دارایی واقعی چیست؟

دارایی واقعی یک دارایی فیزیکی است، به این معنی که می‌توانید آن را لمس کرده و دستکاری کنید. این نوع دارایی دارای ارزش ذاتی یا واقعی است که از ویژگی‌های فیزیکی آن ناشی می‌شود. نمونه‌هایی از دارایی‌های واقعی شامل املاک و مستغلات، فلزات گرانبها، زمین و تجهیزات هستند. در مقابل، دارایی‌های غیرملموس (intangible) دارایی‌هایی هستند که نمی‌توان آن‌ها را لمس کرد یا دید. دارایی‌های غیرملموس یک شرکت می‌توانند به اندازه دارایی‌های واقعی ارزشمند باشند، مانند علائم تجاری، اختراعات، حسن نیت (goodwill) و برندها.

نکات کلیدی

• دارایی واقعی یک دارایی فیزیکی است که می‌توان آن را لمس کرد و دستکاری نمود.
• ارزش یک دارایی واقعی به ویژگی‌های فیزیکی آن وابسته است.
• دارایی‌های غیرملموس، که نمی‌توان آن‌ها را لمس کرد، در مقابل دارایی‌های واقعی قرار دارند.

درک دارایی‌های واقعی

دارایی‌ها به سه دسته تقسیم می‌شوند: واقعی، مالی و غیرملموس. همه دارایی‌ها برای یک شرکت یا فرد دارای ارزش اقتصادی هستند. اگر یک مورد ارزشی داشته باشد که بتوان آن را با پول نقد مبادله کرد، به عنوان دارایی در نظر گرفته می‌شود. دارایی‌های غیرملموس دارایی‌های ارزشمندی هستند که ماهیت فیزیکی ندارند. این دارایی‌ها شامل اختراعات، حق کپی‌رایت، شناخت برند، علائم تجاری و مالکیت معنوی می‌شوند. برای یک کسب‌وکار، شاید مهم‌ترین دارایی غیرملموس، هویت مثبت برند باشد. دارایی‌های مالی دارایی‌های نقدینه‌ای هستند که ارزش خود را از یک حق قراردادی یا ادعای مالکیت به دست می‌آورند. سهام، اوراق قرضه، صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک، سپرده‌های بانکی، حساب‌های سرمایه‌گذاری و پول نقد نمونه‌هایی از دارایی‌های مالی هستند. این دارایی‌ها می‌توانند شکل فیزیکی داشته باشند، مانند اسکناس یا گواهی اوراق قرضه، یا غیرفیزیکی باشند، مانند حساب‌های بازار پول یا صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک. در مقابل، یک دارایی واقعی - که به آن دارایی غیرامنیتی نیز گفته می‌شود - شکل ملموس دارد و ارزش آن از ویژگی‌های فیزیکی‌اش ناشی می‌شود. این دارایی می‌تواند یک ماده طبیعی مانند طلا یا نفت، یا یک محصول ساخته‌شده توسط انسان مانند ماشین‌آلات یا ساختمان‌ها باشد.

ملاحظات ویژه

دارایی‌های مالی و واقعی گاهی به طور جمعی به عنوان دارایی‌های ملموس شناخته می‌شوند. برای اهداف مالیاتی، سازمان مالیاتی آمریکا (IRS) از کسب‌وکارها می‌خواهد که دارایی‌های غیرملموس را به طور متفاوت از دارایی‌های ملموس گزارش کنند، اما دارایی‌های واقعی و مالی را تحت عنوان دارایی‌های ملموس دسته‌بندی می‌کند. اکثر کسب‌وکارها مجموعه‌ای از دارایی‌ها دارند که معمولاً در دسته‌های واقعی، مالی یا غیرملموس قرار می‌گیرند. دارایی‌های واقعی، مانند دارایی‌های مالی، به عنوان دارایی‌های ملموس در نظر گرفته می‌شوند. به عنوان مثال، فرض کنید شرکت XYZ ناوگانی از خودروها، یک کارخانه و مقدار زیادی تجهیزات دارد. این‌ها دارایی‌های واقعی هستند. با این حال، این شرکت همچنین چندین علامت تجاری و حق کپی‌رایت دارد که دارایی‌های غیرملموس آن هستند. در نهایت، شرکت دارای سهامی در یک شرکت خواهر است که دارایی‌های مالی آن محسوب می‌شوند.

واقعیت مهم:

دارایی‌های مالی و واقعی گاهی به طور جمعی به عنوان دارایی‌های ملموس شناخته می‌شوند.

