اختیار معامله کوانتو (quanto option) یک ابزار مشتقه میان‌ارزی است که ریسک نوسانات نرخ ارز را حذف می‌کند؛ در این قرارداد، دارایی پایه به یک ارز قیمت‌گذاری می‌شود اما تسویه به ارز دیگری با نرخ تبدیل از پیش تعیین‌شده انجام می‌گیرد.
اختیار معامله کوانتو، که گاهی «اختیار با نرخ تبدیل تضمینی» نیز نامیده می‌شود، یک مشتقه میان‌ارزی است که در آن دارایی پایه به یک ارز مشخص قیمت‌گذاری شده، اما تسویه در ارز دیگری با نرخ از پیش تعیین‌شده انجام می‌شود. این اختیارها در هر دو نوع اختیار خرید (call) و اختیار فروش (put) وجود دارند.
نکات کلیدی
اختیار معامله کوانتو به منظور حذف ریسک نرخ ارز در معاملات اختیارهای خارجی طراحی شده است.
قرارداد اختیار مشخص می‌کند که دارایی پایه به یک ارز تعیین شده، اما تسویه در ارز دیگری انجام می‌گیرد.
اختیارهای کوانتو نقش مهمی در باز کردن معاملات بین‌المللی در بازارهایی دارند که ارزهایشان نوسان‌پذیر است.
این اختیارها نوعی ابزار مشتقه عجیب یا Exotic محسوب می‌شوند و معمولاً در بازار خارج از بورس (OTC) معامله می‌شوند.
درک اختیار معامله کوانتو
اختیارهای کوانتو از نام خود گرفته‌اند زیرا می‌توانند ماهیتی مشابه قراردادهای آتی ارز با مقدار مفهومی یا متغیر داشته باشند؛ بنابراین اصطلاح «quantity-adjusted» یا به اختصار «quanto» برای آن به کار می‌رود.
سرمایه‌گذاران از کوانتوها استفاده می‌کنند زمانی که معتقدند دارایی خاصی در یک کشور عملکرد خوبی خواهد داشت اما نگران هستند که ارز آن کشور عملکرد مناسبی نداشته باشد. در نتیجه، سرمایه‌گذار اختیار خرید دارایی خارجی را تهیه می‌کند اما پرداخت را به ارز داخلی خود دریافت می‌کند.
نکته مهم:
اختیار کوانتو نوعی اختیار عجیب (Exotic Option) است. این معاملات قابل سفارشی‌سازی هستند و معمولاً در خارج از بورس معامله می‌شوند.
مزایای اختیارهای کوانتو
تمام بازارهای مالی نوسان دارند و بازار ارزها نیز از این قاعده مستثنا نیستند. برای مثال، سرمایه‌گذار مستقر در آمریکا که مستقیماً در شاخص سهام خارجی سرمایه‌گذاری می‌کند، در معرض ریسک این است که شاخص خارجی عملکرد ضعیفی داشته باشد و همزمان ارز آن کشور نیز به سمت نامطلوب تغییر کند؛ در بدترین حالت، هر دو اتفاق می‌توانند رخ دهند.
اختیارهای کوانتو با نرخ ثابت تسویه می‌شوند و سرمایه‌گذار را از ریسک نرخ ارز محافظت می‌کنند. در زمان انقضا، ارزش اختیار به ارز خارجی محاسبه شده و سپس با نرخ ثابت به ارز داخلی تبدیل می‌شود.
اختیار کوانتو ریسک ارز را برای سرمایه‌گذاران خارجی حذف می‌کند، که باعث افزایش اعتماد سرمایه‌گذار و تشویق سرمایه‌گذاری در بازارهای کوچک‌تر یا پرریسک می‌شود.
هر دو، قیمت اعمال و دارایی پایه، به ارز خارجی ارزش‌گذاری می‌شوند. در زمان اعمال، ارزش ذاتی اختیار به ارز خارجی محاسبه شده و سپس به ارز داخلی سرمایه‌گذار با نرخ ثابت تبدیل می‌شود.
انواع اختیارهای کوانتو
در بیشتر موارد، اختیارهای کوانتو مشابه اختیارهای سنتی سهام هستند. تفاوت اصلی این است که این اختیارها به ارز داخلی سرمایه‌گذار خریداری می‌شوند اما به ارز خارجی دارایی پایه ارزش‌گذاری می‌شوند. در آغاز، قرارداد کوانتو نرخ تبدیل بین دو ارز را تثبیت می‌کند و این نرخ ثابت تا پایان قرارداد معتبر باقی می‌ماند.
تغییرات مختلفی در قراردادهای اختیار کوانتو وجود دارد. برای مثال، شاخص Nikkei 225 که در بورس کالای شیکاگو (CME Group) معامله می‌شود. دارایی پایه برای قرارداد آتی شاخص سهام Nikkei 225 است، اما قرارداد به دلار آمریکا تسویه می‌شود نه ین ژاپن.
همچنین سوآپ‌های کوانتو وجود دارند، که در آن یکی از طرفین نرخ بهره خارجی را به طرف دیگر پرداخت می‌کند، در حالی که مقدار اسمی به ارز داخلی است.
مهم:
ابزارهای مشتقه با ویژگی‌های کوانتو رایج هستند، زیرا قادرند سرمایه‌گذار بین‌المللی را از نوسانات قیمت ارز محافظت کنند. این ابزارها می‌توانند در قراردادهای آتی، پیش‌رو، اختیارهای ساده و یادداشت‌های عجیب یافت شوند.
قرارداد کوانتو چیست؟
مانند هر قرارداد اختیار دیگر، قرارداد کوانتو توافقی بین دو طرف برای انجام معامله در تاریخ آینده و با قیمت مشخص است.
ویژگی غیرمعمول قرارداد کوانتو این است که مشخص می‌کند تسویه در ارزی غیر از ارزی که سرمایه‌گذاری در آن ارزش‌گذاری شده انجام خواهد شد.
سوآپ کوانتو چیست؟
سوآپ کوانتو قرارداد اختیار برای تبادل نرخ‌های بهره در دو ارز متفاوت است. طرفین مبلغ خود را به یکی از دو ارز پرداخت می‌کنند.
سوآپ کوانتو ممکن است با نام «سوآپ نرخ تبدیل تضمینی» یا «سوآپ تفاوت نرخ» (diff swap) نیز شناخته شود.
اختلاف بین اختیار کوانتو و کامپو (Compo Option) چیست؟
اختیار کامپو یا «comp» نوعی تغییر یافته اختیار کوانتو است. دارایی خارجی یا قیمت پرداخت ممکن است به ارز داخلی یا خارجی ارزش‌گذاری شود، با تصمیم نهایی در زمان تسویه. طرفی که تصمیم به تغییر ارز تسویه می‌گیرد، هزینه‌ای برای این تغییر پرداخت می‌کند.
جمع‌بندی
اختیار کوانتو منبعی از ریسک در سرمایه‌گذاری خارجی را حذف می‌کند.
به عبارت دیگر، این اختیار سرمایه‌گذار را از کاهش شدید ارزش ارز کشور دارایی پایه که ممکن است همزمان با تاریخ تسویه قرارداد رخ دهد، محافظت می‌کند. قرارداد تضمین می‌کند که پرداخت به ارز سرمایه‌گذار ارزش‌گذاری شود نه به ارز خارجی.
نظرات کاربران