قوانین تراست‌ مبتنی بر مؤسس چیست؟

قوانین تراست‌های مبتنی بر مؤسس چیست؟

قوانین مربوط به «تراست‌های مبتنی بر مؤسس» (Grantor Trust Rules)، مجموعه‌ای از مقررات در قانون مالیات داخلی آمریکا (IRC) هستند که نحوه اعمال مالیات بر این نوع از تراست‌ها را مشخص می‌کنند. طبق این قوانین، فردی که تراست را ایجاد کرده است (یعنی مؤسس یا Grantor)، از دید سازمان مالیاتی آمریکا همچنان مالک دارایی‌های درون تراست محسوب می‌شود؛ چه از نظر مالیات بر درآمد و چه از نظر مالیات بر ارث. در قرارداد این نوع تراست، نحوه مدیریت و انتقال دارایی‌ها پس از فوت مؤسس نیز تعیین می‌شود. قوانین ایالتی مشخص می‌کنند که این تراست قابل‌فسخ (Revocable) یا غیرقابل‌فسخ (Irrevocable) باشد.

نکات کلیدی

• تراست مبتنی بر مؤسس، نوعی تراست است که در آن، مؤسس از نظر مالیاتی همچنان مالک دارایی‌ها محسوب می‌شود.

• این قوانین طیف متنوعی از انواع تراست‌ها را شامل می‌شوند.

• تراست مبتنی بر مؤسس می‌تواند قابل‌فسخ یا غیرقابل‌فسخ باشد.

نحوه مالیات‌گیری از تراست‌ها

تراست‌ها به‌عنوان نهادهای حقوقی مستقلی طراحی شده‌اند تا در قالب برنامه‌ریزی ارث، از دارایی‌ها و درآمد مؤسس محافظت کرده و در نهایت آن‌ها را به ذی‌نفعان منتقل کنند. در تراست‌های مبتنی بر مؤسس، مؤسس همچنان اختیار مدیریت و کنترل درآمدها و دارایی‌های درون تراست را حفظ می‌کند.

در گذشته، این نوع تراست‌ها به‌عنوان ابزاری برای کاهش یا تعویق مالیات مورد استفاده قرار می‌گرفتند، زیرا نرخ مالیاتی آن‌ها با نرخ مالیاتی شخص مؤسس محاسبه می‌شد، نه به‌عنوان یک نهاد مستقل. در نتیجه، مؤسس می‌توانست از نرخ‌های پایین‌تر مالیاتی بهره‌مند شود.

با افزایش استفاده‌های غیرمنصفانه از این ابزار، سازمان مالیاتی آمریکا (IRS) مقررات سخت‌گیرانه‌تری برای تراست‌های مبتنی بر مؤسس وضع کرد. برای مثال، در سال ۲۰۲۴، تراست‌ها سریع‌تر از اشخاص حقیقی وارد بازه‌های مالیاتی بالا می‌شوند؛ به‌گونه‌ای که درآمدی بیش از ۱۵٬۲۰۰ دلار مشمول نرخ ۳۷٪ می‌شود، در حالی‌که همین نرخ برای اشخاص حقیقی فقط زمانی اعمال می‌شود که درآمد آن‌ها از ۶۰۹٬۳۵۰ دلار (در سال ۲۰۲۴) یا ۶۲۶٬۳۵۰ دلار (در ۲۰۲۵) فراتر رود.

مزایای تراست مبتنی بر مؤسس

• کاهش بار مالیاتی بر درآمد تراست: از آن‌جا که نرخ مالیات اشخاص معمولاً پایین‌تر از نرخ مالیات تراست‌هاست، مؤسس می‌تواند با استفاده از این ساختار بخشی از بار مالیاتی را کاهش دهد.

• انعطاف‌پذیری در انتخاب ذی‌نفعان: مؤسس می‌تواند ذی‌نفعان را تغییر داده یا دارایی‌ها و سرمایه‌گذاری‌های تراست را به‌روزرسانی کند. این اقدامات معمولاً از طریق امین تراست (trustee) انجام می‌شود؛ فردی یا نهادی که مسئول مدیریت دارایی‌هاست.

• امکان لغو یا تغییر تراست: در تراست‌های قابل‌فسخ، مؤسس می‌تواند تراست را به‌طور کامل لغو کرده یا مفاد آن را تغییر دهد. به همین دلیل، این نوع تراست‌ها گاهی «تراست زنده قابل‌فسخ» نیز نامیده می‌شوند.

• قابلیت تبدیل به تراست غیرقابل‌فسخ: مؤسس می‌تواند کنترل خود را کنار گذاشته و تراست را به‌صورت غیرقابل‌فسخ درآورد. در این صورت، هیچ تغییری بدون رضایت همه ذی‌نفعان امکان‌پذیر نیست. همچنین، تراست باید درآمد خود را جداگانه مالیات دهد و نیاز به شناسه مالیاتی مستقل (TIN) دارد.

