فرم ۱۳F SEC یک جزء حیاتی برای حفظ شفافیت در بازارهای مالی است. این فرم که برای مدیران نهادی با حداقل ۱۰۰ میلیون دلار دارایی تحت مدیریت الزامی است، گزارش سه‌ماهه‌ای ارائه می‌دهد که نگاهی به دارایی‌ها و استراتژی‌های بازیگران اصلی در وال استریت فراهم می‌کند. با وجود اهمیت نظارتی آن، این فرم به دلیل مشکلات مربوط به قابلیت اطمینان داده‌ها و به‌موقع بودن گزارش‌دهی مورد انتقاد قرار گرفته است، که این امر می‌تواند استفاده از آن را برای سرمایه‌گذارانی که به دنبال تقلید از استراتژی‌های مدیران برتر هستند، پیچیده کند.
نکات کلیدی
- فرم ۱۳F SEC یک گزارش سه‌ماهه است که مدیران سرمایه‌گذاری نهادی با مدیریت ۱۰۰ میلیون دلار یا بیشتر دارایی باید آن را ثبت کنند.
- این فرم با هدف ایجاد شفافیت در دارایی‌های سرمایه‌گذاران بزرگ ایالات متحده طراحی شده است، اما به دلیل مشکلات مربوط به قابلیت اطمینان داده‌ها و به‌موقع بودن مورد انتقاد قرار گرفته است.
- سرمایه‌گذاران نهادی تنها موقعیت‌های خرید (long positions) خود را در گزارش‌های ۱۳F اعلام می‌کنند، که ممکن است سرمایه‌گذاران دیگر را که به دنبال تقلید از استراتژی‌های آن‌ها هستند، گمراه کند.
- به دلیل تأخیر ۴۵ روزه در گزارش‌دهی، داده‌های فرم ۱۳F ممکن است قدیمی باشند و این موضوع بر مفید بودن آن برای سرمایه‌گذاران کوچک‌تر تأثیر می‌گذارد.
- منتقدان پیشنهاد می‌کنند که الزامات گزارش‌دهی فرم ۱۳F می‌تواند با به‌روزرسانی‌هایی بهبود یابد تا دقت و مفید بودن آن افزایش یابد.
چگونه فرم ۱۳F SEC شفافیت مالی را افزایش می‌دهد؟
کنگره در سال ۱۹۷۵ الزام فرم ۱۳F را ایجاد کرد. هدف آن این بود که به عموم مردم ایالات متحده دیدی از دارایی‌های بزرگ‌ترین سرمایه‌گذاران نهادی کشور ارائه دهد. قانون‌گذاران معتقد بودند که این امر اعتماد سرمایه‌گذاران به یکپارچگی بازارهای مالی کشور را افزایش می‌دهد. شرکت‌هایی که به عنوان مدیران سرمایه‌گذاری نهادی در نظر گرفته می‌شوند شامل صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک، صندوق‌های تامینی، شرکت‌های امانی، صندوق‌های بازنشستگی، شرکت‌های بیمه و مشاوران سرمایه‌گذاری ثبت‌شده هستند. گزارش‌های فرم ۱۳F دارایی‌های برترین انتخاب‌کنندگان سهام در وال استریت را آشکار می‌کنند، بنابراین بسیاری از سرمایه‌گذاران کوچک‌تر از این گزارش‌ها به عنوان راهنمایی برای استراتژی‌های خود استفاده می‌کنند. آن‌ها معتقدند که بزرگ‌ترین سرمایه‌گذاران باهوش و تأثیرگذار در حرکت بازارها هستند، بنابراین تقلید از سرمایه‌گذاری‌های آن‌ها منطقی به نظر می‌رسد.
چالش‌ها و محدودیت‌های فرم ۱۳F SEC
سرمایه‌گذاران کوچک‌تر که می‌خواهند استراتژی‌های مدیران مالی برجسته مانند دانیل لوب، دیوید تپر یا ست کلارمن را تقلید کنند، گزارش‌های ۱۳F را با دقت بررسی می‌کنند. رسانه‌های مالی اغلب با مقایسه تغییرات در گزارش‌های سه‌ماهه، درباره آنچه این مدیران صندوق خرید و فروش کرده‌اند گزارش می‌دهند. اما مشکلات متعددی در گزارش‌های ۱۳F وجود دارد که احتیاط را ضروری می‌کند.
نگرانی‌های مربوط به قابلیت اطمینان داده‌ها در فرم ۱۳F SEC
فرم ۱۳F از گروه‌های مختلفی که ادعا می‌کنند این فرم برای مدیران صندوق‌های تامینی یک روزنه فراهم می‌کند، مورد انتقاد قرار گرفته است. در بیانیه‌ای در سال ۲۰۱۰، SEC اذعان کرد که این فرم مشکلاتی دارد و توصیه کرد تغییراتی برای اطمینان از ارائه "داده‌های مفید و قابل اعتماد" برای عموم و تنظیم‌کنندگان اعمال شود. بررسی داخلی SEC همچنین اشاره کرد که اگرچه "انتظار می‌رود SEC به طور گسترده از اطلاعات بخش ۱۳(f) برای اهداف نظارتی و نظارتی استفاده کند، هیچ بخش یا دفتری در SEC به طور منظم یا سیستماتیک داده‌های ثبت‌شده در فرم ۱۳F را بررسی نمی‌کند." این ممکن است توضیح دهد که چگونه کلاهبرداری مانند برنارد مدوف هر سه‌ماهه فرم‌های ۱۳F را ثبت می‌کرد، اما با موفقیت یک طرح پونزی را اداره می‌کرد.
