تئوری پرنده در دست چیست؟

تئوری پرنده در دست می‌گوید که سرمایه‌گذاران به دلیل عدم قطعیت مرتبط با سود سرمایه‌ای، سود سهام را به سودهای سرمایه‌ای بالقوه ترجیح می‌دهند. این تئوری بر اساس ضرب‌المثل «یک پرنده در دست بهتر از دو پرنده در بوته است»، بیان می‌کند که سرمایه‌گذاران قطعیت پرداخت‌های سود سهام را به امکان کسب سودهای سرمایه‌ای قابل‌توجه در آینده ترجیح می‌دهند.

• نکات کلیدی
• تئوری پرنده در دست بیان می‌کند که سرمایه‌گذاران به دلیل عدم قطعیت سودهای سرمایه‌ای، سود سهام را ترجیح می‌دهند.
• این تئوری به‌عنوان پاسخی به تئوری بی‌ربطی سود سهام مودیلیانی-میلر توسعه یافت، که معتقد است سرمایه‌گذاران به منبع بازده خود (سود سهام یا سود سرمایه‌ای) بی‌تفاوت هستند.
• سرمایه‌گذاری در سودهای سرمایه‌ای نمایانگر بخش «دو پرنده در بوته» از ضرب‌المثل «یک پرنده در دست بهتر از دو پرنده در بوته است» است.

درک تئوری پرنده در دست

مایرون گوردون و جان لینتنر تئوری پرنده در دست را به‌عنوان پاسخی به تئوری بی‌ربطی سود سهام مودیلیانی-میلر توسعه دادند. تئوری بی‌ربطی سود سهام معتقد است که سرمایه‌گذاران به اینکه بازده آن‌ها از نگهداری سهام از سود سهام یا سودهای سرمایه‌ای ناشی شود، بی‌تفاوت هستند. در مقابل، طبق تئوری پرنده در دست، سهام‌هایی با پرداخت سود بالا توسط سرمایه‌گذاران مورد توجه قرار می‌گیرند و در نتیجه قیمت بازار بالاتری دارند.

نکته مهم: سرمایه‌گذارانی که به تئوری پرنده در دست اعتقاد دارند، معتقدند که سود سهام نسبت به سودهای سرمایه‌ای قطعیت بیشتری دارد.

پرنده در دست در مقابل سرمایه‌گذاری در سودهای سرمایه‌ای

سرمایه‌گذاری در سودهای سرمایه‌ای عمدتاً مبتنی بر حدس و گمان است. یک سرمایه‌گذار ممکن است با انجام تحقیقات گسترده در مورد شرکت، بازار و شرایط کلان اقتصادی، مزیتی در سودهای سرمایه‌ای به دست آورد. با این حال، در نهایت، عملکرد یک سهام به عوامل متعددی بستگی دارد که خارج از کنترل سرمایه‌گذار هستند.

به همین دلیل، سرمایه‌گذاری در سودهای سرمایه‌ای نمایانگر بخش «دو پرنده در بوته» ضرب‌المثل است. سرمایه‌گذاران به دنبال سودهای سرمایه‌ای هستند زیرا این احتمال وجود دارد که این سودها بزرگ باشند، اما به همان اندازه ممکن است سودهای سرمایه‌ای وجود نداشته باشند یا حتی منفی شوند.

شاخص‌های بازار سهام گسترده مانند میانگین صنعتی داو جونز (DJIA) و اس‌اندپی ۵۰۰ به‌طور متوسط بازده سالانه‌ای تا ۱۰٪ در بلندمدت داشته‌اند. یافتن سود سهامی با این میزان بالا دشوار است. حتی سهام در صنایع با سود بالا مانند خدمات عمومی و مخابرات معمولاً حداکثر ۵٪ سود سهام ارائه می‌دهند. با این حال، اگر شرکتی سال‌ها سود سهام ۵٪ پرداخت کرده باشد، دریافت این بازده در یک سال مشخص به احتمال زیاد بیشتر از کسب ۱۰٪ سود سرمایه‌ای است.

در سال‌هایی مانند ۲۰۰۱ و ۲۰۰۸، شاخص‌های گسترده بازار سهام ضررهای بزرگی را تجربه کردند، با وجود روند صعودی در بلندمدت. در چنین سال‌هایی، درآمد سود سهام قابل‌اعتمادتر و امن‌تر است؛ از این رو، این سال‌های پایدارتر با تئوری پرنده در دست مرتبط هستند.

معایب تئوری پرنده در دست

وارن بافت، سرمایه‌گذار افسانه‌ای، زمانی اظهار داشت که در سرمایه‌گذاری، آنچه راحت است به‌ندرت سودآور است. سرمایه‌گذاری در سود سهام با ۵٪ در سال بازده تقریباً تضمین‌شده و امنیتی فراهم می‌کند. با این حال، در بلندمدت، سرمایه‌گذار صرفاً متکی به سود سهام در مقایسه با سرمایه‌گذار صرفاً متکی به سودهای سرمایه‌ای، درآمد بسیار کمتری کسب می‌کند. علاوه بر این، در برخی سال‌ها، مانند اواخر دهه ۱۹۷۰، درآمد سود سهام، هرچند امن و راحت، حتی برای همگام شدن با تورم کافی نبوده است.

نمونه‌ای از تئوری پرنده در دست

به‌عنوان یک سهام با پرداخت سود، کوکاکولا (KO) سهامی است که با استراتژی سرمایه‌گذاری مبتنی بر تئوری پرنده در دست سازگار است. طبق گفته کوکاکولا، این شرکت از دهه ۱۹۲۰ شروع به پرداخت سود سهام سه‌ماهه منظم کرد. علاوه بر این، این شرکت از سال ۱۹۶۴ هر سال این پرداخت‌ها را افزایش داده است.

نتیجه‌گیری

تئوری پرنده در دست بیان می‌کند که سرمایه‌گذاران به دلیل قطعیت بالاتر، سود سهام را به سودهای سرمایه‌ای بالقوه ترجیح می‌دهند. این تئوری در مقابل تئوری بی‌ربطی سود سهام مودیلیانی-میلر قرار دارد و بر جذابیت سهام‌های با سود بالا برای سرمایه‌گذارانی که به دنبال بازده مطمئن هستند، تأکید می‌کند. با این حال، در حالی که سود سهام امنیت بیشتری ارائه می‌دهد، بازده بلندمدت آن ممکن است در مقایسه با سرمایه‌گذاری در سودهای سرمایه‌ای کمتر باشد، به‌ویژه در بازارهای پویا یا در دوره‌های تورم بالا.