زمان‌بندی بازار چیست؟

زمان‌بندی بازار (Market Timing) عملی است که در آن سرمایه‌گذاری‌ها به داخل یا خارج از یک بازار مالی یا بین کلاس‌های مختلف دارایی جابه‌جا می‌شوند، بر اساس روش‌های پیش‌بینی‌کننده. اگر سرمایه‌گذاران بتوانند پیش‌بینی کنند که بازار چه زمانی بالا یا پایین می‌رود، می‌توانند معاملاتی انجام دهند تا از این حرکت بازار سود کسب کنند.

زمان‌بندی بازار اغلب جزء کلیدی استراتژی‌های سرمایه‌گذاری فعالانه مدیریت‌شده است و تقریباً همیشه یک استراتژی اساسی برای معامله‌گران است. روش‌های پیش‌بینی برای هدایت تصمیمات زمان‌بندی بازار ممکن است شامل داده‌های بنیادی، تکنیکال، کمی یا اقتصادی باشد.

بسیاری از سرمایه‌گذاران، دانشگاهیان و متخصصان مالی معتقدند که زمان‌بندی بازار غیرممکن است. با این حال، برخی دیگر از سرمایه‌گذاران - به‌ویژه معامله‌گران فعال - به شدت به زمان‌بندی بازار اعتقاد دارند. اینکه آیا زمان‌بندی موفق بازار ممکن است یا خیر، موضوعی برای بحث است، اگرچه تقریباً همه متخصصان بازار موافق‌اند که انجام این کار برای مدت طولانی دشوار است.

نکات کلیدی

• زمان‌بندی بازار عملی است که در آن سرمایه‌گذاری‌ها به داخل یا خارج از یک بازار مالی یا بین کلاس‌های دارایی جابه‌جا می‌شوند، بر اساس روش‌های پیش‌بینی‌کننده.
• اگر سرمایه‌گذاران بتوانند پیش‌بینی کنند که بازار چه زمانی بالا یا پایین می‌رود، می‌توانند معاملاتی انجام دهند تا از این حرکت بازار سود کسب کنند.
• زمان‌بندی بازار برخلاف استراتژی خرید و نگهداری (Buy-and-Hold) است، که در آن سرمایه‌گذاران اوراق بهادار را خریداری کرده و برای مدت طولانی، بدون توجه به نوسانات بازار، نگه می‌دارند.
• اگرچه برای معامله‌گران، مدیران پرتفوی و سایر متخصصان مالی ممکن است، زمان‌بندی بازار برای سرمایه‌گذار معمولی دشوار است.
• برای سرمایه‌گذار معمولی که زمان یا تمایل به نظارت روزانه - یا در برخی موارد ساعتی - بر بازار ندارد، دلایل خوبی برای اجتناب از زمان‌بندی بازار و تمرکز بر سرمایه‌گذاری بلندمدت وجود دارد.

شناخت زمان‌بندی بازار

زمان‌بندی بازار غیرممکن نیست. استراتژی‌های معاملاتی کوتاه‌مدت برای معامله‌گران حرفه‌ای روزانه، مدیران پرتفوی و سرمایه‌گذارانی که تمام‌وقت از تحلیل نمودارها، پیش‌بینی‌های اقتصادی و حتی احساسات درونی برای تصمیم‌گیری در مورد زمان‌های بهینه خرید و فروش اوراق بهادار استفاده می‌کنند، موفق بوده است. با این حال، تعداد کمی از سرمایه‌گذاران توانسته‌اند تغییرات بازار را با چنین ثباتی پیش‌بینی کنند که نسبت به سرمایه‌گذار خرید و نگهداری مزیت قابل‌توجهی به دست آورند.

زمان‌بندی بازار گاهی به‌عنوان مقابل استراتژی سرمایه‌گذاری بلندمدت خرید و نگهداری در نظر گرفته می‌شود. با این حال، حتی رویکرد خرید و نگهداری تا حدی تحت تأثیر زمان‌بندی بازار قرار دارد، به دلیل تغییر نیازها یا نگرش‌های سرمایه‌گذاران. تفاوت کلیدی این است که آیا سرمایه‌گذار انتظار دارد زمان‌بندی بازار بخش از پیش تعریف‌شده‌ای از استراتژی خود باشد یا خیر.

مزایا و معایب زمان‌بندی بازار

برای سرمایه‌گذار معمولی که زمان یا تمایل به نظارت روزانه - یا در برخی موارد ساعتی - بر بازار ندارد، دلایل خوبی برای اجتناب از زمان‌بندی بازار و تمرکز بر سرمایه‌گذاری بلندمدت وجود دارد. سرمایه‌گذاران فعال استدلال می‌کنند که سرمایه‌گذاران بلندمدت با تحمل نوسانات به‌جای قفل کردن بازده‌ها از طریق خروج‌های زمان‌بندی‌شده بازار، از سودها محروم می‌شوند. با این حال، از آنجا که پیش‌بینی جهت آینده بازار سهام بسیار دشوار است، سرمایه‌گذارانی که سعی در زمان‌بندی ورود و خروج دارند، اغلب نسبت به سرمایه‌گذارانی که سرمایه‌گذاری خود را حفظ می‌کنند، عملکرد ضعیف‌تری دارند.