زمان‌بندی گزارش‌دهی و تأثیر آن بر سرمایه‌گذاران
یکی دیگر از انتقادات رایج به این فرم این است که مدیران صندوق تنها ملزم به ثبت گزارش‌های ۱۳F ۴۵ روز پس از پایان هر سه‌ماهه هستند. اکثر مدیران گزارش‌های ۱۳F خود را تا حد امکان دیر ارائه می‌دهند، زیرا نمی‌خواهند رقبا از اقدامات آن‌ها مطلع شوند. زمانی که سرمایه‌گذاران دیگر به این گزارش‌های ۱۳F دسترسی پیدا می‌کنند، ممکن است به خرید سهام‌هایی نگاه کنند که بیش از چهار ماه قبل از ثبت انجام شده است. در نامه‌ای در تاریخ ۳۱ مارس ۲۰۲۱ به آلیسون هرن لی، رئیس موقت SEC، سازمان غیرانتفاعی پیشرو Americans for Financial Reform از SEC خواست تا "فرکانس گزارش‌دهی فرم ۱۳F و دامنه محصولات مالی که باید در این فرم افشا شوند را گسترش دهد." گروه دیگری، مؤسسه ملی روابط سرمایه‌گذاران، توصیه کرد که SEC گزارش‌دهی ماهانه موقعیت‌های مالکیت را همراه با یک بازه زمانی ۱۵ روزه اعمال کند.
خطرات رفتار گله‌ای در استراتژی‌های سرمایه‌گذاری
یکی از ریسک‌ها برای سرمایه‌گذاران حرفه‌ای و خرده‌فروشی، تمایل مدیران مالی به قرض گرفتن ایده‌های سرمایه‌گذاری از یکدیگر است. مدیران صندوق‌های تامینی نیز مانند دیگران در برابر سوگیری‌های رفتاری مصون نیستند. اگر شما یک مدیر صندوق باشید، اشتباه کردن همراه با اکثریت امن‌تر از اشتباه کردن به تنهایی است. این می‌تواند به معاملات شلوغ و سهام بیش‌ارزش‌گذاری‌شده منجر شود. اگر سرمایه‌گذاران کوچک دیر به یک معامله وارد شوند، احتمالاً دیر هم از آن خارج خواهند شد.
محدودیت‌های فرم ۱۳F SEC در گزارش‌دهی پرتفوی
مشکل دیگر گزارش‌های ۱۳F این است که صندوق‌ها تنها ملزم به گزارش موقعیت‌های خرید (long positions)، به علاوه گزینه‌های خرید و فروش، رسیدهای سپرده آمریکایی (ADRs) و اوراق قابل تبدیل هستند. این می‌تواند تصویری ناقص و حتی گمراه‌کننده ارائه دهد، زیرا برخی از صندوق‌ها بیشتر بازده خود را از فروش استقراضی (short-selling) به دست می‌آورند و تنها از موقعیت‌های خرید به عنوان پوشش استفاده می‌کنند. هیچ راهی برای تمایز بین این پوشش‌ها و موقعیت‌های خرید واقعی در فرم‌های ۱۳F وجود ندارد.
چه کسانی باید فرم ۱۳F SEC را ثبت کنند؟
مدیران نهادی با دارایی‌های تحت مدیریت ۱۰۰ میلیون دلار یا بیشتر باید فرم ۱۳F SEC را ثبت کنند و دارایی‌های سهامی خود را افشا کنند.
قانون جدید ۱۳F چیست؟
قانون جدید ۱۳F، که در سال ۲۰۲۲ توسط SEC اعلام شد، ایجاب می‌کند که ثبت‌کنندگان ارزش دارایی‌های اوراق بهادار را به نزدیک‌ترین دلار گرد کنند، نه به نزدیک‌ترین هزارم دلار. همچنین ایجاب می‌کند که فرم ۱۳F از طریق سیستم جمع‌آوری، تحلیل و بازیابی داده‌های الکترونیکی (EDGAR) SEC ثبت شود.
تفاوت بین فرم ۱۳D و فرم ۱۳F چیست؟
فرم ۱۳F SEC از مدیران نهادی با ۱۰۰ میلیون دلار یا بیشتر دارایی می‌خواهد که دارایی‌های خود را افشا کنند. فرم ۱۳D یک گزارش مالکیت سودمند است که باید هنگامی ثبت شود که یک شخص یا گروهی از اشخاص بیش از ۵ درصد از یک طبقه رأی‌دهنده از اوراق بهادار سهامی یک شرکت را به دست آورند.
نتیجه‌گیری
مدیران نهادی که ۱۰۰ میلیون دلار یا بیشتر دارایی را مدیریت می‌کنند، باید هر سه‌ماهه فرم ۱۳F SEC را ثبت کنند و شفافیت مهمی در مورد دارایی‌های سهامی ایالات متحده خود ارائه دهند. این شفافیت با هدف ایجاد اعتماد سرمایه‌گذاران از طریق آشکار کردن استراتژی‌های بزرگ‌ترین بازیگران بازار انجام می‌شود. با این حال، این فرم به دلیل مشکلاتی مانند داده‌های غیرقابل اعتماد، گزارش‌دهی با تأخیر و افشای ناقص مورد انتقاد قرار گرفته است، که می‌تواند سرمایه‌گذاران کوچک‌تر را که سعی در تقلید از این استراتژی‌ها دارند، گمراه کند. با ادامه بحث‌ها در مورد بهبود اثربخشی آن، سرمایه‌گذاران باید هنگام استفاده از این داده‌ها از محدودیت‌های آن آگاه باشند.
نظرات کاربران