بیمه بیکاری چیست؟

بیمه بیکاری چیست؟

بیمه بیکاری (UI)، که به آن مزایای بیکاری نیز گفته می‌شود، نوعی بیمه دولتی است که به افرادی که شغل خود را از دست داده‌اند و شرایط خاصی را دارند، به‌صورت هفتگی مبلغی پرداخت می‌کند.

کسانی که به‌صورت داوطلبانه شغل خود را ترک کرده یا به دلایل موجه اخراج شده‌اند، معمولاً واجد شرایط دریافت بیمه بیکاری نیستند. به عبارت دیگر، افرادی که به دلیل کمبود کار یا بدون تقصیر خود از شغلشان جدا شده‌اند، معمولاً می‌توانند از مزایای بیکاری بهره‌مند شوند.

هر ایالت در آمریکا برنامه بیمه بیکاری خاص خود را اجرا می‌کند، اگرچه این برنامه تحت قانون فدرال است. کارگران باید شرایط کاری و درآمدی ایالت خود، از جمله مدت زمان کارکرد، را برآورده کنند. این مزایا عمدتاً توسط دولت‌های ایالتی پرداخت شده و از طریق مالیات‌های خاصی که از حقوق کارفرمایان جمع‌آوری می‌شود، تأمین مالی می‌گردد.

نکات کلیدی

• بیمه بیکاری برنامه‌ای ایالتی است که به افرادی که شغل خود را از دست داده‌اند و شرایط لازم را دارند، پرداخت‌های هفتگی ارائه می‌دهد.

• مزایای بیمه بیکاری، که به آن جبران بیکاری نیز گفته می‌شود، معمولاً تا 26 هفته ادامه دارد، بسته به ایالتی که در آن کار کرده‌اید.

• اگر به‌صورت داوطلبانه شغل خود را ترک کنید یا به دلیل تخلف اخراج شوید، واجد شرایط دریافت بیمه بیکاری نخواهید بود.

• وزارت کار ایالات متحده بر برنامه بیمه بیکاری نظارت دارد.

• سه برنامه که در قانون CARES سال 2020 ایجاد شدند، برای کمک به آمریکایی‌های بیکار در طول همه‌گیری کووید-19 طراحی شده بودند، از جمله افرادی که معمولاً واجد شرایط دریافت مزایای بیکاری نبودند، اما این برنامه‌ها در تاریخ 15 شهریور 1400 منقضی شدند.

آشنایی با بیمه بیکاری

برنامه بیمه بیکاری یک همکاری بین دولت‌های ایالتی و دولت فدرال است. این بیمه به کارگران بیکار که فعالانه به دنبال کار هستند، کمک‌هزینه نقدی ارائه می‌دهد. پرداخت‌ها از طریق قانون مالیات بیکاری فدرال (FUTA) و آژانس‌های کاریابی ایالتی انجام می‌شود.

هر ایالت برنامه بیمه بیکاری خود را دارد، اما همه ایالت‌ها باید دستورالعمل‌های خاصی را که در قانون فدرال تعیین شده است، رعایت کنند. این قانون باعث می‌شود مزایای بیکاری در سراسر ایالت‌ها تقریباً یکسان باشد. وزارت کار (DOL) بر این برنامه نظارت کرده و از رعایت آن در هر ایالت اطمینان حاصل می‌کند.

کارگرانی که شرایط خاص واجد شرایط بودن را برآورده کنند، ممکن است تا 26 هفته در سال از مزایا بهره‌مند شوند. کمک‌هزینه هفتگی برای جایگزینی درصدی از درآمد معمول کارمند طراحی شده است.

ایالت‌ها از طریق مالیات‌هایی که از کارفرمایان جمع‌آوری می‌شود، بیمه بیکاری را تأمین مالی می‌کنند. اکثر کارفرمایان هم مالیات فدرال و هم مالیات ایالتی FUTA را پرداخت می‌کنند. شرکت‌هایی که وضعیت 501(c)3 دارند، از پرداخت مالیات FUTA معاف هستند.

نکته کوتاه

ادعاهای مستمر بیمه بیکاری در هفته منتهی به 2 تیر 1403 به حدود 1.85 میلیون نفر رسید. میانگین متحرک چهار هفته‌ای برای ادعاهای مستمر حدود 1.83 میلیون گزارش شده است.

سه ایالت همچنین از کارمندان مشارکت حداقلی در صندوق بیکاری ایالتی را طلب می‌کنند. درآمد گزارش‌شدنی شامل کارهای آزاد یا مشاغلی است که دریافت‌کنندگان بیمه بیکاری به‌صورت نقدی برای آن‌ها دستمزد دریافت کرده‌اند.

افراد بیکار که پس از دوره 26 هفته‌ای شغلی پیدا نکنند، ممکن است واجد شرایط برنامه مزایای تمدیدشده باشند. مزایای تمدیدشده به کارگران بیکار تعداد هفته‌های اضافی مزایا ارائه می‌دهد. دسترسی به مزایای تمدیدشده به وضعیت کلی بیکاری در ایالت بستگی دارد.

