سند تجاری یک دستور کتبی است که عمدتاً در تجارت بین‌الملل استفاده می‌شود و یک طرف را ملزم می‌کند تا مبلغ مشخصی را به طرف دیگر، به صورت درخواستی یا در تاریخ از پیش تعیین‌شده، پرداخت کند. سندهای تجاری مشابه چک و سفته هستند؛ آن‌ها می‌توانند توسط افراد یا بانک‌ها صادر شوند و معمولاً از طریق پشت‌نویسی قابل انتقال هستند.
نکات کلیدی
- سند تجاری یک دستور کتبی است که یک طرف را ملزم می‌کند تا مبلغ مشخصی را به طرف دیگر، به صورت درخواستی یا در آینده، پرداخت کند.
- یک سند تجاری اغلب شامل سه طرف است - دارنده (drawee) طرفی است که مبلغ را پرداخت می‌کند، گیرنده (payee) مبلغ را دریافت می‌کند، و صادرکننده (drawer) کسی است که دارنده را ملزم به پرداخت به گیرنده می‌کند.
- از سند تجاری در تجارت بین‌الملل برای کمک به واردکنندگان و صادرکنندگان در انجام معاملات استفاده می‌شود.
- در حالی که سند تجاری خود به تنهایی یک قرارداد نیست، طرف‌های درگیر می‌توانند از آن برای مشخص کردن شرایط یک معامله، مانند شرایط اعتباری و نرخ بهره تجمعی، استفاده کنند.
درک سندهای تجاری
یک معامله سند تجاری می‌تواند شامل حداکثر سه طرف باشد. دارنده طرفی است که مبلغ مشخص شده در سند تجاری را پرداخت می‌کند. گیرنده کسی است که این مبلغ را دریافت می‌کند. صادرکننده طرفی است که دارنده را ملزم به پرداخت به گیرنده می‌کند. صادرکننده و گیرنده یک موجودیت واحد هستند، مگر اینکه صادرکننده سند تجاری را به یک گیرنده شخص ثالث منتقل کند.بر خلاف چک، سند تجاری یک سند کتبی است که بدهی بدهکار به طلبکار را مشخص می‌کند. این سند اغلب در تجارت بین‌الملل برای پرداخت کالاها یا خدمات استفاده می‌شود. در حالی که سند تجاری خود به تنهایی یک قرارداد نیست، طرف‌های درگیر می‌توانند از آن و فرم‌های ضمیمه برای اجرای شرایط یک قرارداد استفاده کنند.می‌توان مشخص کرد که پرداخت درخواستی یا در یک تاریخ آینده مشخص شده است. دوره بین صدور صورتحساب و پرداخت، دوران اعتبار (usance) نامیده می‌شود. این دوره اغلب با شرایط اعتباری، مانند 90 روز، تمدید می‌شود. همچنین، سند تجاری باید توسط دارنده پذیرفته شود تا معتبر باشد.سندهای تجاری معمولاً بهره‌ای پرداخت نمی‌کنند و در اصل چک‌های پس‌تاریخ هستند. آن‌ها ممکن است در صورت عدم پرداخت تا تاریخ مشخص، بهره‌ای تجمع کنند؛ با این حال، در این مورد، نرخ باید روی سند مشخص شود.برعکس، آن‌ها می‌توانند قبل از تاریخ مشخص شده برای پرداخت، با تخفیف منتقل شوند. یک سند تجاری باید به وضوح مبلغ پول، تاریخ و طرف‌های درگیر، از جمله صادرکننده و دارنده، را مشخص کند.اگر سند تجاری توسط یک بانک صادر شود، ممکن است به عنوان حواله بانکی (bank draft) نامیده شود. بانک صادرکننده پرداخت در معامله را تضمین می‌کند. اگر سندهای تجاری توسط افراد صادر شوند، ممکن است به عنوان حواله تجاری (trade draft) نامیده شوند.سندهای تجاری در تجارت بین‌الملل مفید هستند زیرا به خریداران و فروشندگان کمک می‌کنند تا با ریسک‌های ناشی از نوسانات نرخ ارز و تفاوت‌های حوزه‌های قضایی قانونی مقابله کنند.اگر قرار است وجوه بلافاصله یا درخواستی پرداخت شود، سند تجاری به عنوان حواله دیداری (sight draft) شناخته می‌شود. در تجارت بین‌الملل، یک حواله دیداری به صادرکننده اجازه می‌دهد تا مالکیت کالاهای صادراتی را تا زمانی که واردکننده تحویل را دریافت کند و بلافاصله هزینه آن‌ها را پرداخت کند، حفظ کند.با این حال، اگر قرار است وجوه در یک تاریخ مشخص در آینده پرداخت شود، به عنوان حواله مدت‌دار (time draft) شناخته می‌شود. یک حواله مدت‌دار به واردکننده زمان کوتاهی می‌دهد تا پس از دریافت کالاها، هزینه آن‌ها را به صادرکننده پرداخت کند.تفاوت بین سفته و سند تجاری این است که دومی قابل انتقال است و می‌تواند یک طرف را ملزم به پرداخت به طرف سومی کند که در ایجاد آن دخیل نبوده است. اسکناس‌ها اشکال رایجی از سفته‌ها هستند. سند تجاری توسط طلبکار صادر می‌شود و بدهکار را ملزم می‌کند تا مبلغ خاصی را در مدت زمان مشخصی پرداخت کند. از سوی دیگر، سفته توسط بدهکار صادر می‌شود و وعده‌ای برای پرداخت مبلغ مشخصی از پول در یک دوره زمانی مشخص است.
