تحویل در محل (DAP) یک اصطلاح تجاری بین‌المللی است که برای توصیف معامله‌ای استفاده می‌شود که در آن فروشنده موافقت می‌کند تمام هزینه‌ها را بپردازد و هرگونه ضرر احتمالی ناشی از انتقال کالاهای فروخته شده به یک مکان خاص را متحمل شود. در توافقات DAP، خریدار مسئول پرداخت عوارض واردات و هرگونه مالیات قابل اجرا، از جمله ترخیص کالا و مالیات‌های محلی، پس از رسیدن محموله به مقصد مشخص شده است. این عبارت در هشتمین نشریه اتاق بازرگانی بین‌المللی (ICC) از اینکوترمز (اصطلاحات تجاری بین‌المللی) در سال ۲۰۱۰ معرفی شد.
نکات کلیدی:
- تحویل در محل یک اصطلاح تجاری بین‌المللی است که در هشتمین نشریه اتاق بازرگانی بین‌المللی از اینکوترمز معرفی شد.
- تحت DAP، فروشنده موافقت می‌کند تمام هزینه‌ها را بپردازد و هرگونه ضرر احتمالی ناشی از انتقال کالاهای فروخته شده به یک مکان خاص را متحمل شود.
- به عبارت ساده‌تر، فروشنده طبق قوانین DAP تمام خطرات و هزینه‌های تحویل کالا به محل مورد توافق را بر عهده می‌گیرد.
- به محض رسیدن محموله به مقصد، خریدار تمام ریسک و مسئولیت را بر عهده می‌گیرد.
- اینکوترمز به رفع هرگونه ابهام در مورد حقوق و مسئولیت‌های خریداران و فروشندگان قراردادهای تجاری کمک می‌کند.
نحوه عملکرد تحویل در محل (DAP)
خریداران و فروشندگان اغلب در مورد قراردادهای تجاری، چه در یک کشور باشند یا نباشند، با مشکلاتی روبرو می‌شوند. به همین ترتیب، قوانین و مقرراتی وجود دارد که به وضوح نقش‌ها و مسئولیت‌های هر طرف در یک قرارداد مالی را تعریف می‌کند. این موارد به عنوان اینکوترمز شناخته می‌شوند - که یکی از آنها توافق تحویل در محل یا DAP است.DAP به سادگی به این معنی است که فروشنده تمام خطرات و هزینه‌های تحویل کالا به محل مورد توافق را بر عهده می‌گیرد. این بدان معناست که آنها مسئول هر چیزی مرتبط با بسته‌بندی، مستندات، تأیید صادرات، هزینه‌های بارگیری و تحویل نهایی هستند. خریدار نیز به نوبه خود، ریسک و مسئولیت تخلیه کالا و ترخیص آنها برای واردات را بر عهده می‌گیرد.توافق تحویل در محل یا DAP برای هر نوع یا ترکیبی از انواع حمل و نقل قابل اجرا است. معمولاً نقطه‌ای را که خریدار مسئولیت‌های مالی را بر عهده می‌گیرد، مانند "تحویل در محل، بندر اوکلند" ذکر می‌کند.این اصطلاح در سال ۲۰۱۰ معرفی شد. در آن زمان، DAP جایگزین اصطلاح "تحویل عوارض پرداخت نشده" (DDU) شد. در حالی که ممکن است هنوز به صورت محاوره‌ای از DDU استفاده شود، DAP اکنون اصطلاح رسمی مورد استفاده در تجارت بین‌المللی است.نقطه مقابل DAP، "تحویل عوارض پرداخت شده" (DDP) است که نشان می‌دهد فروشنده باید عوارض، ترخیص واردات و هرگونه مالیات را پوشش دهد.
تعهدات DAP
ICC تعهدات روشنی را برای خریداران و فروشندگان برای هر اینکوترمز تعیین می‌کند. در زیر مسئولیت‌های اصلی هر طرف آمده است.
