات نفت خلیج فارس، حدود یکپنجم عرضه معاملهشده جهانی نفت را تحت تأثیر قرار داده و آمریکا را بیش از گذشته در موقعیت تأمینکننده نفت و فروردههایی مانند گازوئیل و سوخت جت برای بازارهای دیگر قرار داده است. همزمان دولت ترامپ برای مهار فشار قیمتها بخشی از ذخایر راهبردی نفت آمریکا را مصرف کرده و سطح این ذخایر به پایینترین میزان از سال ۱۹۸۲ رسیده است. در چنین شرایطی، ونزوئلا مزیتی دارد که صرفا به حجم ذخایرش مربوط نیست. آمریکا بزرگترین تولیدکننده نفت خام جهان و در مجموع صادرکننده خالص نفت و فراوردههای آن است، اما بخش زیادی از نفت تولیدی آن سبک و شیرین است. نفت ونزوئلا در مقابل سنگین و ترش است؛ همان نوع نفتی که بسیاری از پالایشگاههای آمریکایی برای فراوری آن طراحی شدهاند و برای تولید گازوئیل، سوخت جت، روغنهای صنعتی و آسفالت مناسب است. این پیوند تاریخی هنوز در زیرساخت پالایش آمریکا باقی مانده است. بسیاری از پالایشگاههای این کشور در دهه ۱۹۷۰ زمانی ساخته یا تنظیم شدند که ونزوئلا یکی از تأمینکنندگان اصلی نفت آمریکا بود. واردات نفت ونزوئلا امسال بیش از چهار برابر شده و به حدود ۶۰۰ هزار بشکه در روز رسیده است؛ بالاترین میزان از زمان اعمال تحریمهای دوره نخست ترامپ در سال ۲۰۱۹. ونزوئلا اکنون پس از کانادا دومین منبع نفت خام وارداتی آمریکاست. به همین دلیل جنگ ایران برای کاخ سفید به عامل شتابدهنده تبدیل شده است. مقامهای درگیر در مذاکرات میگویند دولت میخواست پیش از انتخابات میاندورهای نوامبر نشان دهد منبع بلندمدتی از نفت در نیمکره غربی پیدا کرده که میتواند آمریکاییها را تا حدی از هزینه آشفتگی خاورمیانه مصون نگه دارد. اما فاصله میان اعلام سیاسی و بشکه واقعی همچنان زیاد است. چالش زمان برای تولید ونزوئلا امروز فقط حدود ۱.۱ تا ۱.۲ میلیون بشکه در روز نفت تولید میکند؛ رقمی بسیار پایینتر از حدود ۳.۵ میلیون بشکه در روز پیش از افول طولانی صنعت نفت این کشور. افزایش حدود ۱۵۰ هزار بشکهای تولید از ابتدای سال نشانه بهبود است، اما برای بازگشت به ظرفیت تاریخی کافی نیست. لویسا پالاسیوس، رئیس پیشین سیتگو و مدیر مرکز سیاست انرژی جهانی دانشگاه کلمبیا، میگوید بازگرداندن تولید ونزوئلا به سطح گذشته به میلیاردها دلار سرمایه خارجی و دستکم یک دهه زمان نیاز دارد. زیرساختهای نفتی طی سالهای طولانی حکومت هوگو چاوز و مادورو فرسوده شدهاند و برخی بخشها عملا باید از نو ساخته شوند. بنابراین توافق تازه نمیتواند آنطورکه در تبلیغات سیاسی ممکن است القا شود، در چند ماه قیمت بنزین در آمریکا را پایین بیاورد. راب تامل از شرکت تورتویس کپیتال نیز میگوید سرمایهگذاری در ونزوئلا باید با دهها پروژه دیگر شرکتهای بزرگ نفتی در جهان رقابت کند و احتمالا سالها طول میکشد تا نفت اضافی قابل توجهی وارد بازار شود. کاخ سفید امیدوار است مشارکت مستقیم دولت بخشی از این تردید را کاهش دهد، اما همین نقطه یک تناقض هم ایجاد کرده است: دولت آمریکا از یک طرف از شرکتهای خصوصی میخواهد وارد ونزوئلا شوند و از طرف دیگر، در حال ساختن رقیبی است که خود واشینگتن، پشت آن ایستاده و به بخش عظیمی از ذخایر نفتی دسترسی ترجیحی خواهد داشت. اد هیرس، اقتصاددان انرژی دانشگاه هیوستون، این پرسش را صریح مطرح کرده است: چرا دولت آمریکا باید با پول و اعتبار خود «یک رقیب بزرگ برای صنعت نفت آمریکا» بسازد؟ دردسرهای حقوقی ریسک بزرگتر از اقتصاد، چالشهای حقوقی و سیاسی این توافق است. قانون اساسی ۱۹۹۹ ونزوئلا ذخایر نفتی را متعلق به جمهوری بولیواری ونزوئلا میداند و فروش آنها را ممنوع میکند. مخالفان حکومت استدلال میکنند دولت غیرانتخابی کنونی اختیار حقوقی لازم برای واگذاری چنین حقوق بلندمدتی را ندارد و دولت آینده میتواند قرارداد را به چالش بکشد. طراحان معامله دقیقا از همین خطر آگاه بودهاند. به گفته افراد درگیر در مذاکرات، استفاده از یک شرکت خصوصی بهجای قرارداد مستقیم دولت آمریکا با کاراکاس با این هدف انتخاب شده که لغو توافق برای حکومتهای آینده دشوارتر شود. محاسبه آنها این است که مصادره یک شرکت خصوصی از نظر سیاسی و حقوقی سختتر از لغو یک توافق دولتی خواهد بود. با این حال، همین طراحی در میان بخشی از ونزوئلاییها واکنش منفی ایجاد کرده است. دیهگو آریا، وزیر و سفیر پیشین ونزوئلا که اکنون در آمریکا در تبعید زندگی میکند، معامله را غیرقانونی میداند و واشینگتن را متهم میکند در ازای دسترسی به نفت، به حکومتی غیرانتخابی مشروعیت میدهد. این واکنش یک تناقض سیاسی بزرگتر را نشان میدهد. بسیاری از ونزوئلاییها از عملیات آمریکا برای کنارزدن مادورو حمایت کردند، اما محبوبیت ترامپ با تقویت موقعیت رودریگز، معاون پیشین مادورو، کاهش یافته است. همان دولتی که واشینگتن زمانی بخشی از ساختار مادورو میدانست، اکنون شریک اصلی طرحی شده که ترامپ آن را دستاورد انرژی آمریکا معرفی میکند. برای مردم عادی ونزوئلا البته بحث حقوق مالکیت ۶۵ میلیارد بشکه نفت ممکن است بسیار دورتر از مشکلات روزانه باشد. ایرلیس سدنیو، بازنشسته ۶۵سالهای در حومه کاراکاس گفته دغدغه او برق، آب، درآمد و هزینه زندگی است؛ اگر توافق نفتی بتواند این وضعیت را بهتر کند، از آن استقبال خواهد کرد. همین فاصله میان سیاست کلان و زندگی روزمره سرنوشت معامله را تعیین میکند. دولت ترامپ آن را راهی برای امنیت انرژی آمریکا میبیند و کاراکاس از سرمایه، مالیات و اشتغال سخن میگوید. صنعت نفت اما هنوز درباره امنیت سرمایه خود مطمئن نیست و مخالفان ونزوئلایی مشروعیت قرارداد را زیر سؤال میبرند. نفت ونزوئلا زیر زمین فراوان است؛ مسئله دشوارتر این است که چه کسی حق استخراج آن را دارد، چه کسی پولش را میپردازد و آیا قراردادی که برای صد سال نوشته میشود، از تغییر دولتها و بحرانهای سیاسی بعدی هم جان سالم به در خواهد برد؟
تراژدی منابع مشترک چیست؟تراژدی منابع مشترک وضعیتی است که در آن هر فرد برای سود خودش از منبعی همگانی مانند مرتع، آب یا ذخایر ماهی بیش از اندازه برداشت میکند و سرانجام آن منبع برای همه از دست میرود.
صندوق اعتماد چیست؟
برنامه نجات داراییهای مشکلدار (TARP) چیست؟
توماس مالتوس کیست؟
طبقهبندی مالیاتی چیست؟
مفهوم بازگشتی چیست؟
SWOT چیست؟
علوم اجتماعی چیست؟
سیستم بانکداری سایه چیست؟