کربن کردیت‌ها مجوزهایی هستند که به مالک اجازه می‌دهند مقدار مشخصی دی‌اکسید کربن یا سایر گازهای گلخانه‌ای (GHG) منتشر کند. یک کردیت اجازه انتشار یک تن دی‌اکسید کربن یا معادل آن از سایر گازهای گلخانه‌ای را می‌دهد. کربن کردیت‌ها به عنوان تخصیص‌های کربنی نیز شناخته می‌شوند.
هدف نهایی سیستم کربن کردیت کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای به اتمسفر است.
نکات کلیدی
- کربن کردیت‌ها به عنوان مکانیزمی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای طراحی شده‌اند.
- شرکت‌ها تعداد مشخصی کردیت دریافت می‌کنند که با گذشت زمان کاهش می‌یابد. آن‌ها می‌توانند کردیت‌های اضافی خود را به شرکت دیگری بفروشند.
- کربن کردیت‌ها انگیزه مالی برای شرکت‌ها برای کاهش انتشار کربن خود ایجاد می‌کنند.
- کربن کردیت‌ها بر اساس مدل سقف و تجارت (cap-and-trade) طراحی شده‌اند که در دهه 1990 برای کاهش آلودگی گوگرد استفاده شد.
- مذاکره‌کنندگان در اجلاس تغییرات اقلیمی گلاسکو COP26 در نوامبر 2021 توافق کردند که یک بازار جهانی تجارت جبران کربن ایجاد کنند.
کربن کردیت‌ها چگونه کار می‌کنند؟
سازمان ملل متحد به کشورها تعداد مشخصی کردیت اختصاص می‌دهد، و هر کشور مسئول صدور، نظارت و گزارش وضعیت کربن کردیت‌های خود به صورت سالانه است. دولت‌ها به شرکت‌ها اجازه می‌دهند مقدار مشخصی گازهای گلخانه‌ای منتشر کنند قبل از اینکه نیاز به خرید کردیت داشته باشند.
اگر انتشارات از حد مجاز فراتر رود، شرکت‌ها ملزم به خرید کردیت هستند. اگر شرکتی بیش از حد کردیت خریداری کند، می‌تواند اضافی آن را در یک صرافی یا بازار کربن بفروشد. این سیستم معمولاً به عنوان برنامه سقف و تجارت شناخته می‌شود.
کربن کردیت‌ها در ایالات متحده
برنامه‌های سقف و تجارت در ایالات متحده همچنان بحث‌برانگیز هستند، اما طبق مرکز راه‌حل‌های اقلیمی و انرژی، 13 ایالت رویکردهای مبتنی بر بازار را برای کاهش گازهای گلخانه‌ای پذیرفته‌اند. یازده مورد از آن‌ها ایالت‌های شمال شرقی هستند که برای مقابله مشترک با این مشکل از طریق برنامه‌ای به نام ابتکار گازهای گلخانه‌ای منطقه‌ای (RGGI) متحد شده‌اند.
برنامه سقف و تجارت کالیفرنیا
ایالت کالیفرنیا در سال 2013 برنامه سقف و تجارت را آغاز کرد. این قوانین برای نیروگاه‌های بزرگ برق، کارخانه‌های صنعتی و توزیع‌کنندگان سوخت این ایالت اعمال می‌شود. ایالت ادعا می‌کند که برنامه آن پس از اتحادیه اروپا، کره جنوبی و چین، چهارمین برنامه بزرگ در جهان است.
مهم
سیستم سقف و تجارت گاهی به عنوان یک سیستم بازار توصیف می‌شود. این سیستم ارزش مبادله‌ای برای انتشارات ایجاد می‌کند. طرفداران استدلال می‌کنند که برنامه سقف و تجارت شرکت‌ها را تشویق می‌کند تا در فناوری‌های پاک‌تر سرمایه‌گذاری کنند تا از خرید مجوزهایی که هر سال هزینه بیشتری دارند، اجتناب کنند. مخالفان استدلال می‌کنند که این سیستم‌ها تنها برای ایجاد مازاد کردیت‌های کربنی در گردش کار می‌کنند، زیرا سقف‌ها چند سال قبل تعیین می‌شوند و شرکت‌ها انتشارات را سریع‌تر از آنچه انتظار می‌رفت کاهش می‌دهند—و سپس از کردیت‌ها به عنوان ابزارهای پول‌ساز استفاده می‌کنند.