طرفداران این استراتژی می‌گویند این روش به آن‌ها امکان می‌دهد سودهای بزرگ‌تری کسب کنند و با خروج از بخش‌ها قبل از افت، زیان‌ها را به حداقل برسانند. آن‌ها با جستجوی مداوم آب‌های سرمایه‌گذاری آرام‌تر، از نوسانات حرکات بازار زمانی که سهام‌های پرنوسان را نگه می‌دارند، اجتناب می‌کنند.

مهم: برای سرمایه‌گذار معمولی، زمان‌بندی بازار احتمالاً کمتر مؤثر است و بازده کمتری نسبت به استراتژی‌های خرید و نگهداری یا سایر استراتژی‌های غیرفعال تولید می‌کند.

با این حال، برای بسیاری از سرمایه‌گذاران، هزینه‌های واقعی تقریباً همیشه بیشتر از سود بالقوه جابه‌جایی به داخل و خارج از بازار است.

گزارش «تحلیل کمی رفتار سرمایه‌گذار» که توسط شرکت تحقیقاتی بوستون، Dalbar، ارائه شده، نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری که بین سال‌های 1995 تا 2014 به‌طور کامل در شاخص استاندارد اند پورز (S&P) 500 سرمایه‌گذاری کرده بود، بازده سالانه 9.85٪ کسب می‌کرد. اما اگر تنها 10 روز از بهترین روزهای بازار را از دست می‌داد، بازده به 5.1٪ کاهش می‌یافت. برخی از بزرگ‌ترین جهش‌های بازار در دوره‌های پرنوسان رخ می‌دهند، زمانی که بسیاری از سرمایه‌گذاران از بازار فرار می‌کنند.

سرمایه‌گذاران صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک که با تلاش برای زمان‌بندی بازار یا دنبال کردن صندوق‌های پررونق، بین صندوق‌ها و گروه‌های صندوق جابه‌جا می‌شوند، تا 3٪ کمتر از شاخص‌ها عملکرد دارند - عمدتاً به دلیل هزینه‌های تراکنش و کارمزدهایی که متحمل می‌شوند، به‌ویژه هنگام سرمایه‌گذاری در صندوق‌هایی با نسبت هزینه بیش از 1٪.

خرید پایین و فروش بالا، در صورت موفقیت، عواقب مالیاتی بر سودها ایجاد می‌کند. اگر سرمایه‌گذاری کمتر از یک سال نگه داشته شود، سود با نرخ مالیات بر سود سرمایه کوتاه‌مدت یا نرخ مالیات بر درآمد معمولی سرمایه‌گذار مشمول مالیات می‌شود، که بالاتر از نرخ مالیات بر سود سرمایه بلندمدت است.

مزایای زمان‌بندی بازار

• سودهای بزرگ‌تر
• کاهش زیان‌ها
• اجتناب از نوسانات
• مناسب برای افق‌های سرمایه‌گذاری کوتاه‌مدت

معایب زمان‌بندی بازار

• نیاز به توجه روزانه به بازارها
• هزینه‌های تراکنش و کارمزدهای مکرر
• سودهای سرمایه‌ای کوتاه‌مدت با مالیات نامطلوب
• دشواری در زمان‌بندی ورود و خروج

انتقاد از زمان‌بندی بازار

یک مطالعه برجسته با عنوان «سودهای احتمالی از زمان‌بندی بازار»، که در سال 1975 توسط ویلیام شارپ، برنده جایزه نوبل، در مجله تحلیلگران مالی منتشر شد، تلاش کرد تا بررسی کند که یک زمان‌بندی‌کننده بازار چند درصد از مواقع باید درست عمل کند تا به اندازه یک صندوق شاخص غیرفعال که یک معیار را دنبال می‌کند، عملکرد داشته باشد. شارپ نتیجه گرفت که سرمایه‌گذاری که از استراتژی زمان‌بندی بازار استفاده می‌کند، باید 74٪ از مواقع درست عمل کند تا سالانه از پرتفوی معیار با ریسک مشابه پیشی بگیرد.

حتی حرفه‌ای‌ها هم درست عمل نمی‌کنند. مطالعه‌ای در سال 2017 از مرکز تحقیقات بازنشستگی در کالج بوستون نشان داد که صندوق‌های هدف‌دار که زمان‌بندی بازار را امتحان کردند، تا 0.14 درصد کمتر از سایر صندوق‌ها عملکرد داشتند - تفاوتی 3.8٪ در طول 30 سال.

