بانکداری جامع چیست؟

بانکداری جامع چیست؟

بانکداری جامع سیستمی است که در آن بانک‌ها مجموعه‌ای گسترده از خدمات مالی را ارائه می‌دهند، از جمله خدماتی که برای مشتریان خرده‌پا، تجاری و سرمایه‌گذاری طراحی شده‌اند. بانکداری جامع در برخی کشورهای اروپایی، از جمله سوئیس، رایج است.

بانکداری جامع در ایالات متحده از سال ۱۳۷۸ (۱۹۹۹) پس از تصویب قانون گرام-لیچ-بلایلی (GLBA) که محدودیت‌های جلوگیری از ارائه خدمات بانکداری سرمایه‌گذاری توسط بانک‌های تجاری را لغو کرد، رواج بیشتری یافت. طرفداران بانکداری جامع معتقدند که این سیستم به بانک‌ها کمک می‌کند تا ریسک را بهتر متنوع کنند. منتقدان اما معتقدند که تفکیک عملیات بانکی استراتژی کم‌ریسک‌تری است.

نکات کلیدی

• بانکداری جامع اصطلاحی است برای بانک‌هایی که مجموعه‌ای گسترده از خدمات مالی، شامل خدمات بانکداری تجاری و سرمایه‌گذاری، ارائه می‌دهند.
• بانک‌های تجاری معمولاً خدمات مصرفی و تجاری مانند حساب‌های جاری و پس‌انداز، وام‌های تجاری و شخصی (از جمله وام مسکن و خودرو) و گواهی‌های سپرده (CDs) ارائه می‌دهند.
• بانک‌های سرمایه‌گذاری خدماتی مانند ادغام و تملک برای شرکت‌ها، خدمات پذیره‌نویسی و خدمات کارگزاری برای مشتریان نهادی و خصوصی ارائه می‌دهند.
• بانک‌ها در سیستم جامع ممکن است همچنان انتخاب کنند که در زیرمجموعه‌ای از خدمات بانکداری تجاری یا سرمایه‌گذاری تخصص پیدا کنند، حتی اگر از نظر فنی بتوانند خدمات بسیار بیشتری به مشتریان خود ارائه دهند.

نحوه عملکرد بانکداری جامع

بانک‌های جامع ممکن است خدماتی مانند اعتبار، وام، سپرده، مدیریت دارایی، مشاوره سرمایه‌گذاری، پردازش پرداخت، معاملات اوراق بهادار، پذیره‌نویسی و تحلیل مالی ارائه دهند. در حالی که سیستم بانکداری جامع به بانک‌ها اجازه می‌دهد مجموعه‌ای از خدمات را ارائه کنند، آن‌ها را ملزم به ارائه همه این خدمات نمی‌کند. بانک‌ها در این سیستم ممکن است همچنان در زیرمجموعه‌ای از خدمات بانکی تخصص پیدا کنند.

بانکداری جامع خدمات یک بانک تجاری و یک بانک سرمایه‌گذاری را ترکیب می‌کند و همه خدمات را در یک نهاد ارائه می‌دهد. این خدمات می‌توانند شامل حساب‌های سپرده، انواع خدمات سرمایه‌گذاری و حتی خدمات بیمه‌ای باشند. حساب‌های سپرده در یک بانک جامع ممکن است شامل حساب‌های پس‌انداز و جاری باشد.

در این سیستم، بانک‌ها می‌توانند در هر یک یا همه فعالیت‌های مجاز مشارکت کنند. انتظار می‌رود که آن‌ها به تمام دستورالعمل‌هایی که مدیریت صحیح دارایی‌ها و معاملات را هدایت می‌کنند، پایبند باشند. از آنجا که همه مؤسسات در فعالیت‌های یکسانی مشارکت ندارند، مقررات مربوط به هر مؤسسه ممکن است متفاوت باشد؛ با این حال، مهم است که اصطلاح «بانک جامع» با مؤسسات مالی با نام‌های مشابه اشتباه گرفته نشود.

مهم

برخی از بانک‌های جامع برجسته شامل دویچه بانک، اچ‌اس‌بی‌سی و آی‌ان‌جی بانک هستند؛ در ایالات متحده، بانک آو آمریکا، ولز فارگو و جی‌پی‌مورگان چیس به‌عنوان بانک‌های جامع شناخته می‌شوند.

تاریخچه بانکداری جامع در ایالات متحده

به دلیل مقررات سختگیرانه، سیستم بانکداری جامع در ایالات متحده به کندی رشد کرد. در طول رکود بزرگ، کنگره قانون گلس-استیگل را به‌عنوان بخشی از قانون بانکداری سال ۱۳۱۲ (۱۹۳۳) تصویب کرد. این قانون برای جلوگیری از شکست‌های بانکی بیشتر، بانکداری جامع را ممنوع کرد.

بانک‌های تجاری اجازه نداشتند خدمات بانکداری سرمایه‌گذاری مانند معاملات اوراق بهادار و خدمات کارگزاری ارائه دهند. علاوه بر این، این قانون شرکت بیمه سپرده فدرال (FDIC) را تأسیس کرد، یک آژانس فدرال مستقل که سپرده‌های بانکی ایالات متحده را در برابر شکست بانک بیمه می‌کند.

