صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک چیست؟

صندوق سرمایه‌گذاری مشترک (Mutual Fund) مجموعه‌ای از پول‌های گردآوری‌شده از سرمایه‌گذاران متعدد است که برای خرید پرتفویی متنوع از سهام، اوراق قرضه یا سایر اوراق بهادار استفاده می‌شود. برای میلیون‌ها آمریکایی، این صندوق‌ها پایه اصلی پس‌انداز بازنشستگی آن‌ها هستند و مدیریت حرفه‌ای و تنوع داخلی را ارائه می‌دهند که دستیابی به آن به‌تنهایی دشوار است.

در یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک، سرمایه‌گذاران پول خود را برای خرید دارایی‌ها با هم جمع می‌کنند و از هزینه‌های مشترک و تخصص حرفه‌ای بهره‌مند می‌شوند. به جای خرید سهام یا اوراق قرضه به‌صورت جداگانه، شما سهامی از خود صندوق خریداری می‌کنید و مالک بخشی از تمام دارایی‌های آن می‌شوید.

وقتی در یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک سرمایه‌گذاری می‌کنید، در واقع مدیران مالی حرفه‌ای را استخدام می‌کنید تا تصمیمات سرمایه‌گذاری را از طرف شما بگیرند. این مدیران فرصت‌ها را تحقیق می‌کنند، اوراق بهادار را انتخاب می‌کنند و عملکرد را بر اساس اهداف اعلام‌شده صندوق - چه رشد تهاجمی، درآمد پایدار یا تطبیق با یک شاخص بازار - نظارت می‌کنند.

نکات کلیدی

• صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک پول را از چندین سرمایه‌گذار جمع‌آوری می‌کنند تا پرتفوی‌های متنوعی از سهام، اوراق قرضه و سایر اوراق بهادار را که توسط متخصصان مالی مدیریت می‌شوند، بسازند.
• سهام صندوق‌ها یک‌بار در روز در زمان بسته شدن بازار بر اساس ارزش خالص دارایی‌ها (NAV) قیمت‌گذاری می‌شوند که از تقسیم ارزش کل دارایی‌ها منهای هزینه‌ها بر تعداد کل سهام به دست می‌آید.
• سرمایه‌گذاران می‌توانند از طریق سود سرمایه‌ای (وقتی ارزش دارایی‌های صندوق افزایش می‌یابد)، توزیع سود سهام و بهره، یا فروش سهام با سود، بازده کسب کنند.
• مزایای کلیدی شامل مدیریت حرفه‌ای، تنوع و حداقل‌های سرمایه‌گذاری نسبتاً پایین است، اگرچه هزینه‌ها و مخارج می‌توانند بر بازده تأثیر بگذارند.
• اکثر آمریکایی‌ها از طریق برنامه‌های بازنشستگی کارفرمایی مانند 401(k) در صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک سرمایه‌گذاری می‌کنند و بیش از نیمی از خانوارهای ایالات متحده سهام صندوق دارند.

نحوه عملکرد صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک

صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک پرتفوی‌هایی از سرمایه‌گذاری‌ها هستند که توسط تمام کسانی که سهام صندوق را خریداری کرده‌اند، تأمین مالی می‌شوند. وقتی کسی سهامی از یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک خریداری می‌کند، مالکیت جزئی تمام دارایی‌های زیربنایی صندوق را به دست می‌آورد. عملکرد صندوق به دارایی‌های آن بستگی دارد - اگر پر از سهام‌هایی باشد که ارزششان افزایش می‌یابد، ارزش صندوق نیز بالا می‌رود. اگر ارزش آن‌ها کاهش یابد، ارزش صندوق نیز کاهش می‌یابد.

در حالی که یک مدیر صندوق پرتفوی را نظارت می‌کند و تصمیم می‌گیرد که چگونه پول را بر اساس استراتژی صندوق در بخش‌ها، صنایع و شرکت‌ها تقسیم کند، بسیاری از صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک به اصطلاح صندوق‌های شاخصی یا غیرفعال هستند که نیازی به مدیریت زیاد ندارند. این صندوق‌ها صرفاً دارایی‌های شاخص‌هایی مانند S&P 500 یا میانگین صنعتی داو جونز را بازتاب می‌دهند.

بزرگ‌ترین مدیران صندوق‌ها ونگارد (Vanguard) و فیدلیتی (Fidelity) هستند.

نکته: دلیل اینکه صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک اغلب گزینه پیش‌فرض برای حساب‌های بازنشستگی مانند 401(k) هستند، این است که به شما امکان می‌دهند با مقدار نسبتاً کمی پول، به‌سرعت در صدها اوراق بهادار تنوع ایجاد کنید.

تعداد خانوارهای آمریکایی که در صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک سرمایه‌گذاری کرده‌اند، از زمان معرفی آن‌ها حدود نیم قرن پیش به‌طور قابل‌توجهی افزایش یافته است، از حدود ۶٪ خانوارها در سال ۱۹۸۰ به حدود ۷۵٪ در اواسط دهه ۲۰۲۰، از جمله حدود ۳۵٪ از خانوارهای نسل Z. خانوارهای آمریکایی به‌طور کلی حدود ۸۸٪ از کل دارایی‌های صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک را در اختیار دارند.

صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک به سرمایه‌گذاران عادی دسترسی به منوی سرمایه‌گذاری متنوعی می‌دهند که احتمالاً نمی‌توانستند به‌تنهایی آن را بسازند. به جای قرار دادن تمام پول در یک سهام یا شرکت - که می‌تواند ریسک‌پذیر باشد - یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک سرمایه‌گذاری‌های شما را در بسیاری از اوراق بهادار مختلف پخش می‌کند.

