نسبت فعالیت نوعی معیار مالی است که نشان میدهد یک شرکت چقدر کارآمد از داراییهای موجود در ترازنامه خود برای تولید درآمد و نقدینگی استفاده میکند. این نسبتها که معمولاً به عنوان نسبتهای بهرهوری شناخته میشوند، به تحلیلگران کمک میکنند تا نحوه مدیریت موجودی یک شرکت را ارزیابی کنند که کلید روان بودن عملیات و سلامت مالی کلی آن است.
نکات کلیدی
- نسبت فعالیت به طور کلی هر نوع معیار مالی را توصیف میکند که به سرمایهگذاران و تحلیلگران تحقیقات کمک میکند تا ارزیابی کنند که یک شرکت چقدر کارآمد از داراییهای خود برای تولید درآمد و نقدینگی استفاده میکند.
- نسبتهای فعالیت ممکن است برای مقایسه دو کسبوکار مختلف در یک بخش یا برای نظارت بر سلامت مالی یک شرکت واحد در طول زمان استفاده شود.
- نسبتهای فعالیت را میتوان به نسبتهای گردش موجودی کالا، نسبتهای گردش دارایی کل، اندازهگیری بازده حقوق صاحبان سهام و طیف وسیعی از معیارهای دیگر تقسیم کرد.
درک نسبتهای فعالیت نسبتهای فعالیت زمانی مفیدتر هستند که برای مقایسه دو کسبوکار رقیب در یک صنعت استفاده شوند تا مشخص شود که یک شرکت خاص چگونه در میان همتایان خود قرار میگیرد. اما نسبتهای فعالیت همچنین میتوانند برای ردیابی پیشرفت مالی یک شرکت در چندین دوره ثبت استفاده شوند تا تغییرات را در طول زمان تشخیص دهند. این اعداد را میتوان برای ارائه تصویری آیندهنگر از عملکرد احتمالی یک شرکت ترسیم کرد.
نسبتهای فعالیت را میتوان به زیرمجموعههای زیر تقسیم کرد:
1. نسبت گردش حسابهای دریافتنی
نسبت گردش حسابهای دریافتنی توانایی یک نهاد در دریافت پول از مشتریان خود را تعیین میکند. کل فروش اعتباری بر متوسط مانده حسابهای دریافتنی برای یک دوره خاص تقسیم میشود. نسبت پایین نشاندهنده کمبود در فرآیند وصول است.
2. نسبت گردش موجودی کالا
نسبت گردش موجودی کالا میزان فروش موجودی کالا در طول یک دوره حسابداری را اندازهگیری میکند. هزینه کالاهای فروخته شده (COGS) بر متوسط موجودی برای یک دوره خاص تقسیم میشود. محاسبات بالاتر نشان میدهد که یک شرکت میتواند موجودی خود را با سهولت نسبی جابجا کند.
3. نسبت گردش دارایی کل
نسبت گردش دارایی کل اندازهگیری میکند که یک نهاد چقدر کارآمد از داراییهای خود برای فروش استفاده میکند. کل فروش بر کل داراییها تقسیم میشود تا مشخص شود که یک کسبوکار چقدر ماهرانه از داراییهای خود استفاده میکند. نسبتهای کوچکتر ممکن است نشان دهد که یک شرکت در جابجایی محصولات خود با مشکل مواجه است.
4. بازده حقوق صاحبان سهام
معیاری به نام بازده حقوق صاحبان سهام (ROE) درآمدهای حاصل از حقوق صاحبان سهام را اندازهگیری میکند. ROE با تقسیم درآمد خالص بر کل سهام در گردش در بازار محاسبه میشود.
5. نسبت گردش دارایی
معیاری به نام نسبت گردش دارایی میزان درآمدی را که یک شرکت به ازای هر دلار دارایی تولید میکند، اندازهگیری میکند. این رقم که با تقسیم فروش یک شرکت بر کل داراییهای آن به سادگی محاسبه میشود، نشان میدهد که یک شرکت چقدر کارآمد از داراییهای خود برای تولید فروش استفاده میکند.
نسبتهای فعالیت در مقابل نسبتهای سودآوری
نسبتهای فعالیت و نسبتهای سودآوری هر دو ابزار تحلیلی اساسی هستند که به سرمایهگذاران در ارزیابی جنبههای مختلف قدرت مالی یک شرکت کمک میکنند. نسبتهای سودآوری تولید سود یک شرکت را نشان میدهند، در حالی که نسبتهای فعالیت نشان میدهند که یک شرکت چقدر خوب از منابع خود برای تولید آن سود استفاده میکند. نسبتهای سودآوری ممکن است به تحلیلگران کمک کند تا سود یک شرکت را با سود رقبای صنعت آن مقایسه کنند، در حالی که همچنین پیشرفت همان شرکت را در چندین دوره گزارشدهی مختلف ردیابی میکنند.
نسبتهای فعالیت چه زمانی بیشترین کاربرد را دارند؟
نسبتهای فعالیت زمانی مفیدتر هستند که دو کسبوکار رقیب را در یک صنعت با هم مقایسه کنند تا مشخص شود که یک شرکت خاص چگونه در میان همتایان خود قرار میگیرد.
زیرمجموعههای نسبت فعالیت چیست؟
زیرمجموعههای نسبت فعالیت که در ابتدای این مقاله توضیح داده شد عبارتند از:
- نسبت گردش حسابهای دریافتنی
- نسبت گردش دارایی
- نسبت گردش موجودی کالا
- بازده حقوق صاحبان سهام
- نسبت گردش دارایی کل
نسبت فعالیت چگونه با نسبت سودآوری متفاوت است؟
نسبت فعالیت نشان میدهد که یک شرکت چقدر خوب از منابع خود برای تولید آن سود استفاده میکند، در حالی که نسبت سودآوری تولید سود یک شرکت را نشان میدهد.
نتیجه گیری
نسبت فعالیت که معمولاً نسبت بهرهوری نامیده میشود، نشان میدهد که یک شرکت چقدر کارآمد از داراییهای موجود در ترازنامه خود برای تولید درآمد و نقدینگی استفاده میکند. این یک نوع معیار مالی است و به تحلیلگران کمک میکند تا نحوه مدیریت موجودی یک شرکت را ارزیابی کنند.















نظرات کاربران