در سال ۱۳۷۸ (۱۹۹۹)، قانون گرام-لیچ-بلایلی (GLBA) بخشی از قانون گلس-استیگل را لغو کرد و به این ترتیب ارائه خدمات بانکداری سرمایه‌گذاری توسط بانک‌های تجاری قانونی شد. هدف GLBA مدرن‌سازی صنعت خدمات مالی با اجازه دادن به مؤسسات مالی برای گسترش محصولات و خدماتی بود که می‌توانستند به مشتریان خود ارائه دهند.

بحران مالی و تغییر مقررات

قوانین تأثیرگذار بر بانکداری جامع در ایالات متحده با گذشت زمان، به‌ویژه در دوره‌های آشوب اقتصادی، تکامل یافته و تغییر کرده‌اند. برای مثال، بحران مالی سال ۱۳۸۷ (۲۰۰۸) باعث شکست‌های متعددی در سیستم بانکداری سرمایه‌گذاری در ایالات متحده شد. این امر منجر به تملک یا ورشکستگی مؤسساتی مانند لمن برادرز و مریل لینچ شد.

در پاسخ، کنگره قانون اصلاح وال استریت و حفاظت از مصرف‌کننده داد-فرانک را در سال ۱۳۸۹ (۲۰۱۰) تصویب کرد که روش‌های سرمایه‌گذاری بانک‌ها را محدود کرد، معاملات سوداگرانه را کاهش داد و مشارکت در صندوق‌های پوشش ریسک و شرکت‌های سهام خصوصی را ممنوع کرد.

مخالفان قانون داد-فرانک این قانون را به دلیل محدود کردن بیش از حد فعالیت‌های بازارسازی بانک‌ها مورد انتقاد قرار دادند. در سال ۱۳۹۷ (۲۰۱۸)، کنگره قانون رشد اقتصادی، کاهش مقررات و حفاظت از مصرف‌کننده (که به نام قانون کراپو نیز شناخته می‌شود) را تصویب کرد که برخی از محدودیت‌های قانون داد-فرانک را کاهش داد.

با وجود تکامل قوانین مربوط به بانکداری جامع، بسیاری از ارائه‌دهندگان خدمات مالی در ایالات متحده امروزه طیف وسیعی از خدمات از بانکداری، وام، وام مسکن، بیمه و سرمایه‌گذاری را یا تحت یک سقف یا از طریق شبکه‌ای از شرکت‌های همکار ارائه می‌دهند.

اگرچه پیشرفت‌ها موانع ایجاد بانک‌های جامع در ایالات متحده را کاهش داده‌اند، این نوع بانک‌ها هنوز به اندازه بسیاری از کشورهای اروپایی رایج نیستند. ایالات متحده دارای بانک‌هایی است که صرفاً بر سرمایه‌گذاری تمرکز دارند، چیزی که در سایر نقاط جهان کمتر دیده می‌شود.

نمونه‌ای از بانکداری جامع چیست؟

نمونه‌هایی از بانک‌های جامع شامل جی‌پی‌مورگان چیس، بانک آو آمریکا، ولز فارگو، یو‌بی‌اس، بی‌ان‌پی پاریبا، دویچه بانک و بارکلیز هستند. همه این بانک‌ها مجموعه‌ای گسترده از خدمات بانکی، از بانکداری خرده‌پا تا بانکداری سرمایه‌گذاری، ارائه می‌دهند.

مزیت بانکداری جامع چیست؟

مزیت بانکداری جامع برای مشتری این است که به او امکان می‌دهد تمام امور مالی خود را تحت یک سقف مدیریت کند. برای مثال، یک فرد می‌تواند حساب جاری، وام، وام مسکن، خدمات مدیریت دارایی و سایر خدمات سرمایه‌گذاری را همگی در یک مؤسسه داشته باشد. گاهی اوقات مشتریان برای انجام این کار از مزایا یا تخفیف‌هایی بهره‌مند می‌شوند. برای بانک‌ها، این سیستم امکان کسب درآمد بیشتر از طریق ارائه خدمات متنوع و دریافت هزینه برای آن‌ها را فراهم می‌کند—جریان‌های درآمدی متعدد.

معایب بانکداری جامع چیست؟

معایب بانکداری جامع شامل تمرکز ریسک برای مشتری و تعارض منافع در برخی حوزه‌ها بین بانک و سرمایه‌گذار، به‌ویژه در رابطه با سود حاصل از سپرده‌ها است.

نتیجه‌گیری

بانکداری جامع به زمانی اشاره دارد که بانک‌ها مجموعه‌ای گسترده از خدمات مالی، از جمله بانکداری تجاری، سرمایه‌گذاری و خرده‌پا را ارائه می‌دهند. مقررات مربوط به خدماتی که بانک‌ها می‌توانند ارائه دهند در ایالات متحده با گذشت زمان تغییر کرده‌اند، عمدتاً برای حفاظت از مشتریان بانک‌ها در عین حفظ رقابت‌پذیری.