قانون هوای پاک ایالات متحده
ایالات متحده از زمان تصویب قانون هوای پاک در سال 1990 انتشارات جوی را تنظیم کرده است. این قانون به عنوان اولین برنامه سقف و تجارت در جهان شناخته می‌شود، اگرچه سقف‌های آن را «تخصیص‌ها» می‌نامد.
این برنامه توسط صندوق دفاع محیط‌زیست برای کاهش قابل‌توجه انتشار دی‌اکسید گوگرد از نیروگاه‌های زغال‌سنگی، که عامل باران اسیدی بدنام دهه 1980 بود، اعتبار یافته است.
قانون کاهش تورم
قانون کاهش تورم یک لایحه برجسته است که در 16 اوت 2022 به قانون تبدیل شد. این قانون با هدف کاهش کسری بودجه، مبارزه با تورم و کاهش انتشار کربن طراحی شده است.
این قانون بسیار بر پاکسازی محیط‌زیست متمرکز است. شرکت‌های با انتشار بالا که گازهای گلخانه‌ای خود را در زیر زمین ذخیره می‌کنند یا از آن‌ها برای ساخت محصولات دیگر استفاده می‌کنند، پاداش می‌گیرند. پاداش‌ها شامل کردیت‌های مالیاتی به طور قابل‌توجهی گسترش‌یافته هستند که از 50 دلار به 85 دلار برای هر تن متریک کربن ذخیره‌شده در زیر زمین افزایش یافته است. همچنین شامل افزایش از 35 دلار به 60 دلار برای هر تن کربن ضبط‌شده که در سایر فرآیندهای تولیدی یا برای بازیابی نفت استفاده می‌شود.
امید است که این کردیت‌های سخاوتمندانه‌تر سرمایه‌گذاران را متقاعد کند تا تلاش بیشتری برای ضبط کربن انجام دهند. مشوق مالیاتی قبلی، معروف به 45Q، متهم به این بود که تنها برای پروژه‌های آسان ضبط کربن کافی پرداخت می‌کرد.
چه کسانی می‌توانند کربن کردیت بفروشند؟
کربن کردیت‌ها تنها می‌توانند توسط کسب‌وکارها و دولت‌ها فروخته یا خریداری شوند. با این حال، جبران‌های کربنی، کردیت‌های کربنی هستند که در بازار کربن داوطلبانه در دسترس‌اند. بازار کربن داوطلبانه به نهادهایی که در یک پروژه کاهش انتشار شرکت می‌کنند اجازه می‌دهد کردیت‌هایی را بفروشند که ماهیت نظارتی ندارند. هر کسی می‌تواند این کردیت‌ها را خریداری کند.
مهم
کربن کردیت‌ها توسط دولت‌ها به کسب‌وکارها فروخته می‌شوند و می‌توانند در بازار کربن تنظیم‌شده دوباره فروخته شوند. جبران‌های کربنی توسط سازمان‌ها، پروژه‌ها یا افراد در بازار کربن داوطلبانه برای تأمین مالی پروژه‌های سبز خود فروخته می‌شوند.
طیف متنوعی از شرکت‌ها و افراد می‌توانند این جبران‌های کربنی را بسته به توانایی‌شان برای مشارکت در یک ثبت کربن یا برنامه جذب کربن بفروشند. برای مثال، مالکان زمین ممکن است بتوانند کربن کردیت‌ها را بفروشند اگر زمین خود را در یک پروژه ثبت کنند، چه بازجنگل‌سازی، جنگل‌سازی یا سایر ابتکارات حذف کربن، و از وجوه برای پرداخت هزینه‌های عملیات خود استفاده کنند.
چرا شرکت‌ها کربن کردیت می‌خرند؟
شرکت‌ها کربن کردیت‌ها را برای انتشار قانونی بیشتر گازهای گلخانه‌ای خریداری می‌کنند. آن‌ها همچنین جبران‌های کربنی را خریداری می‌کنند که به آن‌ها اجازه می‌دهد نرخ «انتشار کربن خالص صفر» داشته باشند.