دولت فدرال برای کمک به آمریکایی‌های بیکار در طول همه‌گیری ویروس کرونا، مقرراتی را وضع کرد. این مزایای اضافی پس از امضای قانون کمک، امداد و امنیت اقتصادی کرونا (CARES) توسط رئیس‌جمهور سابق دونالد ترامپ در مارس 2020 ایجاد شد.

این مزایا پس از تصویب قانون تخصیص‌های تلفیقی سال 2021 تمدید شد و بار دیگر با امضای قانون برنامه نجات آمریکا به ارزش 1.9 تریلیون دلار توسط رئیس‌جمهور جو بایدن در 20 اسفند 1399 تمدید شد. این مزایای اضافی در 15 شهریور 1400 منقضی شدند.

شرایط دریافت بیمه بیکاری

یک فرد بیکار برای دریافت مزایای بیمه بیکاری باید دو شرط اصلی را برآورده کند. فرد بیکار باید آستانه‌های تعیین‌شده توسط ایالت برای درآمد کسب‌شده یا زمان کارکرد در یک دوره پایه مشخص را داشته باشد. ایالت همچنین باید تأیید کند که فرد به دلیل تقصیر خود بیکار نشده است. فرد در صورت برآورده کردن این دو شرط می‌تواند درخواست بیمه بیکاری ثبت کند.

افراد در ایالتی که در آن کار کرده‌اند، درخواست خود را ثبت می‌کنند. فرد می‌تواند از طریق تلفن یا وب‌سایت آژانس بیمه بیکاری ایالتی درخواست دهد. پس از درخواست اولیه، معمولاً دو تا سه هفته طول می‌کشد تا درخواست پردازش و تأیید شود.

پس از تأیید درخواست، فرد باید گزارش‌های هفتگی یا دوهفتگی ارائه دهد که وضعیت اشتغال او را بررسی یا تأیید می‌کند. این گزارش‌ها باید برای ادامه واجد شرایط بودن برای دریافت مزایا ارائه شوند. کارگران بیکار نمی‌توانند در طول هفته از پذیرش کار امتناع کنند و در هر ادعای هفتگی یا دوهفتگی باید هرگونه درآمدی که از کارهای آزاد یا مشاوره‌ای کسب کرده‌اند، گزارش کنند.

نحوه تأمین مالی بیمه بیکاری

بیمه بیکاری از طریق مالیات‌هایی که از کارفرمایان جمع‌آوری می‌شود، مانند مالیات FUTA و مالیات‌های ایالتی مختلف، تأمین مالی می‌شود. مالیات FUTA معادل 6 درصد از 7,000 دلار اول حقوق هر کارمند است، اگرچه این مقدار با اعتبار 5.4 درصدی برای پرداخت به‌موقع مالیات جبران می‌شود.

برخی ایالت‌ها هزینه‌های مزایای بیکاری را با کسر از حساب بیمه بیکاری کارفرمای سابق یا افزایش مالیات بیمه بیکاری کارفرما در سال‌های آینده تأمین می‌کنند. از آنجا که کارمندانی که به‌صورت داوطلبانه استعفا می‌دهند معمولاً واجد شرایط بیمه بیکاری نیستند، برخی کارفرمایان ممکن است کارمندان را تحت فشار قرار دهند تا به جای اخراج، استعفا دهند.

بیمه بیکاری در طول همه‌گیری کووید-19

در تاریخ 20 اسفند 1398، سازمان بهداشت جهانی بیماری کووید-19، ناشی از ویروس کرونای جدید، را یک همه‌گیری اعلام کرد. ایالت‌ها و کسب‌وکارهای سراسر آمریکا تعطیل شدند و موجی عظیم از بیکاری ایجاد شد.

قانون‌گذاران با تصویب قانون CARES، که بخشی از آن توانایی ایالت‌ها را برای ارائه بیمه بیکاری به میلیون‌ها کارگر تحت تأثیر کووید-19، از جمله افرادی که معمولاً واجد شرایط دریافت مزایای بیکاری نبودند، گسترش داد، موافقت کردند. این لایحه در مارس 2020 تصویب و به قانون تبدیل شد.

سه برنامه خاص برای کمک به آمریکایی‌هایی که به دلیل ویروس کرونا بیکار شده بودند، طراحی شد. برنامه چهارم از طریق بخشنامه‌ای در تاریخ 18 مرداد 1399 توسط رئیس‌جمهور ترامپ در پاسخ به انقضای برنامه جبران بیکاری همه‌گیری فدرال ایجاد شد.

نکته مهم

اگرچه افرادی که به‌صورت داوطلبانه شغل خود را ترک می‌کنند معمولاً واجد شرایط بیمه بیکاری نیستند، اما اگر به دلیل دستمزد پرداخت‌نشده، شرایط کاری ناامن، کاهش ناگهانی ساعات کاری یا عوامل خاص دیگر استعفا دهید، ممکن است واجد شرایط دریافت مزایا باشید. اصطلاح حقوقی برای این موضوع "اخراج غیرمستقیم" است.

