میکرواعتبار نوعی از میکروتأمین مالی است که شامل اعطای وامهای بسیار کوچک به افراد برای کمک به خوداشتغالی یا توسعه کسبوکارهای کوچک میشود. این وامگیرندگان معمولاً افراد کمدرآمد، بهویژه از کشورهای کمتر توسعهیافته (LDCs) هستند. میکرواعتبار بهعنوان «میکرووام» یا «وامدهی خرد» نیز شناخته میشود.
نکات کلیدی
- میکرواعتبار روشی برای اعطای مبالغ بسیار کوچک به افراد برای راهاندازی یا گسترش کسبوکارهای کوچک است.
- وامگیرندگان میکرواعتبار معمولاً افراد کمدرآمد در مناطق در حال توسعه هستند؛ این روش بهصورت مدرن در بنگلادش آغاز شد.
- اکثر طرحهای میکرواعتبار به مدل وامگیری گروهی وابستهاند که ابتدا توسط برنده جایزه نوبل، محمد یونس، و بانک گرامین توسعه یافت.
نحوه عملکرد میکرواعتبار مفهوم میکرواعتبار بر این ایده بنا شده است که افراد ماهر در کشورهای کمتر توسعهیافته، که خارج از سیستمهای بانکی و پولی سنتی زندگی میکنند، میتوانند از طریق دریافت وامهای کوچک به اقتصاد وارد شوند. این افراد ممکن است در سیستمهای مبادلهای زندگی کنند که در آن هیچ ارز واقعی رد و بدل نمیشود.
میکرواعتبار مدرن معمولاً به مدل بانک گرامین نسبت داده میشود که توسط اقتصاددان محمد یونس توسعه یافت. این سیستم در سال 1976 در بنگلادش آغاز شد، زمانی که گروهی از زنان 27 دلار وام گرفتند تا کسبوکارهای کوچک خود را تأمین مالی کنند. این زنان وام را بازپرداخت کردند و توانستند کسبوکار خود را پایدار نگه دارند.
زنان در بنگلادش که میکرواعتبار دریافت کردند، پولی برای خرید مواد اولیه مورد نیاز برای ساخت چهارپایههای بامبو نداشتند و بهتنهایی برای دریافت وام بسیار پرریسک بودند. با وامگیری بهصورت گروهی، تأمین مالی اولیه به آنها امکان شروع تولید را داد، با این درک که وام با کسب درآمد بهمرور بازپرداخت خواهد شد.
واقعیت سریع میکرووامها میتوانند از 10 دلار تا 100 دلار باشند و بهندرت از 2,000 دلار فراتر میروند.
ساختار ترتیبات میکرواعتبار اغلب با بانکداری سنتی متفاوت است، جایی که ممکن است وثیقه مورد نیاز باشد یا شرایط دیگری برای تضمین بازپرداخت تعیین شود. گاهی اوقات ممکن است هیچ توافقنامه کتبی وجود نداشته باشد.
در برخی موارد، میکرواعتبار با توافق اعضای جامعه وامگیرنده تضمین میشود که انتظار میرود وامگیرنده را به بازپرداخت بدهی ترغیب کنند. با بازپرداخت موفقیتآمیز میکرواعتبارها، وامگیرندگان ممکن است واجد شرایط دریافت وامهای بزرگتر شوند.
شرایط میکرووام مانند وامدهندگان سنتی، میکروتأمینکنندگان باید بهرهای برای وامها دریافت کنند و برنامههای بازپرداخت مشخصی با پرداختهای دورهای منظم تعیین میکنند. برخی وامدهندگان از گیرندگان وام میخواهند بخشی از درآمد خود را در حساب پسانداز کنار بگذارند که در صورت نکول مشتری بهعنوان بیمه استفاده میشود. اگر وامگیرنده وام را با موفقیت بازپرداخت کند، پسانداز اضافی نیز جمعآوری کرده است.
از آنجا که بسیاری از متقاضیان نمیتوانند وثیقه ارائه دهند، میکرووامدهندگان اغلب وامگیرندگان را بهصورت گروهی جمع میکنند تا بهعنوان یک سپر عمل کنند. پس از دریافت وام، گیرندگان بهصورت جمعی بدهیهای خود را بازپرداخت میکنند. از آنجا که موفقیت برنامه به مشارکت همه بستگی دارد، این امر نوعی فشار گروهی ایجاد میکند که میتواند به اطمینان از بازپرداخت کمک کند.
برای مثال، اگر فردی در استفاده از پول خود برای راهاندازی کسبوکار دچار مشکل شود، میتواند از سایر اعضای گروه یا مسئول وام کمک بگیرد. از طریق بازپرداخت، گیرندگان وام شروع به ایجاد سابقه اعتباری خوب میکنند که به آنها امکان میدهد در آینده وامهای بزرگتری دریافت کنند.
جالب است که اگرچه این وامگیرندگان اغلب بسیار فقیر هستند، نرخ بازپرداخت میکرووامها معمولاً بالاتر از میانگین نرخ بازپرداخت در اشکال سنتیتر تأمین مالی است. برای مثال، مؤسسه میکروتأمین مالی Opportunity International در سال 2016 نرخ بازپرداخت حدود 98.9 درصد را گزارش کرد.
نقدهای میکرواعتبار
اعتبار و نحوه استفاده نادرست از آن وجود داشته است. برای مثال، در آفریقای جنوبی، میکرواعتبار در برخی از فقیرترین جوامع برای تشویق به خوداشتغالی معرفی شد. اما در برخی موارد، این وجوه بهجای ایجاد یا توسعه کسبوکار، صرف هزینههای مصرفی شد.
همچنین، وامگیرندگان ممکن است با حجم بدهیای مواجه شوند که حتی با وامهای کوچک مقیاس میکرواعتبار نیز قادر به بازپرداخت آن نباشند. مشکل این است که وامگیرندگان ممکن است منبع درآمد ثابتی نداشته باشند یا برنامهریزی کرده باشند که از میکرواعتبار برای ایجاد منبعی درآمدزا استفاده کنند که بازپرداخت وام را ممکن سازد. در نتیجه، برخی وامگیرندگان به فروش اموال شخصی خود روی آوردهاند و برای پوشش میکرواعتبار قبلی، به دنبال تأمین مالی جدید بودهاند.















نظرات کاربران