فروشندگان
فروشنده کسی است که بیشترین مسئولیت‌ها را در هنگام حمل و نقل تحت قراردادهای DAP بر عهده دارد. این شامل:
- مستندات: طبق قوانین DAP، فروشنده باید هرگونه مستندات، از جمله شمارش کالاها در محموله، صورتحساب تجاری و همچنین هرگونه بسته‌بندی و علامت‌گذاری مربوط به صادرات محموله را تأمین کند.
- مجوز: فروشنده باید هرگونه مجوز مورد نیاز برای صادرات کالا را تأمین کند و از مسائل گمرکی از طرف خود مراقبت کند.
- حمل و نقل: این دسته شامل هرگونه حمل پیش از حمل کالا، تحویل به بندر، بارگیری روی کانتینر و حمل/تحویل اصلی به مقصد است.
- هزینه‌ها: فروشنده باید هزینه حمل و نقل را متحمل شود و باید هرگونه ضرری که ممکن است در طول حمل و نقل ایجاد شود را بپردازد.
- اثبات تحویل: این توسط فروشنده پس از رسیدن کانتینر به مقصد به خریدار ارائه می‌شود.
خریداران:
در حالی که فروشنده بیشترین مسئولیت‌ها را تحت قرارداد DAP بر عهده دارد، مواردی وجود دارد که خریدار باید به آنها پایبند باشد. این موارد شامل:
- پرداخت: خریدار باید کالاها را برای فروشنده تعیین و پرداخت کند. آنها همچنین باید مقصد را به فروشنده اطلاع دهند.
- واردات: پس از رسیدن محموله به مقصد، خریدار باید از هرگونه مسئله مربوط به واردات مراقبت کند. این شامل هرگونه تشریفات، مانند فرم‌های واردات است.
- تخلیه: خریدار باید ترتیبی برای تخلیه محموله از کشتی حمل و نقل فراهم کند.
- هزینه‌ها: خریدار پس از رسیدن محموله به مقصد، هزینه عوارض واردات، مالیات‌ها و عوارض را متحمل می‌شود.
- حمل و نقل: پس از تخلیه، خریدار مسئول حمل کالا از مقصد/بندر به محل بعدی خود است. این می‌تواند یک انبار، محل ذخیره‌سازی یا محل خرده‌فروشی باشد.
اهمیت اینکوترمز
ICC در سال ۱۹۱۹ تأسیس شد. اینکوترمز را در سال ۱۹۳۶ به عنوان راهی برای تسهیل تجارت داخلی و بین‌المللی ایجاد کرد. از آن زمان، اتاق هشت به‌روزرسانی از این اصطلاحات را به منظور حذف اصطلاحات منسوخ منتشر کرد. تحویل در محل یکی از آن ساده‌سازی‌ها بود، زیرا تعریف صرف نظر از روش حمل و نقل اعمال می‌شود.نیروی محرکه اصلی پشت ICC و اینکوترمز، نیاز به درک روشن از مسئولیت‌های طرف مقابل در قراردادهای بین‌المللی، به ویژه در مورد اینکه چه کسی چه چیزی را و به کجا حمل می‌کند، است. با صدور تعاریف مشخص توسط ICC، قراردادها می‌توانند به اینکوترمز ارجاع دهند و طرف‌های امضاکننده درک مشترکی از مسئولیت‌ها دارند.حتی با وجود دستورالعمل‌های واضح برای ترتیبات DAP، هنوز موقعیت‌هایی وجود دارد که منجر به اختلافات می‌شود، مانند زمانی که حامل کالا به دلیل عدم دریافت مجوز مناسب از یکی از طرفین، هزینه معطلی (هزینه‌ای برای عدم تخلیه به موقع) را متحمل می‌شود.در این موارد، تقصیر معمولاً بر عهده طرفی است که در ارائه به موقع مستندات کوتاهی کرده است، اما تعیین آن می‌تواند دشوار باشد، زیرا الزامات مستندات توسط مقامات ملی و محلی کنترل کننده بنادر تعریف شده و از کشوری به کشور دیگر متفاوت است. در واقع، قانون تجارت بین‌المللی حتی با وجود مزیت اصطلاحات قراردادی تعریف شده می‌تواند پیچیده باشد.