طبق تحقیقات مورنینگ‌استار، صندوق‌های فعالانه مدیریت‌شده به‌طور کلی نتوانسته‌اند از معیارهای خود پیشی بگیرند یا از آن‌ها جان سالم به در ببرند، به‌ویژه در افق‌های زمانی طولانی‌تر. در واقع، تنها 23٪ از تمام صندوق‌های فعال در دوره 10ساله منتهی به ژوئن 2019 از میانگین رقبای غیرفعال خود پیشی گرفتند. برای صندوق‌های سهام خارجی و صندوق‌های اوراق قرضه، نرخ‌های موفقیت بلندمدت به‌طور کلی بالاتر بودند. نرخ‌های موفقیت برای صندوق‌های بزرگ‌سرمایه ایالات متحده پایین‌ترین بود.

پرسش‌های متداول زمان‌بندی بازار

فرضیه بازار کارا چیست؟

فرضیه بازار کارا (Efficient Market Hypothesis - EMH) بیان می‌کند که قیمت دارایی‌ها تمام اطلاعات موجود را منعکس می‌کنند. طبق EMH، «شکست دادن بازار» به‌صورت مداوم بر اساس ریسک تعدیل‌شده غیرممکن است، زیرا قیمت‌های بازار تنها به اطلاعات جدید واکنش نشان می‌دهند.

برخی معایب زمان‌بندی بازار چیست؟

در حالی که زمان‌بندی بازار مزایای زیادی دارد، معایبی نیز باید در نظر گرفته شود. برای موفقیت در زمان‌بندی بازار، لازم است که به‌طور مداوم حرکت اوراق بهادار، صندوق‌ها و کلاس‌های دارایی را بررسی کنید. این توجه روزانه به بازارها می‌تواند خسته‌کننده، زمان‌بر و فرساینده باشد.

هر بار که وارد یا خارج از بازار می‌شوید، هزینه‌های تراکنش و کارمزدهای کمیسیون وجود دارد. سرمایه‌گذاران و معامله‌گرانی که از استراتژی‌های زمان‌بندی بازار استفاده می‌کنند، هزینه‌های تراکنش و کمیسیون بالاتری خواهند داشت.

زمان‌بندی بازار همچنین می‌تواند منجر به نرخ مالیات بالاتری شود، زیرا وقتی سهام در کمتر از یک سال خرید و فروش می‌شوند، سود حاصل با نرخ مالیات بر درآمد معمولی یا نرخ سود سرمایه کوتاه‌مدت مشمول مالیات می‌شود. در نهایت، زمان‌بندی بازار وظیفه‌ای پیچیده است. تعیین نقطه ورود و خروج مناسب می‌تواند چالش‌برانگیز باشد، زیرا بازار و روندهای آن به‌طور مداوم تغییر می‌کنند.

چه کسی گفت: «زمان در بازار، نه زمان‌بندی بازار»؟

کیت بنکس، نایب‌رئیس بانک آمریکا، در مارس 2020 در برنامه «Squawk Box» شبکه CNBC گفت: «واقعیت این است که زمان در بازار مهم است، نه زمان‌بندی بازار».

آیا واقعاً زمان‌بندی بازار غیرممکن است؟

زمان‌بندی بازار استراتژی‌ای است که شامل خرید و فروش سهام بر اساس تغییرات قیمتی مورد انتظار است. حکمت غالب می‌گوید که زمان‌بندی بازار کار نمی‌کند؛ در بیشتر موارد، برای سرمایه‌گذاران بسیار چالش‌برانگیز است که با زمان‌بندی دقیق سفارش‌های خرید و فروش درست قبل از بالا و پایین رفتن قیمت‌ها، سودهای کلانی کسب کنند.

سرمایه‌گذاران اغلب تصمیمات سرمایه‌گذاری را بر اساس احساسات می‌گیرند. ممکن است زمانی که قیمت سهام بیش از حد بالا است، تنها به این دلیل که دیگران در حال خرید هستند، خرید کنند. یا ممکن است بر اساس یک خبر بد بفروشند. به همین دلایل، اکثر سرمایه‌گذارانی که سعی در زمان‌بندی بازار دارند، در نهایت عملکردی ضعیف‌تر از بازار گسترده دارند.

بزرگ‌ترین ریسک زمان‌بندی بازار چیست؟

بزرگ‌ترین ریسک زمان‌بندی بازار معمولاً در نظر گرفته می‌شود که در زمان‌های بحرانی در بازار حضور نداشته باشید. سرمایه‌گذارانی که سعی در زمان‌بندی بازار دارند، در معرض خطر از دست دادن دوره‌های بازده استثنایی هستند.

برای سرمایه‌گذاران بسیار سخت است که اوج یا پایین بازار را به‌دقت پیش‌بینی کنند تا زمانی که این اتفاق قبلاً رخ داده باشد. به همین دلیل، اگر سرمایه‌گذاری پول خود را در طول افت بازار از سهام خارج کند، ممکن است به موقع پول خود را بازنگرداند تا از سودهای حاصل از صعود بهره‌مند شود.