تحلیل افقی چیست؟

تحلیل افقی، بازده پیش‌بینی‌شده اوراق بهادار یا پرتفوی‌ها را در طول بازه‌های زمانی مختلف مقایسه می‌کند و معمولاً برای ارزیابی عملکرد سرمایه‌گذاری‌های با درآمد ثابت مانند اوراق قرضه به کار می‌رود.

تحلیل افقی بازده کل پیش‌بینی‌شده و تنزیل‌شده یک اوراق بهادار یا پرتفوی سرمایه‌گذاری را در چند بازه زمانی یا افق سرمایه‌گذاری مقایسه می‌کند.

نکات کلیدی

• تحلیل افقی بازده کل پیش‌بینی‌شده و تنزیل‌شده یک اوراق بهادار یا پرتفوی را در بازه‌های زمانی مختلف، که اغلب «افق سرمایه‌گذاری» نامیده می‌شود، مقایسه می‌کند.
• معمولاً این تحلیل برای ارزیابی عملکرد مورد انتظار پرتفوی‌های متشکل از اوراق با درآمد ثابت (اوراق قرضه) استفاده می‌شود.
• تحلیل افقی به مدیر پرتفوی اجازه می‌دهد که ارزیابی کند کدام اوراق قرضه در طول افق سرمایه‌گذاری برنامه‌ریزی‌شده بهترین عملکرد را خواهند داشت.

درک تحلیل افقی

تحلیل افقی از تحلیل سناریویی استفاده می‌کند تا انتظار واقع‌بینانه‌تری از عملکرد یک سرمایه‌گذاری یا پرتفوی ارائه دهد. چارچوب تحلیل افقی به مدیران پرتفوی امکان می‌دهد عملکرد اوراق قرضه را بر اساس افق سرمایه‌گذاری برنامه‌ریزی‌شده و انتظارات مربوط به سطوح ریسک، نرخ بهره، نرخ‌های بازسرمایه‌گذاری و بازده بازار آینده پیش‌بینی کنند.

با تجزیه بازده مورد انتظار به سناریوهای مختلف، امکان ارزیابی این که کدام اوراق قرضه در طول افق سرمایه‌گذاری برنامه‌ریزی‌شده بهترین عملکرد را خواهند داشت، فراهم می‌شود – کاری که با استفاده از بازده تا سررسید (YTM) ممکن نیست. این تحلیل سناریویی به مدیر پرتفوی اجازه می‌دهد حساسیت عملکرد اوراق به هر سناریو را بررسی کند و ببیند آیا احتمال دارد اهداف سرمایه‌گذار در طول افق سرمایه‌گذاری مورد انتظار محقق شود یا خیر.

اصطلاح مشابه

تحلیل افقی در تحلیل صورت‌های مالی برای مقایسه داده‌های تاریخی، مانند نسبت‌ها یا اقلام خطی، در چند دوره حسابداری استفاده می‌شود.

افق‌های سرمایه‌گذاری و ساختار پرتفوی

سرمایه‌گذارانی که افق سرمایه‌گذاری طولانی‌تری دارند می‌توانند ریسک بیشتری را بپذیرند، زیرا بازار در طول سال‌ها فرصت بازیابی در صورت عقب‌نشینی را دارد. برای مثال، سرمایه‌گذاری با افق 30 ساله معمولاً بخش عمده دارایی‌های خود را به سهام اختصاص می‌دهد.

علاوه بر این، سرمایه‌گذارانی با افق زمانی طولانی ممکن است دارایی‌های خود را در انواع سهام با ریسک بالاتر، مانند سهام شرکت‌های کوچک و متوسط، سرمایه‌گذاری کنند. این نوع سهام یا زیرکلاس‌های دارایی، نوسانات قیمتی کوتاه‌مدت بسیار بیشتری نسبت به سهام شرکت‌های بزرگ دارند، زیرا کمتر تثبیت شده و حساس‌تر به نیروهای اقتصادی خارجی هستند.

بنابراین، در حالی که برای سرمایه‌گذاران با افق کوتاه‌تر ریسک بالایی دارند، این نوسانات کوتاه‌مدت تأثیر کمی بر سرمایه‌گذارانی دارد که قصد دارند این سهام را طی 30 سال نگه دارند.

سرمایه‌گذاران با کوتاه‌تر شدن افق سرمایه‌گذاری، پرتفوی خود را معمولاً به سمت کاهش سطح ریسک تنظیم می‌کنند. برای مثال، اکثر پرتفوی‌های بازنشستگی به کاهش سهام و افزایش دارایی‌های با درآمد ثابت نزدیک به بازنشستگی تمایل دارند. سرمایه‌گذاری‌های با درآمد ثابت معمولاً بازده بالقوه کمتری نسبت به سهام در بلندمدت ارائه می‌دهند، اما به دلیل نوسانات کوتاه‌مدت کمتر، ثبات بیشتری به ارزش پرتفوی اضافه می‌کنند.