بدهی بدون وثیقه چیست؟

بدهی بدون وثیقه چیست؟

بدهی بدون وثیقه به وام‌هایی اشاره دارد که توسط هیچ دارایی به‌عنوان وثیقه پشتیبانی نمی‌شوند. اگر وام‌گیرنده در بازپرداخت وام قصور کند، وام‌دهنده ممکن است نتواند سرمایه‌گذاری خود را بازیابی کند، زیرا وام‌گیرنده ملزم به تعهد هیچ دارایی خاصی به‌عنوان تضمین برای وام نیست.

از آنجا که وام‌های بدون وثیقه برای وام‌دهنده ریسک بیشتری دارند، معمولاً نرخ بهره بالاتری نسبت به وام‌های با وثیقه دارند.

نکات کلیدی

• بدهی‌های بدون وثیقه وام‌هایی هستند که توسط وثیقه پشتیبانی نمی‌شوند.
• این وام‌ها معمولاً نرخ بهره بالاتری دارند، زیرا محافظت محدودی در برابر قصور وام‌گیرنده برای وام‌دهنده فراهم می‌کنند.
• وام‌دهندگان می‌توانند این ریسک را با گزارش قصور به آژانس‌های رتبه‌بندی اعتباری، قرارداد با آژانس‌های جمع‌آوری بدهی، و فروش وام‌های خود در بازار ثانویه کاهش دهند.

درک بدهی بدون وثیقه

وام بدون وثیقه، وامی است که توسط هیچ دارایی زیربنایی پشتیبانی نمی‌شود. نمونه‌هایی از بدهی بدون وثیقه شامل کارت‌های اعتباری، صورت‌حساب‌های پزشکی، قبوض خدماتی، و سایر مواردی است که در آن‌ها اعتبار بدون نیاز به وثیقه اعطا شده است.

وام‌های بدون وثیقه برای وام‌دهندگان به‌ویژه پرریسک هستند، زیرا وام‌گیرنده ممکن است از طریق ورشکستگی تصمیم به قصور در بازپرداخت وام بگیرد. در این موقعیت، وام‌دهنده می‌تواند برای بازپرداخت وام از وام‌گیرنده شکایت کند. با این حال، اگر هیچ دارایی خاصی به‌عنوان وثیقه تعهد نشده باشد، وام‌دهنده ممکن است نتواند سرمایه اولیه خود را بازیابی کند.

مهم

از آنجا که وام‌های بدون وثیقه برای وام‌دهنده پرریسک‌تر تلقی می‌شوند، معمولاً نرخ بهره بالاتری نسبت به وام‌های با وثیقه دارند.

اگرچه ورشکستگی می‌تواند به وام‌گیرندگان اجازه دهد از بازپرداخت بدهی‌های خود اجتناب کنند، اما این اقدام بدون پیامد نیست. وام‌گیرندگانی که در گذشته ورشکستگی اعلام کرده‌اند، ممکن است در آینده برای دریافت وام‌های جدید با مشکل یا حتی عدم امکان مواجه شوند، زیرا ورشکستگی تأثیر منفی شدیدی بر امتیاز اعتباری آن‌ها خواهد داشت که احتمالاً برای سال‌های طولانی ادامه خواهد یافت.

در همین حال، وام‌دهندگان ممکن است روش‌های جایگزینی برای بازیابی سرمایه‌گذاری خود جستجو کنند. علاوه بر شکایت از وام‌گیرنده، وام‌دهندگان می‌توانند موارد قصور یا تأخیر در پرداخت را به آژانس رتبه‌بندی اعتباری گزارش دهند. به‌طور جایگزین، وام‌دهنده می‌تواند یک آژانس جمع‌آوری بدهی استخدام کند که سپس برای جمع‌آوری بدهی پرداخت‌نشده اقدام خواهد کرد.

نمونه واقعی از بدهی بدون وثیقه

مکس یک وام‌دهنده خصوصی است که در وام‌های بدون وثیقه تخصص دارد. او با یک وام‌گیرنده جدید به نام الیس مواجه می‌شود که مایل به دریافت وام ۲۰,۰۰۰ دلاری است.

از آنجا که وام بدون وثیقه است، الیس ملزم به تعهد هیچ دارایی خاصی به‌عنوان وثیقه در صورت قصور در بازپرداخت وام نیست. به‌عنوان جبران این ریسک، مکس نرخ بهره‌ای بالاتر از نرخ‌های مرتبط با وام‌های با وثیقه از او دریافت می‌کند.

شش ماه بعد، وام به دلیل مجموعه‌ای از پرداخت‌های دیرهنگام و ازدست‌رفته توسط الیس، معوق می‌شود. مکس چندین گزینه برای بررسی دارد:

اگرچه مکس می‌تواند برای بازپرداخت وام از الیس شکایت کند، او گمان می‌کند که این کار ارزشمند نخواهد بود، زیرا هیچ دارایی خاصی به‌عنوان وثیقه تعهد نشده است. به‌عنوان جایگزین، او تصمیم می‌گیرد یک آژانس جمع‌آوری بدهی را برای پیگیری بازپرداخت وام از طرف او استخدام کند. به‌عنوان جبران این خدمت، مکس موافقت می‌کند که درصدی از هر مقداری که آژانس جمع‌آوری موفق به بازیابی آن شود، به آژانس پرداخت کند. آژانس‌های جمع‌آوری بدهی بر اساس هزینه‌های احتمالی کار می‌کنند. نرخ‌های جمع‌آوری بسته به نوع، اندازه و سن بدهی متفاوت است و به‌طور متوسط بین ۷.۵٪ تا ۵۰٪ برای هر حساب است، که نرخ‌های مصرفی معمولاً حدود ۳۵٪ است.

گزینه دیگر: مکس می‌توانست بدهی را به سرمایه‌گذار دیگری در بازار ثانویه بفروشد. در این سناریو، او احتمالاً بدهی را با تخفیف قابل‌توجهی نسبت به ارزش اسمی آن می‌فروخت. در ازای قیمت خرید با تخفیف، سرمایه‌گذار جدید ریسک عدم بازپرداخت را بر عهده می‌گرفت.