قوانین ربا چیست؟

قوانین ربا چیست؟

ربا به معنای وام دادن پول با نرخ بهره‌ای غیرمنطقی بالا یا بالاتر از نرخی است که قانون اجازه می‌دهد. قوانین ربا با تنظیم نرخ بهره‌ای که برای وام‌ها دریافت می‌شود، از مصرف‌کنندگان محافظت می‌کنند. در ایالات متحده، ایالت‌های مختلف مسئول تنظیم قوانین ربا هستند. اگرچه این نوع فعالیت مالی می‌تواند تحت بند تجارت قانون اساسی قرار گیرد، کنگره به‌طور سنتی در سطح فدرال بر ربا تمرکز نکرده است.

نکات کلیدی

• قوانین ربا سقفی برای میزان بهره‌ای که می‌توان برای انواع وام‌ها دریافت کرد، تعیین می‌کنند.

• قوانین ربا توسط ایالت‌های مختلف اجرا می‌شوند، نه در سطح فدرال.

• محدودیت‌های نرخ بهره از ایالتی به ایالت دیگر متفاوت است.

نمونه‌هایی از قوانین ربا بر اساس ایالت

شرکت‌های کارت اعتباری نرخ‌های بهره‌ای را دریافت می‌کنند که توسط ایالتی که شرکت در آن ثبت شده است، مجاز است، نه بر اساس قوانین ربای ایالت‌هایی که وام‌گیرندگان در آن زندگی می‌کنند. بانک‌های دارای مجوز ملی نیز می‌توانند بالاترین نرخ بهره مجاز در ایالتی که مؤسسه در آن ثبت شده است را اعمال کنند.

ایالت‌های دلاور و داکوتای جنوبی اغلب به‌عنوان ایالت‌های ثبت برای بسیاری از مؤسسات مالی انتخاب می‌شوند، زیرا این ایالت‌ها در مورد نرخ‌های بهره آزادی عمل بیشتری ارائه می‌دهند. به‌طور مشابه، نوادا هیچ محدودیتی برای ربا ندارد. پنسیلوانیا نرخ بهره بالای ۲۵ درصد را به‌عنوان ربای کیفری در نظر می‌گیرد. حد عمومی ربا در نیوجرسی برای افراد ۳۰ درصد و برای شرکت‌ها ۵۰ درصد است.

مهم

در سال ۱۴۰۲ (۲۰۲۳ میلادی)، هیئت حفاظت مالی مصرف‌کننده و دادستان کل نیویورک از شرکت پذیرش اعتبار (Credit Acceptance Corporation) به دلیل ارائه اطلاعات نادرست درباره هزینه‌های اعتبار و فریب دادن مشتریان به دریافت وام‌های پرهزینه برای خودروهای دست‌دوم شکایت کردند.

قانون‌گذاری

کارآمدی قوانین ربا اغلب پس از تصمیمات دیوان عالی ایالات متحده و قانون‌گذاری‌هایی که به مؤسسات مالی امکان دور زدن محدودیت‌ها را داده‌اند، مورد بحث قرار گرفته است. تصمیم دیوان عالی در پرونده بانک ملی مارکت در برابر فرست آو اوماها (Marquette National Bank v. First of Omaha Corp.) به شرکت‌های اعتباری اجازه داد تا نرخ بهره‌ای مشابه آنچه در ایالت ثبت‌شده خود می‌توانند دریافت کنند، برای مشتریان خارج از ایالت نیز اعمال کنند.

تصویب قانون توسعه مرکز مالی دلاور که محدودیت‌های ایالتی در مورد هزینه‌ها و نرخ بهره قابل دریافت برای وام‌های مصرفی را حذف کرد، تمایل مؤسسات مالی برای انتقال به این ایالت را تقویت کرد.

در سال ۱۴۰۲ (۲۰۲۳ میلادی)، سناتورهای ایالات متحده شلدون وایت‌هاوس، جک رید، الیزابت وارن، برنی سندرز و جف مرکلی قانون «تقویت حقوق ایالت‌ها برای حفاظت از مصرف‌کنندگان» را معرفی کردند تا توانایی ایالت‌ها برای محدود کردن نرخ بهره وام‌های مصرفی را بازگرداند و به مدیریت میلیاردها دلار بدهی وام و کارت اعتباری مصرف‌کنندگان کمک کند.

وام‌دهی غارتگرانه چیست؟

وام‌دهی غارتگرانه توسط FDIC به‌عنوان «اعمال شرایط وام ناعادلانه و سوءاستفاده‌گرایانه بر وام‌گیرندگان» تعریف شده است. وام‌دهندگان غارتگر نرخ‌های بهره غیرمنطقی بالا دریافت می‌کنند و وثیقه‌های قابل‌توجهی طلب می‌کنند.

قوانین ربا در ایالات متحده چه زمانی برای اولین بار وضع شدند؟

نخستین قوانین ربا توسط مستعمرات آمریکایی در قرن هجدهم با تعیین سقف بهره ۸ درصد تصویب شدند.

هیئت حفاظت مالی مصرف‌کننده (CFPB) چگونه از ربا جلوگیری می‌کند؟

هیئت حفاظت مالی مصرف‌کننده رفتارهای سوءاستفاده‌گرایانه علیه مصرف‌کنندگان را شناسایی می‌کند. در سال ۱۳۸۹ (۲۰۱۰ میلادی)، کنگره قانون حفاظت مالی مصرف‌کننده را تصویب کرد که به CFPB، تنظیم‌کنندگان بانکی فدرال و ایالت‌ها اجازه می‌دهد تخلفات را شناسایی کرده و شرکت‌هایی که اقدامات یا رویه‌های سوءاستفاده‌گرایانه انجام می‌دهند را هدف قرار دهند.

نتیجه‌گیری

قوانین ربا با هدف محافظت از مصرف‌کنندگان در برابر وام‌دهی غارتگرانه و نرخ‌های بهره بالا وضع شده‌اند. ایالت‌های مختلف در ایالات متحده قوانین ربا را برای منطقه خود تعیین می‌کنند. اولین قوانین ربا در ایالات متحده توسط مستعمرات آمریکایی در قرن هجدهم ایجاد شدند.