نحوه سرمایه‌گذاری در صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک

سرمایه‌گذاری در صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک نسبتاً ساده است و شامل مراحل زیر می‌شود:

1. قبل از خرید سهام، باید با کارفرمای خود بررسی کنید که آیا آن‌ها صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک را از طریق 401(k) یا سایر صندوق‌های بازنشستگی ارائه می‌دهند، زیرا ممکن است شامل وجوه تطبیقی باشند - که اساساً سرمایه‌گذاری شما را دو برابر می‌کند.
2. هنگامی که مطمئن شدید از طریق محل کار در صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک سرمایه‌گذاری نمی‌کنید، مطمئن شوید که یک حساب کارگزاری با موجودی کافی برای خرید سهام صندوق سرمایه‌گذاری مشترک مورد نظر خود دارید.
3. صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترکی را شناسایی کنید که با اهداف سرمایه‌گذاری شما از نظر ریسک، بازده، هزینه‌ها و حداقل‌های سرمایه‌گذاری هم‌خوانی داشته باشند. بسیاری از پلتفرم‌ها ابزارهای غربالگری صندوق ارائه می‌دهند.
4. تعیین کنید که چقدر می‌خواهید سرمایه‌گذاری کنید و معامله خود را ثبت کنید. برای افزایش سرمایه‌گذاری خود در طول زمان، اغلب می‌توانید خرید دوره‌ای خودکار سهام را تنظیم کنید.
5. اگرچه این سرمایه‌گذاری‌ها اغلب بلندمدت هستند، باید به‌صورت دوره‌ای عملکرد صندوق را بررسی کرده و در صورت نیاز تنظیمات لازم را انجام دهید.
6. هنگامی که زمان بستن موقعیت شما فرا رسید، دستور فروش را در پلتفرم خود وارد کنید.

انواع صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک

بیش از ۸۸۰۰ صندوق سرمایه‌گذاری مشترک در ایالات متحده وجود دارد که در انواع مختلفی هستند، اما اکثر آن‌ها در چهار دسته اصلی قرار می‌گیرند: صندوق‌های سهام، بازار پول، اوراق قرضه و صندوق‌های هدف‌مند.

صندوق‌های هدف‌مند: رویکرد "تنظیم کن و فراموش کن"

صندوق‌های هدف‌مند (Target-Date Funds) رویکردی ساده برای سرمایه‌گذاری بازنشستگی ارائه می‌دهند که به‌طور خودکار ترکیب سهام، اوراق قرضه و سایر دارایی‌ها را بر اساس زمان بازنشستگی شما تنظیم می‌کنند. این صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک، که اغلب نام‌هایی مانند "۲۰۴۵" یا "۲۰۵۰" دارند، با استراتژی‌های رشد تهاجمی شروع می‌شوند و به‌تدریج با نزدیک شدن به بازنشستگی محافظه‌کارتر می‌شوند.

این صندوق‌ها نیاز به مدیریت فعال دارند - اما نه از سوی شما. در اوایل حرفه‌تان، صندوق ممکن است ۹۰٪ از پول شما را برای پتانسیل رشد در سهام سرمایه‌گذاری کند. با نزدیک شدن به بازنشستگی، پول بیشتری را به اوراق قرضه و پول نقد منتقل می‌کند تا پس‌انداز شما را از نوسانات بازار محافظت کند.

برای مثال، یک فرد ۳۰ ساله که قصد بازنشستگی در سال ۲۰۶۵ را دارد، ممکن است یک "صندوق هدف‌مند ۲۰۶۵" انتخاب کند. این صندوق در ابتدا عمدتاً سهام نگه می‌دارد. با گذشت زمان، به‌طور خودکار به سرمایه‌گذاری‌های محافظه‌کارتر متعادل می‌شود و ریسک را زمانی که کمترین توانایی تحمل ضررهای بزرگ را دارید، کاهش می‌دهد.

با این حال، صندوق‌های هدف‌مند یکسان نیستند. هزینه‌های آن‌ها می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی متفاوت باشد و استراتژی‌های سرمایه‌گذاری آن‌ها - که به‌عنوان مسیرهای سراشیبی (Glide Paths) شناخته می‌شوند - بین شرکت‌های صندوق متفاوت است. برخی صندوق‌ها حتی پس از بازنشستگی نیز در معرض سهام قابل‌توجهی باقی می‌مانند، در حالی که برخی دیگر رویکرد محافظه‌کارانه‌تری دارند.

نکته مهم: بیش از ۹۰٪ از برنامه‌های بازنشستگی کارمندان در ایالات متحده از صندوق‌های هدف‌مند به‌عنوان گزینه پیش‌فرض استفاده می‌کنند.

صندوق‌های سهام

این نوع صندوق عمدتاً در سهام یا اوراق بهادار سرمایه‌گذاری می‌کند. در این گروه زیرمجموعه‌های متنوعی وجود دارند. برخی صندوق‌های سهام بر اساس اندازه شرکت‌هایی که در آن‌ها سرمایه‌گذاری می‌کنند نام‌گذاری می‌شوند: شرکت‌های با ارزش بازار کوچک، متوسط یا بزرگ. برخی دیگر بر اساس رویکرد سرمایه‌گذاری خود نام‌گذاری می‌شوند: رشد تهاجمی، درآمدگرا و ارزش. صندوق‌های سهام همچنین بر اساس سرمایه‌گذاری در سهام ایالات متحده یا سهام خارجی دسته‌بندی می‌شوند. برای درک چگونگی ترکیب این استراتژی‌ها و اندازه‌های دارایی، می‌توانید از یک جعبه سبک سهام (Equity Style Box) مانند مثال زیر استفاده کنید.