تحویل در محل به چه معناست؟
تحویل در محل یکی از قوانینی است که توسط اتاق بازرگانی بین‌المللی در رابطه با تجارت بین‌المللی وضع شده است. طبق این قانون، فروشنده مسئول آماده‌سازی و حمل کالا به محل خریدار و پرداخت هزینه حمل و نقل و همچنین هرگونه ضرری است که ممکن است در طول حمل و نقل ایجاد شود. از سوی دیگر، خریدار باید هزینه مالیات‌ها، عوارض و حقوق گمرکی را متحمل شود و پس از ورود محموله، آن را تخلیه کند.
اینکوترمز چیست؟
اینکوترمز مجموعه‌ای از قوانین برای تجارت بین‌المللی است. آنها توسط اتاق بازرگانی بین‌المللی ایجاد شده‌اند و مسئولیت‌های خریداران و فروشندگان قراردادهای مالی در بازارهای داخلی و بین‌المللی را مشخص می‌کنند. به این ترتیب، آنها در مورد قراردادهای مالی بین طرفین، به ویژه زمانی که آنها در کشورهای مختلف هستند، شفافیت ایجاد می‌کنند. اینکوترمز که در سال ۱۹۳۶ تأسیس شد، به صورت دوره‌ای به روز می‌شود. نمونه‌هایی از اینکوترمز شامل تحویل در محل، حمل و بیمه پرداخت شده تا و تحویل عوارض پرداخت شده است.
تفاوت بین DAP و DDP چیست؟
DAP و DDP دو اینکوترمز مورد استفاده در تجارت بین‌المللی هستند. تحت DAP یا تحویل در محل، خریدار و فروشنده برخی از مسئولیت‌های حمل محموله کالا را به اشتراک می‌گذارند. فروشنده کالا را بارگیری و به خریدار ارسال می‌کند. آنها همچنین هزینه حمل و نقل را متحمل می‌شوند و باید هرگونه ضرری که ممکن است در طول مسیر ایجاد شود را بپردازند. پس از رسیدن کالا به مقصد، خریدار کنترل را بر عهده می‌گیرد. این بدان معنی است که آنها مسئول هرگونه مالیات، عوارض یا هزینه و تخلیه محموله هستند.DDP یا تحویل عوارض پرداخت شده کمی متفاوت عمل می‌کند. طبق این قانون، فروشنده تمام ریسک، مسئولیت و هزینه‌های مربوط به حمل و نقل را بر عهده می‌گیرد. این شامل هزینه حمل و نقل، بیمه، عوارض (واردات و صادرات) و هرگونه هزینه توافق شده دیگر با خریدار است.
نکته پایانی
تجارت بین‌المللی می‌تواند بسیار پیچیده و دشوار باشد. به همین دلیل است که اتاق بازرگانی بین‌المللی اینکوترمز را ارائه کرده است که مجموعه‌ای از قوانینی است که به صورت دوره‌ای به روز می‌شوند. این لیست راهنمایی‌هایی را برای خریداران و فروشندگان در مورد حقوق و مسئولیت‌های آنها در مورد قراردادهای مالی ارائه می‌دهد.تحویل در محل یکی از این اصطلاحات است. تحت DAP، فروشنده مسئولیت زیادی را در مورد آماده‌سازی و هزینه حمل و نقل تا رسیدن کالا به مقصد بر عهده دارد. پس از ورود، خریدار مسئولیت را بر عهده می‌گیرد.
نظرات کاربران