فشار عمومی و نهادی رو به رشدی برای تعهد شرکت‌ها به خالص صفر وجود دارد، با توجه به فوریت بحران اقلیمی. این‌ها تعهداتی هستند که شرکت‌ها برای کاهش یا جبران میزان کربنی که در طول عملیات خود منتشر می‌کنند، می‌گیرند.
کاهش انتشارات از طریق تغییر در شیوه‌های تجاری برای برخی شرکت‌ها ممکن است، اما حذف کامل انتشارات برای بسیاری از شرکت‌ها عملی نیست. جبران‌های کربنی فعالیت‌های کاهش انتشار مانند کاشت درخت یا حفاظت از طبیعت را در ازای حذف کامل انتشارات خودشان تأمین مالی می‌کنند.
ابتکارات جهانی کربن کردیت
پانل بین‌دولتی تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد (IPCC) پیشنهادی برای کربن کردیت برای کاهش انتشارات کربن جهانی در توافقی در سال 1997 به نام پروتکل کیوتو ایجاد کرد. این توافق اهداف کاهش انتشارات الزام‌آور را برای کشورهایی که آن را امضا کردند، تعیین کرد. توافق دیگری، به نام توافق‌نامه‌های مراکش، قوانین نحوه عملکرد این سیستم را مشخص کرد.
پروتکل کیوتو کشورها را به اقتصادهای صنعتی و در حال توسعه تقسیم کرد. کشورهای صنعتی به طور جمعی Annex 1 نامیده شدند. آن‌ها در بازار تجارت انتشارات خود فعالیت می‌کردند. اگر کشوری کمتر از مقدار هدف‌گذاری‌شده هیدروکربن منتشر کرد، می‌توانست کردیت‌های اضافی خود را از طریق توافق‌نامه خرید کاهش انتشارات (ERPA) به کشورهایی که به اهداف سطح کیوتو خود نرسیدند، بفروشد.
مکانیزم توسعه پاک جداگانه برای کشورهای در حال توسعه کردیت‌های کاهش انتشارات گواهی‌شده (CER) صادر کرد. یک کشور در حال توسعه می‌توانست این کردیت‌ها را برای حمایت از ابتکارات توسعه پایدار دریافت کند. تجارت CERها در یک بازار جداگانه انجام می‌شد.
دوره تعهد اول پروتکل کیوتو در سال 2012 پایان یافت. ایالات متحده در سال 2001 از آن خارج شده بود.
توافق اقلیمی پاریس
پروتکل کیوتو در سال 2012 در توافقی به نام اصلاحیه دوحه بازنگری شد که در دسامبر 2020 با 148 کشور عضو که «سند پذیرش» خود را تا ژوئن 2022 سپرده بودند، تصویب شد.
بیش از 190 کشور توافق پاریس در سال 2015 را امضا کردند که استانداردهای انتشار را تعیین کرد و اجازه تجارت انتشارات را داد.
ایالات متحده در سال 2017 تحت ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ از این توافق خارج شد اما در ژانویه 2021 تحت ریاست‌جمهوری جو بایدن دوباره به آن پیوست. ترامپ در ژانویه 2025 به دفتر بازگشت و ایالات متحده را بار دیگر از توافق پاریس خارج کرد.
واقعیت مهم
توافق پاریس، که به عنوان توافق اقلیمی پاریس نیز شناخته می‌شود، توافقی بین رهبران بیش از 180 کشور برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و محدود کردن افزایش دمای جهانی به کمتر از 2 درجه سانتی‌گراد یا 35.6 درجه فارنهایت بالاتر از سطوح پیش‌صنعتی تا سال 2100 است.
اجلاس تغییرات اقلیمی گلاسکو COP26
مذاکره‌کنندگان در اجلاس نوامبر 2021 توافقی را امضا کردند که نزدیک به 200 کشور ماده 6 توافق پاریس 2015 را اجرا کردند. این ماده به کشورها اجازه می‌دهد تا با خرید کردیت‌های جبرانی که نشان‌دهنده کاهش انتشارات توسط کشورهای دیگر است، به اهداف اقلیمی خود برسند. امید است که این توافق دولت‌ها را تشویق کند تا در ابتکارات و فناوری‌هایی سرمایه‌گذاری کنند که از جنگل‌ها محافظت می‌کنند و زیرساخت‌های فناوری انرژی تجدیدپذیر را برای مبارزه با تغییرات اقلیمی می‌سازند.