صندوق‌های ارزش (Value Funds) در سهام‌هایی سرمایه‌گذاری می‌کنند که مدیرانشان آن‌ها را کم‌ارزش می‌دانند و به دنبال افزایش ارزش بلندمدت هستند، زمانی که بازار ارزش واقعی سهام را تشخیص دهد. این شرکت‌ها با نسبت‌های پایین قیمت به درآمد (P/E)، نسبت‌های پایین قیمت به ارزش دفتری و بازده سود تقسیمی مشخص می‌شوند. در مقابل، صندوق‌های رشد (Growth Funds) به شرکت‌هایی با سود، فروش و جریان نقدی قوی نگاه می‌کنند. این شرکت‌ها معمولاً نسبت‌های قیمت به درآمد بالایی دارند و سود تقسیمی زیادی پرداخت نمی‌کنند. ترکیبی بین سرمایه‌گذاری ارزش و رشد سختگیرانه، "ترکیب" (Blend) است. این صندوق‌ها در ترکیبی از سهام‌های رشد و ارزش سرمایه‌گذاری می‌کنند تا پروفایل ریسک به پاداش در میانه قرار گیرد.

شرکت‌های بزرگ (Large-Cap) ارزش بازار بیش از ۱۰ میلیارد دلار دارند. ارزش بازار با ضرب قیمت سهام در تعداد سهام در گردش به دست می‌آید. سهام‌های بزرگ معمولاً برای شرکت‌های معتبر (Blue-Chip) هستند که نام‌هایشان قابل‌شناسایی است. سهام‌های کوچک (Small-Cap) ارزش بازاری بین ۲۵۰ میلیون تا ۲ میلیارد دلار دارند. این شرکت‌ها معمولاً جدیدتر و سرمایه‌گذاری‌های پرریسک‌تری هستند. سهام‌های متوسط (Mid-Cap) شکاف بین کوچک و بزرگ را پر می‌کنند.

یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک ممکن است سبک‌های سرمایه‌گذاری و اندازه‌های شرکت‌های مختلف را ترکیب کند. برای مثال، یک صندوق ارزش بزرگ ممکن است شامل شرکت‌های بزرگ باشد که در وضعیت مالی قوی هستند اما اخیراً قیمت سهامشان کاهش یافته است؛ این‌ها در ربع بالایی سمت چپ جعبه سبک (بزرگ و ارزش) قرار می‌گیرند. در مقابل، یک صندوق رشد کوچک که در شرکت‌های فناوری استارتاپی با چشم‌انداز رشد بالا سرمایه‌گذاری می‌کند، در ربع پایین سمت راست (کوچک و رشد) قرار می‌گیرد.

صندوق‌های اوراق قرضه

صندوق سرمایه‌گذاری مشترکی که بازده ثابت و حداقل را تولید می‌کند، بخشی از دسته درآمد ثابت (Fixed-Income) است. این صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک بر سرمایه‌گذاری‌هایی تمرکز دارند که نرخ بازده تعیین‌شده‌ای پرداخت می‌کنند، مانند اوراق قرضه دولتی، اوراق قرضه شرکتی و سایر ابزارهای بدهی. این اوراق باید درآمد بهره‌ای تولید کنند که به سهامداران منتقل می‌شود، با ریسک سرمایه‌گذاری محدود.

همچنین صندوق‌های فعالاً مدیریت‌شده‌ای وجود دارند که به دنبال اوراق قرضه‌ای هستند که نسبتاً کم‌ارزش هستند تا آن‌ها را با سود بفروشند. این صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک احتمالاً بازده‌های بالاتری پرداخت می‌کنند اما بدون ریسک نیستند. برای مثال، یک صندوق تخصصی در اوراق قرضه با بازده بالا (Junk Bonds) بسیار پرریسک‌تر از صندوقی است که در اوراق بهادار دولتی سرمایه‌گذاری می‌کند.

از آنجا که انواع مختلفی از اوراق قرضه وجود دارد، صندوق‌های اوراق قرضه بسته به مکان و زمان سرمایه‌گذاری می‌توانند به‌طور چشمگیری متفاوت باشند و همه صندوق‌های اوراق قرضه دارای ریسک نرخ بهره هستند.

واقعیت سریع: اکثر صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک بخشی از شرکت‌های سرمایه‌گذاری بزرگ‌تر یا خانواده‌های صندوق مانند Fidelity Investments، Vanguard، T. Rowe Price و Oppenheimer هستند.

صندوق‌های شاخصی

صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک شاخصی برای بازتاب عملکرد یک شاخص خاص، مانند S&P 500، طراحی شده‌اند. این استراتژی غیرفعال نیاز به تحقیقات کمتری از تحلیلگران و مشاوران دارد، بنابراین هزینه‌های کمتری از طریق کارمزدها به سرمایه‌گذاران منتقل می‌شود و این صندوق‌ها با در نظر گرفتن سرمایه‌گذاران حساس به هزینه طراحی شده‌اند.

آن‌ها همچنین اغلب از صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک فعالاً مدیریت‌شده عملکرد بهتری دارند و بنابراین ترکیبی نادر از هزینه‌های کمتر و عملکرد بهتر هستند.

صندوق‌های متعادل

صندوق‌های متعادل در اوراق بهادار مختلف، چه سهام، اوراق قرضه، بازار پول یا سرمایه‌گذاری‌های جایگزین، سرمایه‌گذاری می‌کنند. هدف این صندوق‌ها، که به‌عنوان صندوق‌های تخصیص دارایی (Asset Allocation Funds) شناخته می‌شوند، کاهش ریسک از طریق تنوع است.