نکته مهم: اگر تراست تنها یک ذی‌نفع داشته باشد که هم اصل سرمایه و هم درآمد را دریافت می‌کند، یا اگر چندین ذی‌نفع به‌تناسب سهم خود اصل و درآمد را دریافت ‌کنند، ممکن است از قوانین «تراست مبتنی بر مؤسس» معاف باشد.

نحوه اعمال قوانین بر انواع مختلف تراست‌ها

قوانین تراست مبتنی بر مؤسس در برخی موارد اجازه می‌دهند که تراست‌های غیرقابل‌فسخ، مزایایی مشابه تراست‌های قابل‌فسخ داشته باشند. یکی از ساختارهای رایج در این زمینه، «تراست معیوب عمدی» (Intentionally Defective Grantor Trust – IDGT) است.

در این ساختارها، مؤسس همچنان مسئول پرداخت مالیات بر درآمد تراست است، اما دارایی‌های درون تراست از لحاظ قانونی دیگر متعلق به او نیستند. به عبارتی، در تراست قابل‌فسخ، دارایی‌ها همچنان در مالکیت مؤسس باقی می‌مانند، ولی در تراست غیرقابل‌فسخ، این دارایی‌ها به طور کامل به تراست منتقل می‌شوند.

بسیاری از افراد برای حفظ دارایی در خانواده یا انتقال آن به نسل‌های بعد از این نوع تراست‌ها استفاده می‌کنند. در هنگام انتقال دارایی به تراست، ممکن است مالیات بر هدیه (Gift Tax) براساس ارزش آن دریافت شود، اما پس از فوت مؤسس، دارایی‌های مذکور مشمول مالیات بر ارث (Estate Tax) نخواهند بود.

هشدار: طبق قوانین تراست مبتنی بر مؤسس، اگر مؤسس هنگام انتقال دارایی به تراست، «حق بازگشت» (Reversionary Interest) بیش از ۵٪ از ارزش دارایی‌ها را برای خود حفظ کند، تراست به‌صورت خودکار به‌عنوان تراست مبتنی بر مؤسس شناخته می‌شود و مؤسس باید مالیات آن دارایی‌ها را بپردازد.

برخی نمونه‌های مهم از قوانین تراست مبتنی بر مؤسس

سازمان مالیاتی آمریکا (IRS) برخی از اختیاراتی را که می‌تواند باعث طبقه‌بندی یک تراست به‌عنوان «مبتنی بر مؤسس» شود، به شرح زیر اعلام کرده است:

• اختیار افزودن ذی‌نفعان جدید به تراست

• امکان قرض گرفتن از دارایی‌های تراست

• استفاده از درآمد تراست برای پرداخت حق بیمه عمر

این اختیارات نشان می‌دهند که مؤسس همچنان کنترل مؤثری بر تراست دارد و از نظر مالیاتی مالک آن تلقی می‌شود.

پناهگاه مالیاتی چیست؟

«پناهگاه مالیاتی» به هر ساختار یا ترتیبی گفته می‌شود که دارایی‌ها یا وجوه را به گونه‌ای نگهداری می‌کند که از مالیات معاف یا مشمول تأخیر در پرداخت مالیات شوند. برخی از برنامه‌های بازنشستگی شرکتی و حساب‌هایی که در کشورهای خارجی نگهداری می‌شوند، نمونه‌هایی از پناهگاه‌های مالیاتی‌اند. تراست‌های مبتنی بر مؤسس نیز در گذشته، ابزار قانونی رایجی برای فرار مالیاتی بودند.

آیا مؤسس می‌تواند متولی تراست خود باشد؟

در برخی موارد، بله. اگر تراست از نوع «قابل‌فسخ» باشد، مؤسس می‌تواند خود به‌عنوان متولی (Trustee) عمل کند. در این نوع تراست‌ها، قانون اجازه می‌دهد مؤسس در هر زمانی تراست را تغییر داده یا لغو کند. در عین حال، باید فردی را به‌عنوان «متولی جانشین» تعیین کند تا در صورت فوت یا ناتوانی، مسئولیت اداره تراست را برعهده بگیرد.

جمع‌بندی

مؤسس یک تراست شخصی معمولاً همان فردی است که تراست را ایجاد کرده و دارایی‌های خود را به آن منتقل می‌کند. در تراست‌های مبتنی بر مؤسس، برخلاف تراست‌های مستقل، مؤسس از نظر مالیاتی همچنان مالک دارایی‌ها محسوب می‌شود. در صورت قابل‌فسخ بودن تراست، مؤسس می‌تواند مفاد آن را تغییر داده یا به‌کلی لغو کند. این نوع تراست‌ها ابزار مهمی در برنامه‌ریزی مالی، کاهش مالیات، و مدیریت دارایی‌ها به‌ویژه برای اهداف انتقال ثروت به نسل‌های بعدی محسوب می‌شوند.