مثال یک سند تجاری
فرض کنید شرکت ABC قطعات خودرو را از Car Supply XYZ به مبلغ 25000 دلار خریداری می‌کند. Car Supply XYZ یک سند تجاری صادر می‌کند و در این مورد صادرکننده و گیرنده می‌شود. سند تجاری تصریح می‌کند که شرکت ABC مبلغ 25000 دلار را در 90 روز به Car Supply XYZ پرداخت خواهد کرد. شرکت ABC دارنده می‌شود و سند تجاری و کالاها را می‌پذیرد و ارسال می‌شود.
در 90 روز، Car Supply XYZ سند تجاری را برای پرداخت به شرکت ABC ارائه خواهد کرد. سند تجاری تأییدی بود که توسط Car Supply XYZ ایجاد شد، که در این مورد طلبکار نیز بود، برای نشان دادن بدهی شرکت ABC، بدهکار.
تفاوت‌های بین سند تجاری و چک چیست؟
یک چک همیشه شامل یک بانک است در حالی که یک سند تجاری می‌تواند شامل هر کسی، از جمله یک بانک، باشد. چک‌ها درخواستی قابل پرداخت هستند در حالی که یک سند تجاری می‌تواند مشخص کند که پرداخت درخواستی یا در یک تاریخ آینده مشخص شده است. سندهای تجاری معمولاً بهره‌ای پرداخت نمی‌کنند و در اصل چک‌های پس‌تاریخ هستند. آن‌ها ممکن است در صورت عدم پرداخت تا تاریخ مشخص، بهره‌ای تجمع کنند، اما این نرخ باید روی سند مشخص شود. بر خلاف چک، سند تجاری یک سند کتبی است که بدهی بدهکار به طلبکار را مشخص می‌کند.
طرف‌های یک سند تجاری چه کسانی هستند؟
یک معامله سند تجاری می‌تواند شامل حداکثر سه طرف باشد. دارنده طرفی است که مبلغ مشخص شده در سند تجاری را پرداخت می‌کند. گیرنده کسی است که این مبلغ را دریافت می‌کند. صادرکننده طرفی است که دارنده را ملزم به پرداخت به گیرنده می‌کند. صادرکننده و گیرنده یک موجودیت واحد هستند، مگر اینکه صادرکننده سند تجاری را به یک گیرنده شخص ثالث منتقل کند.
انواع مختلف سندهای تجاری چیست؟
سند تجاری صادر شده توسط یک بانک به عنوان حواله بانکی شناخته می‌شود. بانک صادرکننده پرداخت در معامله را تضمین می‌کند. سند تجاری صادر شده توسط افراد به عنوان حواله تجاری شناخته می‌شود. اگر قرار است وجوه بلافاصله یا درخواستی پرداخت شود، سند تجاری به عنوان حواله دیداری شناخته می‌شود.
در تجارت بین‌الملل، یک حواله دیداری به صادرکننده اجازه می‌دهد تا مالکیت کالاهای صادراتی را تا زمانی که واردکننده تحویل را دریافت کند و بلافاصله هزینه آن‌ها را پرداخت کند، حفظ کند. با این حال، اگر قرار است وجوه در یک تاریخ مشخص در آینده پرداخت شود، به عنوان حواله مدت‌دار شناخته می‌شود که به واردکننده زمان کوتاهی می‌دهد تا پس از دریافت کالاها، هزینه آن‌ها را به صادرکننده پرداخت کند.
تفاوت بین سند تجاری و سفته چیست؟
تفاوت بین سفته و سند تجاری این است که دومی قابل انتقال است و می‌تواند یک طرف را ملزم به پرداخت به طرف سومی کند که در ایجاد آن دخیل نبوده است. اسکناس‌ها اشکال رایجی از سفته‌ها هستند. سند تجاری توسط طلبکار صادر می‌شود و بدهکار را ملزم می‌کند تا مبلغ خاصی را در مدت زمان مشخصی پرداخت کند. از سوی دیگر، سفته توسط بدهکار صادر می‌شود و وعده‌ای برای پرداخت مبلغ مشخصی از پول در یک دوره زمانی مشخص است.
نتیجه‌گیری
سندهای تجاری با مشخص کردن پرداخت از یک طرف به طرف دیگر در یک تاریخ مشخص، به تسهیل روند تجارت بین‌الملل کمک می‌کنند. آن‌ها عملکردی مشابه چک دارند و اگرچه قرارداد نیستند، می‌توانند برای اجرای شرایط یک قرارداد استفاده شوند.
نظرات کاربران