صندوق‌های بازار پول

بازار پول شامل ابزارهای بدهی کوتاه‌مدت، ایمن و بدون ریسک، عمدتاً اسناد خزانه‌داری دولتی است. بازده آن‌ها قابل‌توجه نیست. بازده معمول کمی بیشتر از مقدار کسب‌شده در حساب‌های جاری یا پس‌انداز معمولی و کمی کمتر از میانگین گواهی سپرده (CD) است. صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک بازار پول اغلب به‌عنوان مکانی موقت برای نگهداری پول نقدی که برای سرمایه‌گذاری‌های آینده یا صندوق اضطراری استفاده خواهد شد، استفاده می‌شوند.

اگرچه ریسک پایینی دارند، برخلاف حساب‌های پس‌انداز یا CDها توسط شرکت بیمه سپرده فدرال (FDIC) بیمه نمی‌شوند.

صندوق‌های درآمدی

صندوق‌های درآمدی برای توزیع درآمد به‌صورت پایدار طراحی شده‌اند و اغلب به‌عنوان صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک برای سرمایه‌گذاری بازنشستگی دیده می‌شوند. آن‌ها عمدتاً در بدهی‌های دولتی و شرکتی با کیفیت بالا سرمایه‌گذاری می‌کنند و این اوراق را تا سررسید نگه می‌دارند تا جریان‌های بهره‌ای ارائه دهند. در حالی که دارایی‌های صندوق ممکن است در ارزش افزایش یابند، هدف اصلی ارائه جریان نقدی پایدار است.

صندوق‌های بین‌المللی

یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک بین‌المللی یا خارجی تنها در دارایی‌های واقع در خارج از کشور سرمایه‌گذار سرمایه‌گذاری می‌کند. صندوق‌های جهانی، با این حال، می‌توانند در هر جای جهان سرمایه‌گذاری کنند. نوسانات آن‌ها به مکان و زمان سرمایه‌گذاری بستگی دارد.

صندوق‌های بخشی و موضوعی

صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک بخشی (Sector Funds) به دنبال سود بردن از عملکرد صنایع خاص، مانند مالی، فناوری یا مراقبت‌های بهداشتی هستند. صندوق‌های موضوعی (Theme Funds) می‌توانند در بخش‌های مختلف فعالیت کنند. برای مثال، یک صندوق متمرکز بر هوش مصنوعی (AI) ممکن است دارایی‌هایی در شرکت‌هایی در مراقبت‌های بهداشتی، دفاع و سایر حوزه‌هایی که از هوش مصنوعی فراتر از صنعت فناوری استفاده می‌کنند یا آن را توسعه می‌دهند، داشته باشد.

صندوق‌های سرمایه‌گذاری مسئولانه اجتماعی

سرمایه‌گذاری مسئولانه اجتماعی (Socially Responsible Investing) تنها در شرکت‌ها و بخش‌هایی سرمایه‌گذاری می‌کند که معیارهای از پیش تعیین‌شده را برآورده کنند. برای مثال، برخی صندوق‌های مسئولانه اجتماعی در صنایعی مانند تنباکو، نوشیدنی‌های الکلی، سلاح‌ها یا انرژی هسته‌ای سرمایه‌گذاری نمی‌کنند. صندوق‌های پایدار عمدتاً در فناوری‌های سبز، مانند انرژی خورشیدی و بادی یا بازیافت، سرمایه‌گذاری می‌کنند.

همچنین صندوق‌هایی وجود دارند که هنگام انتخاب سرمایه‌گذاری‌ها، عوامل زیست‌محیطی، اجتماعی و حاکمیتی (ESG) را بررسی می‌کنند. این رویکرد بر شیوه‌های مدیریتی شرکت و تمایل آن‌ها به بهبود محیط‌زیست و جامعه تمرکز دارد.

برترین صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک

در زیر پنج صندوق سرمایه‌گذاری مشترک بزرگ که نمایانگر طیفی از انواع صندوق‌های ذکرشده در بالا هستند، آورده شده است:

صندوق شاخصی ونگارد ۵۰۰ (VFIAX)

قدیمی‌ترین صندوق از این نوع، VFIAX شاخص S&P 500 را دنبال می‌کند و راهی برای سرمایه‌گذاری در ۵۰۰ شرکت بزرگ آمریکا با یک خرید واحد است. با نسبت هزینه بسیار پایین ۰.۰۴٪ (یعنی ۴۰ سنت سالانه به ازای هر ۱۰۰۰ دلار سرمایه‌گذاری)، حداقل سرمایه‌گذاری ۳۰۰۰ دلار نیاز دارد. از زمان راه‌اندازی نیم قرن پیش، این صندوق به‌طور متوسط حدود ۸.۱۹٪ بازده سالانه داشته است.

صندوق شاخصی فیدلیتی ۵۰۰ (FXAIX)

مانند پیشنهاد ونگارد، هزینه کمتری دارد: تنها ۰.۰۱۵٪ هزینه سالانه (۱۵ سنت به ازای هر ۱۰۰۰ دلار سرمایه‌گذاری) و بدون نیاز به حداقل سرمایه‌گذاری. این صندوق در شرکت‌های فناوری، مالی، مراقبت‌های بهداشتی و مصرف‌کننده سرمایه‌گذاری می‌کند و به‌دقت شاخص S&P 500 را دنبال می‌کند، در حالی که انعطاف‌پذیری برای سرمایه‌گذاری تا ۲۰٪ خارج از شاخص را حفظ می‌کند.