جبران بیکاری همه‌گیری فدرال (FPUC)

جبران بیکاری همه‌گیری فدرال (FPUC) مزایای هفتگی اضافی را علاوه بر بیمه بیکاری معمولی ارائه می‌داد. این مزایا در ابتدا 600 دلار اضافی هفتگی تحت قانون CARES ارائه می‌کرد، اما این مزایا در 10 مرداد 1399 منقضی شد. FPUC در دسامبر 2020 به‌عنوان بخشی از قانون تخصیص‌های تلفیقی اصلاح و تمدید شد.

تمدید دیگری از FPUC پس از امضای قانون برنامه نجات آمریکا به ارزش 1.9 تریلیون دلار توسط رئیس‌جمهور جو بایدن در 20 اسفند 1399 تأیید شد. مزایای FPUC در 15 شهریور 1400 منقضی شد.

کمک بیکاری همه‌گیری (PUA)

کمک بیکاری همه‌گیری (PUA) واجد شرایط بودن برای بیمه بیکاری را به کارگران خوداشتغال، فریلنسرها، پیمانکاران مستقل و کارگران پاره‌وقت که تحت تأثیر همه‌گیری ویروس کرونا قرار گرفته بودند، گسترش داد. کارگران خوداشتغال معمولاً واجد شرایط بیمه بیکاری نیستند و PUA برای آن‌ها کمک مالی فراهم کرد. طبق قانون برنامه نجات آمریکا، PUA پس از 79 هفته در 15 شهریور 1400 منقضی شد.

جبران بیکاری اضطراری همه‌گیری (PEUC)

جبران بیکاری اضطراری همه‌گیری (PEUC) مزایای بیمه بیکاری را تحت قانون CARES پس از اتمام مزایای جبران بیکاری معمولی تمدید می‌کرد. برنامه PEUC به‌صورت رسمی در 15 شهریور 1400 منقضی شد.

برنامه کمک به دستمزدهای ازدست‌رفته (LWA)

برنامه کمک به دستمزدهای ازدست‌رفته (LWA) یک مزایای بیکاری فدرال-ایالتی بود که 300 تا 400 دلار به‌صورت هفتگی به ادعاکنندگان واجد شرایط پرداخت می‌کرد. LWA در پاسخ به انقضای FPUC در 10 مرداد 1399 ایجاد شد.

چهار نوع بیکاری چیست؟

چهار نوع بیکاری عبارت‌اند از بیکاری چرخه‌ای، اصطکاکی، نهادی و ساختاری.

• بیکاری چرخه‌ای: ناشی از تغییر در چرخه‌های تجاری، مانند رکود اقتصادی.

• بیکاری اصطکاکی: زمانی رخ می‌دهد که کارگران شغل خود را ترک کرده و مدتی طول می‌کشد تا کارفرمای جدیدی پیدا کنند.

• بیکاری نهادی: نتیجه سیاست‌هایی است که ویژگی‌های بازار کار را تغییر می‌دهند، مانند قوانین حداقل دستمزد و بیمه بیکاری.

• بیکاری ساختاری: بیکاری بلندمدت ناشی از تغییرات عمیق در اقتصاد، مانند فناوری‌های جدید یا نیازهای در حال تغییر کسب‌وکارها.

بیکاری چگونه محاسبه می‌شود؟

در ایالات متحده، نرخ بیکاری با تقسیم تعداد افراد بیکار که فعالانه به دنبال کار هستند بر تعداد کل افرادی که شاغل یا فعالانه به دنبال کار هستند، محاسبه می‌شود. این شامل افراد بیکاری که قادر به کار نیستند یا از جستجوی کار دست کشیده‌اند، نمی‌شود.

چه کسانی به‌عنوان بیکار شمرده می‌شوند؟

بیکاران شامل افرادی هستند که شغلی ندارند، برای کار در دسترس هستند و در چهار هفته گذشته فعالانه به دنبال کار بوده‌اند. جستجوی فعال کار شامل مصاحبه‌های شغلی یا تماس با کارفرمایان است.

معنای بیمه بیکاری چیست؟

بیمه بیکاری (UI) یک مزایای دولتی است که برای افرادی که بدون تقصیر خود شغلشان را از دست داده‌اند، ارائه می‌شود. این بیمه یک شبکه ایمنی موقت فراهم می‌کند تا افراد بتوانند پس از اخراج یا تعدیل نیرو به جستجوی کار ادامه دهند. به‌طور خاص، کارمندانی که به‌صورت داوطلبانه استعفا می‌دهند یا به دلیل غیبت یا نافرمانی اخراج می‌شوند، معمولاً واجد شرایط بیمه بیکاری نیستند، اما کسانی که به دلیل شرایط کاری غیرقابل‌تحمل استعفا می‌دهند، ممکن است واجد شرایط باشند.

نتیجه‌گیری

بیمه بیکاری نوعی بیمه دولتی است که به افرادی که اخیراً اخراج یا تعدیل شده‌اند، پرداخت‌های هفتگی ارائه می‌دهد. اگرچه این پرداخت‌ها تنها بخشی از حقوق کامل را پوشش می‌دهند، اما می‌توانند به کارگران کمک کنند تا در حین جستجوی شغل جدید، نیازهای مالی خود را تأمین کنند.