مقررات حفاظت از داده‌های عمومی چیست؟

مقررات حفاظت از داده‌های عمومی (GDPR) چیست؟

مقررات حفاظت از داده‌های عمومی (GDPR) یک چارچوب قانونی است که راهنمایی‌ برای جمع‌آوری و پردازش اطلاعات شخصی افراد ساکن در اتحادیه اروپا (EU) و خارج از آن ارائه می‌دهد. این مقررات در سال ۲۰۱۶ تصویب و از سال ۲۰۱۸ به اجرا درآمد. GDPR سخت‌ترین قانون امنیت و حریم خصوصی در جهان است. هدف آن این است که مصرف‌کنندگان کنترل بیشتری بر داده‌های شخصی خود داشته باشند و شرکت‌ها را مسئول نحوه مدیریت و استفاده از این اطلاعات کند. این مقررات برای تمامی وب‌سایت‌ها، فارغ از محل استقرارشان، اعمال می‌شود. به این معنا که هر سایتی که بازدیدکنندگان اروپایی داشته باشد، حتی اگر به طور خاص کالا یا خدماتی را به ساکنان اتحادیه اروپا ارائه ندهد، باید به این مقررات پایبند باشد.

نکات کلیدی:

• مقررات GDPR قانونی است که دستورالعمل‌هایی برای جمع‌آوری و پردازش اطلاعات شخصی افراد تعیین می‌کند.
• این قانون در سال ۲۰۱۶ تصویب شد، اما از مه ۲۰۱۸ اجرایی گردید.
• GDPR به مصرف‌کنندگان کنترل بیشتری بر نحوه مدیریت داده‌های شخصی‌شان توسط شرکت‌ها می‌دهد.
• شرکت‌ها باید به مصرف‌کنندگان اطلاع دهند که با داده‌های آن‌ها چه می‌کنند و در صورت نقض امنیت داده‌ها، آن را به اطلاع آنان برسانند.
• قوانین GDPR برای هر وب‌سایت، فارغ از محل استقرار آن، اعمال می‌شود.

درک مقررات حفاظت از داده‌های عمومی (GDPR)

مقررات GDPR قوانینی است که اتحادیه اروپا در آوریل ۲۰۱۶ آن را تصویب کرد و از مه ۲۰۱۸ به اجرا درآورد. این قانون جانشین قانون قبلی، یعنی دستورالعمل حفاظت از داده‌ها، شد و به‌منظور تنظیم نحوه پردازش و استفاده شرکت‌ها از داده‌های شخصی مصرف‌کنندگان آنلاین به تصویب رسید. این مقررات همچنین قوانینی برای نحوه انتقال اطلاعات، چه به‌طور جزئی یا کامل از طریق روش‌های خودکار، دارد.

ویژگی‌های قانون GDPR

این قانون مانع از فریب مصرف‌کنندگان با زبان مبهم یا گمراه‌کننده هنگام بازدید از وب‌سایت‌ها می‌شود. همچنین اطمینان حاصل می‌کند که:

• بازدیدکنندگان سایت از داده‌هایی که جمع‌آوری می‌شود، مطلع هستند.
• بازدیدکنندگان با کلیک روی یک دکمه، با جمع‌آوری اطلاعات موافقت می‌کنند.
• سایت‌ها به‌موقع به بازدیدکنندگان اطلاع می‌دهند که آیا داده‌های شخصی آن‌ها در دستانی امن است یا خیر.
• ارزیابی امنیت داده‌های سایت ضروری است.
• باید مشخص شود که آیا نیاز به استخدام یک افسر حفاظت از داده‌ها (DPO) هست یا یکی از اعضای تیم فعلی می‌تواند این وظیفه را انجام دهد.

این الزامات ممکن است از مقررات موجود در کشور محل استقرار سایت سخت‌‌گیرانه‌تر باشد.

اطلاعات تماس با DPO و سایر کارکنان مربوطه باید در دسترس باشد تا بازدیدکنندگان بتوانند حقوق خود را در زمینه داده‌های اتحادیه اروپا را اعمال کنند. این حقوق شامل توانایی حذف حضورشان در سایت و سایر اقدامات است. سایت‌ها همچنین باید منابع کافی برای رسیدگی به چنین درخواست‌هایی را فراهم کنند.

توجه: الزام به داشتن دکمه «موافقت» معمولاً توضیح می‌دهد که چرا بسیاری از وب‌سایت‌ها اعلان‌هایی برای جمع‌آوری کوکی‌ها (فایل‌های کوچک که اطلاعات شخصی مانند تنظیمات و ترجیحات سایت را ذخیره می‌کنند) دارند.

ملاحظات ویژه
برای حفاظت بیشتر از مصرف‌کنندگان، GDPR همچنین می‌خواهد هرگونه اطلاعات شناسایی شخصی (PII) که سایت‌ها جمع‌آوری می‌کنند، یا ناشناس شود (به طوری که فرد شناسایی نشود) یا با جایگزینی هویت مصرف‌کننده با یک نام مستعار، به صورت نیمه‌ناشناس درآید. این امکان را برای شرکت‌ها فراهم می‌کند که تجزیه و تحلیل‌های داده‌ای گسترده‌تری انجام دهند، مانند ارزیابی نسبت‌های بدهی متوسط مشتریان در یک منطقه خاص، محاسبه‌ای که ممکن است در غیر این صورت خارج از هدف اولیه داده‌ها برای ارزیابی اعتبار برای یک وام باشد.