صندوق رشد سود تقسیمی T. Rowe Price (PRDGX)

این صندوق فعالاً مدیریت‌شده بر شرکت‌هایی تمرکز دارد که به‌طور مداوم سود سهام خود را پرداخت و افزایش می‌دهند. اگرچه نسبت هزینه آن ۰.۶۴٪ بالاتر از صندوق‌های شاخصی است، استراتژی آن شرکت‌های پایدار و از نظر مالی سالم را هدف قرار می‌دهد. حداقل سرمایه‌گذاری ۲۵۰۰ دلار است.

صندوق شاخصی بین‌المللی صفر فیدلیتی (FZILX)

برای سرمایه‌گذارانی که به دنبال تنوع جهانی هستند، این صندوق با هزینه صفر، یعنی نسبت هزینه ۰٪، به شرکت‌های غیرآمریکایی دسترسی می‌دهد. این صندوق بر شرکت‌های بین‌المللی تثبیت‌شده تمرکز دارد تا ریسک را مدیریت کند و در عین حال دسترسی به سرمایه‌گذاری جهانی را فراهم کند.

صندوق شاخصی کل بازار اوراق قرضه ونگارد (VBTLX)

این صندوق دسترسی گسترده‌ای به اوراق قرضه ایالات متحده، عمدتاً بدهی دولتی و شرکتی با کیفیت بالا، فراهم می‌کند. با نسبت هزینه ۰.۰۴٪ و حداقل سرمایه‌گذاری ۳۰۰۰ دلار، برای ارائه درآمد پایدار و کمک به تعادل ریسک‌های بازار سهام طراحی شده است.

نکته: در حالی که بسیاری از صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک "بدون بار" (No-Load) هستند، اغلب می‌توانید با خرید مستقیم صندوق از شرکت صندوق سرمایه‌گذاری مشترک به جای استفاده از واسطه، از کارمزدهای کارگزاری و کمیسیون‌ها اجتناب کنید.

نحوه قیمت‌گذاری سهام صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک

ارزش صندوق سرمایه‌گذاری مشترک به عملکرد اوراق بهاداری که در آن سرمایه‌گذاری می‌کند بستگی دارد. وقتی یک واحد یا سهام از یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک خریداری می‌کنید، بخشی از ارزش پرتفوی آن را به دست می‌آورید. سرمایه‌گذاری در سهام یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک با سرمایه‌گذاری در سهام شرکت‌ها متفاوت است. برخلاف سهام، سهام صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک به دارندگان خود حقوق رأی نمی‌دهند. و برخلاف صندوق‌های معامله‌شده در بورس (ETFs)، نمی‌توانید سهام خود را در طول روز معاملاتی معامله کنید.

قیمت سهام صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک از ارزش خالص دارایی‌ها به ازای هر سهم (NAVPS) به دست می‌آید. NAV یک صندوق با تقسیم ارزش کل اوراق بهادار در پرتفوی بر تعداد سهام در گردش محاسبه می‌شود.

سهام صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک معمولاً به قیمت NAV صندوق خریداری یا بازخرید می‌شوند، که در طول ساعات بازار نوسان نمی‌کند اما در پایان هر روز معاملاتی تسویه می‌شود. قیمت یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک همچنین زمانی که NAVPS تسویه می‌شود، به‌روزرسانی می‌شود.

نحوه محاسبه درآمد صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک

سرمایه‌گذاران معمولاً از سه طریق از یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک بازده کسب می‌کنند:

1. درآمد سود سهام/بهره: صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک سود سهام سهام و بهره اوراق قرضه موجود در پرتفوی خود را توزیع می‌کنند. صندوق‌ها اغلب به سرمایه‌گذاران گزینه دریافت سپرده برای توزیع‌ها یا سرمایه‌گذاری مجدد درآمدها برای سهام بیشتر در صندوق را می‌دهند.
2. توزیع‌های پرتفوی: اگر صندوق اوراق بهاداری را که قیمتشان افزایش یافته است بفروشد، صندوق سود سرمایه‌ای (Capital Gain) محقق می‌کند، که اکثر صندوق‌ها آن را نیز در قالب توزیع به سرمایه‌گذاران منتقل می‌کنند.
3. توزیع سود سرمایه‌ای: وقتی قیمت سهام صندوق افزایش می‌یابد، می‌توانید سهام صندوق سرمایه‌گذاری مشترک خود را با سود در بازار بفروشید.

هنگام تحقیق درباره بازده یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک، معمولاً با رقمی برای «بازده کل» (Total Return) مواجه می‌شوید، که تغییر خالص ارزش (چه افزایش یا کاهش) در یک دوره خاص را نشان می‌دهد. این شامل هرگونه بهره، سود سهام یا سود سرمایه‌ای است که صندوق تولید کرده است، به همراه تغییر در ارزش بازار آن در یک دوره معین. در اکثر موارد، بازده کل برای دوره‌های یک‌ساله، پنج‌ساله و ده‌ساله، و همچنین از روز تأسیس صندوق ارائه می‌شود.

مزایا و معایب سرمایه‌گذاری در صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک

دلایل زیادی وجود دارد که چرا صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک انتخاب اصلی سرمایه‌گذاران خرده‌فروش بوده‌اند، با اکثریت قریب به اتفاق پول در برنامه‌های بازنشستگی تحت حمایت کارفرما که در صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک سرمایه‌گذاری شده‌اند. کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده (SEC) به‌ویژه توجه زیادی به نحوه اداره این صندوق‌ها داشته است، با توجه به اهمیت آن‌ها برای بسیاری از آمریکایی‌ها و بازنشستگی آن‌ها.