مذاکره‌کننده ارشد برزیل در این اجلاس، لئوناردو کلیور د آتایده، اظهار داشت که کشور آمریکای جنوبی با جنگل‌های غنی قصد دارد یکی از معامله‌گران عمده کربن کردیت‌ها باشد. او به رویترز گفت: «این باید سرمایه‌گذاری و توسعه پروژه‌های (کربنی) را که می‌توانند کاهش انتشارات قابل‌توجهی را ارائه دهند، تحریک کند.»
چندین بند دیگر در این توافق با هدف کاهش کلی انتشارات جهانی شامل مالیات صفر بر تجارت‌های دوجانبه جبران‌ها بین کشورها و لغو 2٪ از کل کردیت‌ها است. علاوه بر این، 5٪ از درآمدهای حاصل از جبران‌ها در صندوق تطبیق برای کشورهای در حال توسعه برای کمک به مبارزه با تغییرات اقلیمی قرار می‌گیرد. مذاکره‌کنندگان همچنین توافق کردند که کردیت‌هایی که از سال 2013 ثبت شده‌اند را منتقل کنند، که اجازه می‌دهد 320 میلیون کردیت وارد بازار جدید شود.
چه کسی پول کربن کردیت را دریافت می‌کند؟
کربن کردیت‌ها، کردیت‌های انتشار صادرشده به شرکت‌ها توسط دولت‌ها، می‌توانند در بازار کربن کردیت به شرکت‌های دیگر فروخته شوند. پول به شرکتی که کردیت را فروخته است می‌رسد. پولی که برای جبران‌های کربنی خرج می‌شود به پروژه یا نهادی که جبران کربنی را حمایت می‌کند، می‌رود. جبران‌ها کردیت‌های داوطلبانه‌ای هستند که نشان‌دهنده یک تن انتشارات جبران‌شده توسط عملیات پروژه هستند.
آیا کربن کردیت خوب است یا بد؟
برنامه کربن کردیت نظارتی ابتکار خوبی است که برای تشویق کسب‌وکارها به کاهش انتشاراتشان طراحی شده است. برنامه‌های جبران کربن داوطلبانه نیز ایده خوبی هستند، اما برای کاهش انتشارات استفاده نمی‌شوند—آن‌ها برای جبران انتشارات استفاده می‌شوند، که خوب است اما ایده‌آل نیست.
ارزش یک کربن کردیت چقدر است؟
ارزش یک کربن کردیت می‌تواند بر اساس زمان و جغرافیا به طور قابل‌توجهی متفاوت باشد. همچنین می‌تواند به دلیل تغییرات در مقررات، سیاست‌ها و تقاضا برای جبران‌ها نوسان کند. طبق BloombergNEF، یک سرویس تحقیقاتی کالاها، انتظار می‌رفت قیمت‌های کربن در سال 2024 به طور متوسط 42 دلار در هر تن متریک در کالیفرنیا و 76 دلار در هر تن در اروپا باشد.
نتیجه‌گیری
کربن کردیت‌ها به عنوان مکانیزمی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای با ایجاد بازاری که شرکت‌ها می‌توانند در آن مجوزهای انتشار را معامله کنند، طراحی شده‌اند. شرکت‌ها در این سیستم تعداد مشخصی کربن کردیت دریافت می‌کنند که با گذشت زمان کاهش می‌یابد. آن‌ها می‌توانند هرگونه مازاد را به شرکت‌های دیگر بفروشند.
کربن کردیت‌ها انگیزه مالی برای شرکت‌ها برای کاهش انتشار کربن خود ایجاد می‌کنند. آن‌هایی که نمی‌توانند به راحتی انتشارات را کاهش دهند، همچنان می‌توانند فعالیت کنند اما با هزینه مالی بالاتر. طرفداران سیستم کربن کردیت می‌گویند که این سیستم منجر به کاهش‌های قابل اندازه‌گیری و قابل تأیید انتشارات می‌شود.
کردیت‌ها همچنین نیاز به حسابداری کربن را برای راهنمایی شرکت‌ها، دولت‌ها و افراد در اندازه‌گیری تأثیراتشان ایجاد کرده‌اند.
نظرات کاربران