این قانون به تمام ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا (EU) و منطقه اقتصادی اروپا (EEA) اعمال می‌شود، بدون توجه به محل استقرار وب‌سایت‌ها و ساکنان. بنابراین، تمام سایت‌هایی که بازدیدکنندگان اروپایی دارند، باید به آن پایبند باشند، حتی اگر کالا یا خدمات خاصی را برای ساکنان اتحادیه اروپا به بازار عرضه نکنند. بنابراین، این قانون به داده‌های یک شهروند اتحادیه اروپا اعمال می‌شود حتی اگر در ایالات متحده ذخیره شده باشد. به طور مشابه، اگر یک شهروند آمریکایی در اتحادیه اروپا زندگی کند، این قانون هنگامی که از سایت‌های مستقر در اتحادیه بازدید کند نیز شامل او می‌شود.

انتقادات از GDPR
GDPR در برخی موارد با انتقاداتی روبه‌رو شده است. برخی معتقدند که الزام به استخدام افسر حفاظت از داده‌ها (DPO) یا ارزیابی نیاز به آن، بار اداری زیادی را بر دوش برخی شرکت‌ها می‌گذارد. برخی دیگر می‌گویند که دستورالعمل‌ها در خصوص نحوه صحیح برخورد با داده‌های کارکنان مبهم است.

علاوه بر این، داده‌ها نمی‌توانند به کشوری خارج از اتحادیه اروپا منتقل شوند، مگر اینکه شرکت دریافت‌کننده همان سطح محافظت را که اتحادیه اروپا می‌طلبد، تضمین کند. این امر منجر به انتقاداتی درباره اختلالات پرهزینه در شیوه‌های کسب‌وکار شده است.

نگرانی دیگری نیز وجود دارد که هزینه‌های مربوط به GDPR به مرور زمان افزایش یابد، زیرا نیاز به آموزش مصرف‌کنندگان و کارکنان در مورد تهدیدات و راه‌حل‌های حفاظت از داده‌ها بیشتر خواهد شد. همچنین در مورد قابلیت اجرایی و هماهنگی آژانس‌های حفاظت از داده‌ها در سراسر اتحادیه اروپا و سایر مناطق، نگرانی‌هایی وجود دارد و این موضوع ممکن است بر تضمین اجرای یکسان قوانین تأثیر بگذارد.

• ا: شرکت‌ها باید داده‌های شخصی که جمع‌آوری می‌کنند را بررسی کنند و سوابق دقیقی از آن‌ها نگهداری کنند.
• به‌روزرسانی اطلاعیه‌های حریم خصوصی: اطلاعیه‌های حریم خصوصی باید به‌روز و شفاف باشند تا کاربران بدانند داده‌هایشان چگونه جمع‌آوری و استفاده می‌شود.
• اصلاح خطاها: هر گونه اشتباه در پایگاه‌های داده باید اصلاح شود تا داده‌های نادرست یا غیرضروری نگهداری نشوند.

چه کسانی تحت پوشش GDPR قرار دارند؟

GDPR برای تمام افرادی که از سایت‌های مستقر در اتحادیه اروپا بازدید می‌کنند، اعمال می‌شود. این شامل:

• افرادی که در اتحادیه اروپا زندگی می‌کنند
• افرادی که خارج از اتحادیه اروپا هستند ولی داده‌هایشان از طریق سایت‌های اروپایی جمع‌آوری می‌شود
• شهروندان اتحادیه اروپا که داده‌هایشان در خارج از اتحادیه ذخیره می‌شود
• شهروندان کشورهای غیر اتحادیه اروپا که در اتحادیه اروپا زندگی می‌کنند
  در واقع، اگر شما هر کجای دنیا باشید و از سایت‌های اتحادیه اروپا استفاده کنید، داده‌های شما تحت حفاظت این قانون قرار می‌گیرد.

GDPR چه زمانی اجرایی شد؟

GDPR در آوریل ۲۰۱۶ تصویب شد، اما دو سال  زمان برای آماده‌سازی آن لازم بود. بنابراین، این قانون از ۲۵ مه ۲۰۱۸ به طور رسمی و کامل اجرایی شد.

نتیجه‌گیری
کسب‌وکارها معمولاً داده‌های شخصی را جمع‌آوری کرده و در برخی موارد حتی این اطلاعات را می‌فروشند؛ گاهی بدون کسب رضایت مصرف‌کنندگان. با این حال، قوانین جدید مانند GDPR در بسیاری از نقاط جهان برای حفاظت از حقوق افراد در برابر چنین اقداماتی وضع شده است.
قوانین GDPR که از سال ۲۰۱۸ در اتحادیه اروپا اجرایی شده، از شرکت‌ها می‌خواهد که داده‌های مصرف‌کنندگان را محافظت کنند و به آنها اطلاع دهند که اطلاعاتشان چگونه و به چه هدفی استفاده می‌شود. این قوانین همچنین به‌طور گسترده‌ای فراتر از مرزهای اتحادیه اروپا نیز اعمال می‌شود.