مزایا

• تنوع: یک پرتفوی متنوع شامل اوراق بهادار با ارزش‌های بازار و صنایع مختلف و اوراق قرضه با سررسیدها و ناشران متفاوت است. یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک می‌تواند تنوع را سریع‌تر و ارزان‌تر از خرید اوراق بهادار جداگانه به دست آورد.
• دسترسی آسان: از آنجا که در بورس‌های بزرگ معامله می‌شوند، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک می‌توانند با سهولت نسبی خرید و فروش شوند، که آن‌ها را به سرمایه‌گذاری‌های بسیار نقدینه تبدیل می‌کند. همچنین، برای برخی انواع دارایی‌ها، مانند سهام خارجی یا کالاهای عجیب‌وغریب، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک اغلب عملی‌ترین - گاهی تنها - راه برای مشارکت سرمایه‌گذاران فردی هستند.
• اقتصاد مقیاس: از آنجا که یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک مقادیر زیادی اوراق بهادار را به‌صورت یکجا خرید و فروش می‌کند، هزینه‌های تراکنش آن کمتر از چیزی است که یک فرد برای معاملات اوراق بهادار پرداخت می‌کند. یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک می‌تواند در دارایی‌های خاصی سرمایه‌گذاری کند یا موقعیت‌های بزرگ‌تری را نسبت به یک سرمایه‌گذار کوچک‌تر بگیرد.
• مدیریت حرفه‌ای: یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک راهی نسبتاً ارزان برای یک سرمایه‌گذار کوچک است تا یک مدیر تمام‌وقت برای انتخاب و نظارت بر سرمایه‌گذاری‌ها داشته باشد. صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک حداقل‌های سرمایه‌گذاری بسیار پایین‌تری نیاز دارند و راهی کم‌هزینه برای سرمایه‌گذاران فردی فراهم می‌کنند تا از مدیریت حرفه‌ای پول بهره‌مند شوند.
• شفافیت: صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک تحت مقررات صنعتی قرار دارند که برای اطمینان از پاسخگویی و انصاف برای سرمایه‌گذاران طراحی شده‌اند. علاوه بر این، اوراق بهادار تشکیل‌دهنده هر صندوق سرمایه‌گذاری مشترک در پلتفرم‌های متعددی قابل‌یافتن است.

نکته: مدیران صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک از نظر قانونی موظف‌اند طبق دستورالعمل اعلام‌شده صندوق عمل کنند و به نفع سهامداران صندوق سرمایه‌گذاری مشترک کار کنند.

معایب

• بدون تضمین FDIC: مانند بسیاری از سرمایه‌گذاری‌های دیگر بدون بازده تضمین‌شده، همیشه این احتمال وجود دارد که ارزش صندوق سرمایه‌گذاری مشترک شما کاهش یابد. صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک سهام با نوسانات قیمتی همراه هستند، همراه با سهام‌های موجود در پرتفوی صندوق. FDIC سرمایه‌گذاری‌های صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک را تضمین نمی‌کند.
• کشش نقدی (Cash Drag): برای حفظ نقدینگی و توانایی پاسخگویی به برداشت‌ها، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک معمولاً باید درصد بیشتری از پرتفوی خود را به‌صورت نقدی نسبت به سایر سرمایه‌گذاری‌ها نگه دارند. از آنجا که این پول نقدی بازدهی ندارد، به آن «کشش نقدی» می‌گویند.
• هزینه‌های بالاتر: کارمزدهایی که بازده کلی شما را از یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک کاهش می‌دهند، صرف‌نظر از عملکرد صندوق اعمال می‌شوند. عدم توجه به کارمزدها می‌تواند برای شما هزینه‌بر باشد، زیرا صندوق‌های فعالاً مدیریت‌شده هزینه‌های تراکنش را متحمل می‌شوند که سال به سال جمع شده و مرکب می‌شوند.
• رقیق‌سازی (Dilution): رقیق‌سازی همچنین نتیجه رشد بیش از حد یک صندوق موفق است. وقتی پول جدید به صندوق‌هایی با سوابق قوی سرازیر می‌شود، مدیر ممکن است در یافتن سرمایه‌گذاری‌های مناسب برای استفاده بهینه از تمام سرمایه جدید دچار مشکل شود.
• فقط معامله در پایان روز: یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک به شما اجازه می‌دهد هر زمان که بخواهید درخواست کنید سهام شما به پول نقد تبدیل شود. با این حال، برخلاف سهام و ETFها که در طول روز معامله می‌شوند، بازخریدهای صندوق سرمایه‌گذاری مشترک تنها در پایان روز معاملاتی می‌توانند انجام شوند.
• مالیات‌ها: وقتی مدیر صندوق سرمایه‌گذاری مشترک یک اوراق بهادار را می‌فروشد، مالیات بر سود سرمایه‌ای ایجاد می‌شود که می‌تواند به شما منتقل شود. ETFها، برای مثال، از طریق مکانیزم ایجاد و بازخرید خود از این امر اجتناب می‌کنند. مالیات‌های شما می‌تواند با سرمایه‌گذاری در صندوق‌های حساس به مالیات یا نگهداری صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک غیرحساس به مالیات در حساب‌های معاف از مالیات، مانند 401(k) یا حساب بازنشستگی فردی (IRA)، کاهش یابد.

