گرین‌بک چیست؟

گرین‌بک (Greenback) اصطلاحی عامیانه برای دلارهای کاغذی ایالات متحده است. این اصطلاح در اواسط دهه ۱۸۶۰ میلادی، زمانی که این اسکناس‌ها با جوهر سبز چاپ می‌شدند، به وجود آمد. کنگره ایالات متحده به دلیل محدودیت در قدرت مالیاتی خود، از ارز کاغذی برای کمک به تأمین مالی جنگ داخلی استفاده کرد.

کلمه "گرین‌بک" یک اصطلاح منفی بود، زیرا این اسکناس‌ها پشتوانه مالی مطمئنی نداشتند و بانک‌ها تمایلی به ارائه ارزش کامل دلار به مشتریان نداشتند.

نکات کلیدی

• گرین‌بک اصطلاحی عامیانه برای دلارهای ایالات متحده است.
• اولین گرین‌بک‌ها برای تأمین مالی جنگ داخلی چاپ شدند و به این دلیل نامیده شدند که پشت آن‌ها با رنگ سبز چاپ شده بود.
• از آنجا که این اسکناس‌ها به طور کامل توسط طلا پشتیبانی نمی‌شدند، ارزش خود را از دست دادند و باعث تورم در اقتصاد شمالی شدند.
• اولین گرین‌بک‌ها به نام اسکناس‌های درخواستی (Demand Notes) شناخته می‌شدند و در سال‌های ۱۸۶۱-۱۸۶۲ برای پرداخت حقوق و هزینه‌های دولتی استفاده شدند.
• این اسکناس‌ها بعداً در قانون پول قانونی سال ۱۸۶۲ (Legal Tender Act) جایگزین شدند که اسکناس‌های کاغذی را مجاز کرد و در نهایت به ارز رسمی تبدیل شدند.

درک گرین‌بک‌ها

نیم قرن طول کشید تا تمام سکه‌های خارجی و ارزهای رقیب ایالتی از گردش خارج شوند، اما تا اوایل دهه ۱۸۰۰، ایالات متحده آماده بود تا بار دیگر آزمایش پول کاغذی را امتحان کند. اسکناس‌های بانکی مدتی در گردش بودند، اما چون بانک‌ها اسکناس‌های بیشتری نسبت به سکه‌های موجود برای پوشش آن‌ها منتشر می‌کردند، این اسکناس‌ها اغلب با ارزشی کمتر از ارزش اسمی معامله می‌شدند.

در دهه ۱۸۶۰، ایالات متحده بیش از ۴۰۰ میلیون دلار پول قانونی ایجاد کرد تا جنگ داخلی خود را تأمین مالی کند. دولت قبلاً اوراق قرضه‌ای برای جمع‌آوری سرمایه منتشر کرده بود. با این حال، جدول زمانی جنگ منابع مالی آن را تحلیل برد.

ایده انتشار پول کاغذی با مخالفت بانکداران مواجه شد، زیرا این امر دولت فدرال را وارد بازارها می‌کرد و در صورت ناموفق بودن جنگ، ممکن بود به ورشکستگی آن منجر شود. برای جلوگیری از چنین احتمالی، ارزش پول کاغذی به سلامت بانک‌های منفردی که این ارز را منتشر می‌کردند وابسته بود.

این اسکناس‌ها به سادگی به این دلیل گرین‌بک نامیده شدند که پشت آن‌ها با رنگ سبز چاپ شده بود. دولت از این ارز حمایت کرد و اعلام کرد که می‌توان از آن برای بازپرداخت بدهی‌های عمومی و خصوصی استفاده کرد. با این حال، با وجود حمایت دولت، این اسکناس‌ها قابل تبدیل به طلا یا نقره نبودند.

مهم: امروزه، اصطلاح گرین‌بک یک اصطلاح غیررسمی است که توسط معامله‌گران بازار ارز خارجی برای دلار ایالات متحده استفاده می‌شود.

اسکناس‌های درخواستی در مقابل اسکناس‌های کاغذی

گرین‌بک‌ها به دو شکل ارائه شدند: اسکناس‌های درخواستی و اسکناس‌های کاغذی ایالات متحده. اسکناس‌های درخواستی در سال‌های ۱۸۶۱ و ۱۸۶۲ برای پرداخت حقوق و سایر هزینه‌های دولتی در طول جنگ داخلی منتشر شدند. در فوریه ۱۸۶۲، قانون پول قانونی دولت را مجاز به انتشار اسکناس‌های کاغذی کرد که در نهایت به ارز رسمی ایالات متحده تبدیل شدند و اسکناس‌های درخواستی به تدریج کنار گذاشته شدند.

در این دوره، ارزش گرین‌بک‌ها بسته به موفقیت یا شکست شمال در مراحل مختلف جنگ نوسان داشت. با این حال، به دلیل حجم بالای انتشار—۴۰۰ میلیون دلار—ارزش گرین‌بک‌ها در برابر طلا به طور پیوسته کاهش یافت.

طبق کتاب «جهان گرین‌بک: چگونه دلار جهان را تسخیر کرد و تمدن را همان‌طور که می‌شناسیم تهدید کرد» نوشته اچ. دبلیو. برند، ارزش گرین‌بک پس از نبرد گتیسبورگ به طور موقت بهبود یافت، اما در سال ۱۸۶۴ به پایین‌ترین نقطه خود یعنی ۲۵۸ گرین‌بک در برابر ۱۰۰ طلا رسید. هنگامی که جنگ در سال ۱۸۶۵ به پایان رسید، ارزش گرین‌بک به ۱۵۰ گرین‌بک در برابر ۱۰۰ طلا بهبود یافت.

اسکناس‌های درخواستی پول قانونی نبودند، به این معنا که طرف‌های خصوصی می‌توانستند آن‌ها را به‌عنوان پرداخت رد کنند. بانک‌ها در پذیرش اسکناس‌های کاغذی تمایل متفاوتی داشتند.

گزارش شده است که گرین‌بک‌ها ۱۵٪ از هزینه‌های جنگ را تأمین کردند. اما افزایش ارزش آن‌ها همچنین هزینه کالاها و ملزومات روزمره را افزایش داد—تورم در سال ۱۸۶۲ به ۱۴٪ و در سال‌های ۱۸۶۳ و ۱۸۶۴ به ۲۵٪ رسید.