نرخ اعتبار درآمدی (ECR) یک محاسبه روزانه بهره است که بانک به سپرده‌های مشتریان پرداخت می‌کند. نرخ اعتبار درآمدی اغلب با نرخ اوراق خزانه‌داری ایالات متحده (T-bill) همبستگی دارد.
ECRها نرخ‌هایی هستند که بانک‌ها برای جبران هزینه‌های خدمات به کار می‌برند. از آنجا که سپرده‌گذاران موجودی‌هایی را در حساب‌های بدون بهره نگه می‌دارند، بانک ECR را به این موجودی‌ها اعمال می‌کند و از آن به عنوان اعتباری برای خدمات استفاده می‌کند. برای مثال، خزانه‌دار شرکتی با موجودی جمع‌آوری‌شده 250,000 دلار که ECR 2٪ دریافت می‌کند، 5,000 دلار برای جبران خدمات به دست می‌آورد. ECR اغلب به طور خودکار اعمال می‌شود.
نکات کلیدی
- نرخ اعتبار درآمدی (ECR) نرخ بهره‌ای است که بانک‌ها برای حسابداری پول‌هایی که در حساب‌های بدون بهره نگه می‌دارند، محاسبه می‌کنند.
- ECRها به صورت روزانه محاسبه می‌شوند و اغلب به قیمت اوراق قرضه دولتی کم‌ریسک وابسته هستند.
- بانک‌ها اغلب از ECRها برای اعتبار دادن به مشتریان برای خدمات، کاهش هزینه‌ها یا ارائه مشوق‌هایی برای سپرده‌گذاران جدید استفاده می‌کنند.
درک نرخ اعتبار درآمدی
بانک‌ها ممکن است از ECRها برای کاهش هزینه‌هایی که مشتریان برای سایر خدمات بانکی پرداخت می‌کنند، استفاده کنند. این خدمات ممکن است شامل حساب‌های جاری و پس‌انداز، کارت‌های بدهی و اعتباری، وام‌های تجاری، خدمات تجاری اضافی (مانند پردازش کارت اعتباری و جمع‌آوری، تطبیق و گزارش چک) و خدمات مدیریت نقدینگی (مانند حقوق و دستمزد) باشد.
ECRها به وجوه غیرفعال پرداخت می‌شوند و هزینه‌های خدمات بانکی را کاهش می‌دهند. مشتریانی که سپرده‌ها و موجودی‌های بزرگ‌تری دارند، معمولاً هزینه‌های بانکی کمتری پرداخت می‌کنند. ECRها در اکثر تحلیل‌ها و صورت‌حساب‌های صورتحساب تجاری ایالات متحده قابل مشاهده هستند.
بانک‌ها ممکن است در تعیین تخصیص درآمد اختیار زیادی داشته باشند. در حالی که نرخ اعتبار درآمدی می‌تواند هزینه‌ها را جبران کند، سپرده‌گذاران باید توجه داشته باشند که تنها برای خدماتی که استفاده می‌کنند هزینه پرداخت می‌کنند، نه در ترکیب با دیگران.
تاریخچه نرخ اعتبار درآمدی
مفهوم نرخ اعتبار درآمدی با مقررات Q (Reg Q) آغاز شد، که بانک‌ها را از پرداخت بهره به سپرده‌ها در حساب‌های جاری (که برای اهداف تراکنشی ایجاد شده‌اند) منع می‌کرد. پس از قانون گلس-استیگل در سال 1933، بسیاری امیدوار بودند که این عمل رباخواری و سایر اقدامات غارتگرانه را محدود کند.
این قانون متعاقباً به مصرف‌کنندگان کمک کرد تا وجوه را از حساب‌های جاری آزاد کرده و به صندوق‌های بازار پول منتقل کنند. پس از مقررات Q، بسیاری از بانک‌ها تصمیم گرفتند تا اعتبارات "دلار نرم" را بر روی این حساب‌های بدون بهره ارائه دهند تا خدمات بانکی را جبران کنند.
مهم: ابزارهای مالی با بازده بالاتر از ECRها شامل صندوق‌های بازار پول یا حتی صندوق‌های اوراق قرضه نسبتاً امن و نقدشونده هستند.
معمولاً، ECR به موجودی‌های "جمع‌آوری‌شده" اعمال می‌شود، نه به موجودی‌های "دفتری" یا "شناور". حساب‌های لاک‌باکس و سایر حساب‌های سپرده‌گذاری دارای شناوری هستند زیرا زمان لازم است تا سپرده‌ها تسویه شوند. در حالی که این موارد "شناور" هستند، وجوه در دسترس نیستند. موجودی‌های جمع‌آوری‌شده آنهایی هستند که تسویه شده و برای انتقال یا سرمایه‌گذاری در دسترس هستند.
ملاحظات ویژه
هنگامی که صندوق‌های بازار پول بازدهی نزدیک به صفر دارند (مانند در طول بحران مالی 2008)، حساب‌های سپرده‌ای که ECR ارائه می‌دهند می‌توانند برای خزانه‌داران شرکتی جذاب‌تر شوند. با این حال، در زمان افزایش نرخ‌ها، این خزانه‌داران ممکن است به دنبال ابزارهای مالی با بازده بالاتر از ECRها باشند. اینها می‌توانند شامل صندوق‌های بازار پول یا حتی صندوق‌های اوراق قرضه نسبتاً امن و نقدشونده باشند.
تفاوت بین ECR و بهره سخت چیست؟
نرخ‌های بهره سخت معمولاً بالاتر از ECRها هستند. یکی از دلایل این است که ECRها مشمول مالیات نیستند، در حالی که نرخ‌های بهره سخت مشمول مالیات هستند.
تفاوت بین بهره کسب‌شده و نرخ بهره چیست؟
نرخ بهره درصدی از کل سپرده‌های شما است که به عنوان بهره کسب‌شده به شما پرداخت می‌شود.
ECR برای بانک‌ها چیست؟
نرخ اعتبار کسب‌شده یک نرخ بهره است که بسیاری از بانک‌ها به مشتریان نهادی خود بر روی موجودی‌هایشان ارائه می‌دهند.
نتیجه‌گیری
نرخ اعتبار درآمدی (ECR) یک محاسبه بهره روزانه است که بانک به سپرده‌های مشتریان نهادی پرداخت می‌کند. این نرخ معمولاً با استفاده از نرخ اوراق خزانه‌داری ایالات متحده (T-bill) محاسبه می‌شود. این نرخ به عنوان مشوقی برای مشتریان برای سپرده‌گذاری وجوه در حساب‌های بدون بهره عمل می‌کند.
نظرات کاربران