کارمزدهای صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک

هنگام سرمایه‌گذاری در صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک، درک کارمزدهای مرتبط با آن‌ها ضروری است، زیرا این هزینه‌ها به‌طور قابل‌توجهی بر بازده سرمایه‌گذاری شما در طول زمان تأثیر می‌گذارند. در اینجا برخی از کارمزدهای رایج صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک آورده شده است:

• نسبت هزینه (Expense Ratio): این کارمزد سالانه هزینه‌های عملیاتی صندوق، از جمله کارمزدهای مدیریت، هزینه‌های اداری و هزینه‌های بازاریابی را پوشش می‌دهد. نسبت هزینه به‌صورت درصدی از متوسط دارایی‌های خالص صندوق ارائه می‌شود و از بازده صندوق کسر می‌شود. تحت فشار رقابت از سرمایه‌گذاری شاخصی و ETFها، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک نسبت هزینه‌های خود را در ۳۰ سال گذشته بیش از نصف کاهش داده‌اند.
• کارمزدهای فروش یا بار (Sales Charges or Loads): برخی صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک هنگام خرید یا فروش سهام، کارمزدهای فروش، که به‌عنوان بار شناخته می‌شوند، دریافت می‌کنند. بارهای پیشین (Front-End Loads) هنگام خرید سهام دریافت می‌شوند، در حالی که بارهای پسین (Back-End Loads یا Contingent Deferred Sales Charges) اگر سهام خود را قبل از تاریخ مشخصی بفروشید، اعمال می‌شوند. با این حال، گاهی اوقات شرکت‌های مدیریت، صندوق‌های بدون بار (No-Load) ارائه می‌دهند که هیچ کمیسیون یا کارمزد فروشی ندارند.
• کارمزدهای بازخرید (Redemption Fees): برخی صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک هنگام فروش سهام در مدت کوتاهی (معمولاً ۳۰ تا ۱۸۰ روز) پس از خرید، کارمزد بازخرید دریافت می‌کنند، که SEC آن را به ۲٪ محدود کرده است. این کارمزد برای جلوگیری از معاملات کوتاه‌مدت در این صندوق‌ها برای ثبات طراحی شده است.
• سایر کارمزدهای حساب: برخی صندوق‌ها یا شرکت‌های کارگزاری ممکن است برای نگهداری حساب شما یا معاملات، به‌ویژه اگر موجودی شما کمتر از حداقل مشخصی باشد، کارمزدهای اضافی دریافت کنند.

ارزیابی صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک

تحقیق و مقایسه صندوق‌ها می‌تواند دشوارتر از سایر اوراق بهادار باشد. برخلاف سهام، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک به سرمایه‌گذاران فرصتی برای مقایسه نسبت قیمت به درآمد (P/E)، رشد فروش، سود هر سهم یا سایر داده‌های مهم ارائه نمی‌دهند. NAV یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک می‌تواند مبنایی برای مقایسه فراهم کند، اما با توجه به تنوع پرتفوی‌ها، مقایسه دقیق حتی بین صندوق‌هایی با نام‌ها یا اهداف اعلام‌شده مشابه می‌تواند دشوار باشد. تنها صندوق‌های شاخصی که بازارهای یکسانی را دنبال می‌کنند، معمولاً واقعاً قابل‌مقایسه هستند.

مراقب "دیوورسیفیکیشن" باشید

«دیوورسیفیکیشن» - بازی با کلمات که این مفهوم را تعریف می‌کند - اصطلاحی سرمایه‌گذاری است برای زمانی که پیچیدگی بیش از حد می‌تواند به نتایج بدتر منجر شود. بسیاری از سرمایه‌گذاران صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک تمایل به پیچیده کردن امور دارند. یعنی، آن‌ها تعداد زیادی صندوق را که بیش از حد شبیه به هم هستند، به دست می‌آورند و در نتیجه مزایای تنوع را از دست می‌دهند.

صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک در مقابل صندوق‌های شاخصی

صندوق‌های شاخصی، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترکی هستند که هدفشان بازتاب عملکرد یک معیار یا شاخص بازار است. برای مثال، یک صندوق شاخصی S&P 500 با نگهداری ۵۰۰ شرکت در همان نسبت‌ها، آن شاخص را دنبال می‌کند. هدف کلیدی صندوق‌های شاخصی کاهش هزینه‌ها برای نزدیک شدن به شاخص خود است.

در مقابل، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک فعالاً مدیریت‌شده تلاش می‌کنند با انتخاب سهام و تغییر تخصیص‌ها، بازار را شکست دهند. مدیر صندوق به دنبال دستیابی به بازده‌های بیشتر از یک معیار از طریق استراتژی سرمایه‌گذاری و تحقیقات خود است.

صندوق‌های شاخصی بازده‌های بازار را با هزینه‌های پایین‌تر ارائه می‌دهند، در حالی که صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک فعال از طریق مدیریت ماهرانه که اغلب با هزینه بالاتری همراه است، به دنبال بازده‌های بالاتر هستند. هنگام تصمیم‌گیری بین سرمایه‌گذاری در صندوق‌های شاخصی یا فعالاً مدیریت‌شده، سرمایه‌گذاران باید هزینه‌ها، افق‌های زمانی و اشتهای ریسک را در نظر بگیرند.

صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک در مقابل ETFها

صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک و ETFها صندوق‌های سرمایه‌گذاری تجمعی هستند که به سرمایه‌گذاران سهمی در یک پرتفوی متنوع ارائه می‌دهند. با این حال، تفاوت‌های مهمی وجود دارد.

یکی از مهم‌ترین تفاوت‌ها این است که سهام ETFها مانند سهام معمولی در بورس‌ها معامله می‌شوند، در حالی که سهام صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک تنها یک‌بار در روز پس از بسته شدن بازارها معامله می‌شوند. این بدان معناست که ETFها می‌توانند در هر زمان در ساعات بازار معامله شوند و نقدینگی، انعطاف‌پذیری و قیمت‌گذاری بلادرنگ بیشتری ارائه می‌دهند. این انعطاف‌پذیری به این معناست که می‌توانید آن‌ها را به‌صورت کوتاه‌مدت بفروشید یا از استراتژی‌های متعددی که برای سهام استفاده می‌کنید، بهره ببرید.

تفاوت قابل‌توجه دیگر قیمت‌گذاری و ارزش‌گذاری است. قیمت‌های ETF، مانند سهام، در طول روز بر اساس عرضه و تقاضا نوسان می‌کنند. در همین حال، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک تنها در پایان هر روز معاملاتی بر اساس NAV پرتفوی زیربنایی قیمت‌گذاری می‌شوند. این همچنین به این معناست که ETFها پتانسیل بیشتری برای پاداش‌ها/تخفیف‌های بزرگ‌تر به NAV نسبت به صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک دارند.

در مقایسه با صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک، ETFها معمولاً مزایای مالیاتی خاصی دارند و اغلب از نظر هزینه کارآمدتر هستند.

آیا صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک سرمایه‌گذاری‌های ایمنی هستند؟

همه سرمایه‌گذاری‌ها هنگام خرید اوراق بهاداری مانند سهام، اوراق قرضه یا صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک، درجاتی از ریسک را به همراه دارند و ریسک واقعی یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک خاص به استراتژی سرمایه‌گذاری، دارایی‌ها و شایستگی مدیر آن بستگی دارد. برخلاف سپرده‌ها در بانک‌ها و اتحادیه‌های اعتباری، پول سرمایه‌گذاری‌شده در صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک توسط FDIC یا به هر طریق دیگر بیمه نیست.

آیا می‌توانم هر زمان که بخواهم از یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک پول برداشت کنم؟

بله. صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک معمولاً سرمایه‌گذاری‌های بسیار نقدینه‌ای هستند، به این معنا که می‌توانید سهام خود را در هر روز کاری بازخرید کنید. با این حال، ممکن است کارمزدها یا جریمه‌های مرتبط با برداشت زودهنگام، مانند کارمزدهای بازخرید یا کارمزدهای معاملات کوتاه‌مدت، وجود داشته باشد که برخی صندوق‌ها برای جلوگیری از تجارت مکرر در داخل و خارج از صندوق‌ها اعمال می‌کنند.

برداشت وجوه ممکن است پیامدهای مالیاتی داشته باشد، به‌ویژه اگر ارزش سرمایه‌گذاری افزایش یافته باشد، که به این معناست که باید مالیات بر سود سرمایه‌ای پرداخت کنید.

آیا واقعاً در صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک پول به دست می‌آورید؟

بله، بسیاری از افراد برای بازنشستگی و سایر اهداف پس‌انداز از طریق توزیع‌های سود سرمایه‌ای، سود سهام و درآمد بهره پول به دست می‌آورند. با افزایش ارزش اوراق بهادار در پرتفوی صندوق سرمایه‌گذاری مشترک، ارزش سهام صندوق معمولاً افزایش می‌یابد و منجر به سود سرمایه‌ای می‌شود. با این حال، بازده‌ها تضمین‌شده نیستند و عملکرد یک صندوق سرمایه‌گذاری مشترک به شرایط بازار، مدیریت صندوق، دارایی‌هایی که نگه می‌دارد و استراتژی سرمایه‌گذاری آن بستگی دارد.

ریسک‌های صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک چیست؟

بسته به دارایی‌هایی که نگه می‌دارند، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک چندین ریسک سرمایه‌گذاری دارند، از جمله ریسک بازار، ریسک نرخ بهره و ریسک مدیریت. ریسک بازار از کاهش احتمالی ارزش اوراق بهادار در داخل صندوق ناشی می‌شود. ریسک نرخ بهره بر صندوق‌هایی که اوراق قرضه و سایر اوراق بهادار با درآمد ثابت را نگه می‌دارند تأثیر می‌گذارد، زیرا افزایش نرخ‌های بهره می‌تواند قیمت اوراق قرضه را کاهش دهد. ریسک مدیریت به عملکرد تیم مدیریت صندوق مرتبط است. شما پول خود را در دستان آن‌ها قرار می‌دهید و تصمیمات سرمایه‌گذاری ضعیف بر بازده شما تأثیر منفی خواهد گذاشت.

نتیجه‌گیری

صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک برای افرادی که به دنبال تنوع در پرتفوی خود هستند، گزینه‌ای همه‌کاره و قابل‌دسترس هستند. این صندوق‌ها پول سرمایه‌گذاران را برای سهام، اوراق قرضه، املاک، مشتقات و سایر اوراق بهادار ترکیب می‌کنند - همه برای شما مدیریت می‌شوند. مزایای کلیدی شامل دسترسی به پرتفوی‌های متنوع و حرفه‌ای مدیریت‌شده و توانایی انتخاب صندوق‌هایی متناسب با اهداف و تحمل ریسک مختلف است. با این حال، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک با کارمزدها و هزینه‌هایی همراه هستند، از جمله کارمزدهای سالانه، نسبت‌های هزینه و کمیسیون‌ها، که بازده کلی شما را تعیین می‌کنند.

سرمایه‌گذاران می‌توانند از انواع مختلفی از صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک، مانند صندوق‌های سهام، اوراق قرضه، بازار پول، شاخصی و هدف‌مند، که هر کدام تمرکز و استراتژی سرمایه‌گذاری خاص خود را دارند، انتخاب کنند. بازده صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک از سود سهام یا بهره و فروش سهام صندوق با سود حاصل می‌شود.