دارایی‌های واقعی در مقابل دارایی‌های مالی

اگرچه دارایی‌های واقعی و مالی به عنوان دارایی‌های ملموس دسته‌بندی می‌شوند، اما دارایی‌های واقعی یک کلاس دارایی جداگانه و متمایز از دارایی‌های مالی هستند. برخلاف دارایی‌های واقعی که دارای ارزش ذاتی هستند، دارایی‌های مالی ارزش خود را از ادعای قراردادی بر یک دارایی زیربنایی که ممکن است واقعی یا غیرملموس باشد، به دست می‌آورند. به عنوان مثال، کالاها و املاک دارایی‌های واقعی هستند، اما قراردادهای آتی کالاها، صندوق‌های قابل معامله در بورس (ETFs) و تراست‌های سرمایه‌گذاری املاک (REITs) دارایی‌های مالی هستند که ارزش آن‌ها به دارایی‌های واقعی زیربنایی وابسته است. در این نوع دارایی‌ها ممکن است همپوشانی و سردرگمی در دسته‌بندی دارایی‌ها رخ دهد. به عنوان مثال، ETFها می‌توانند در شرکت‌هایی سرمایه‌گذاری کنند که در استفاده، فروش یا استخراج دارایی‌های واقعی فعالیت دارند، یا ETFهای مرتبط مستقیم می‌توانند برای ردیابی حرکت قیمت یک دارایی واقعی خاص یا سبدی از دارایی‌های واقعی طراحی شوند. ETFهای پشتیبانی‌شده فیزیکی شامل برخی از محبوب‌ترین ETFها در جهان از نظر حجم معاملات هستند، مانند SPDR Gold Shares (GLD) از State Street و iShares Silver Trust (SLV). هر دو در فلزات گرانبها سرمایه‌گذاری می‌کنند و به دنبال تقلید از عملکرد این فلزات هستند. با این حال، از نظر فنی، این ETFها دارایی‌های مالی هستند، در حالی که شمش طلا یا نقره‌ای که مالک آن هستند، دارایی واقعی است.

مزایا و معایب دارایی‌های واقعی

دارایی‌های واقعی نسبت به دارایی‌های مالی معمولاً پایدارتر هستند. تورم، تغییرات در ارزش ارز و سایر عوامل کلان اقتصادی تأثیر کمتری بر دارایی‌های واقعی دارند. دارایی‌های واقعی به‌ویژه در دوران تورمی سرمایه‌گذاری‌های مناسبی هستند، زیرا در این دوره‌ها معمولاً عملکرد بهتری نسبت به دارایی‌های مالی دارند. با این حال، دارایی‌های واقعی نقدشوندگی کمتری نسبت به دارایی‌های مالی دارند، زیرا فروش آن‌ها زمان بیشتری می‌برد و هزینه‌های تراکنش بالاتری دارند. همچنین، دارایی‌های واقعی هزینه‌های نگهداری و ذخیره‌سازی بالاتری نسبت به دارایی‌های مالی دارند. به عنوان مثال، شمش طلای فیزیکی اغلب باید در تأسیسات شخص ثالث ذخیره شود که هزینه‌های اجاره ماهانه و بیمه را به همراه دارد.

مزایا

• تنوع‌بخشی به پرتفوی
• محافظت در برابر تورم
• جریان درآمدی

معایب

• نقدشوندگی پایین
• هزینه‌های ذخیره‌سازی و حمل‌ونقل

سه نوع دارایی چیست؟

دارایی‌ها به سه دسته واقعی، مالی یا غیرملموس تقسیم می‌شوند، اما هر سه نشان‌دهنده ارزشی هستند که می‌توان آن را با پول نقد مبادله کرد.

دارایی ملموس چیست؟

دارایی‌های مالی و واقعی گاهی تحت دسته دارایی‌های ملموس گروه‌بندی می‌شوند، در مقابل دارایی‌های غیرملموس.

چرا داشتن دارایی‌های واقعی مفید است؟

در مقایسه با دارایی‌های مالی، دارایی‌های واقعی در دوره‌های تورم، نوسانات نرخ ارز و سایر عوامل کلان اقتصادی پایدارتر هستند.

نتیجه‌گیری

انواع دارایی‌ها به سه دسته تقسیم می‌شوند: واقعی، مالی یا غیرملموس. دارایی‌های واقعی فیزیکی هستند و به دلیل ماده و ویژگی‌هایشان ارزش ذاتی دارند، در حالی که دارایی‌های غیرملموس ارزشمند هستند اما فیزیکی نیستند، مانند اختراعات و حق کپی‌رایت. در همین حال، دارایی‌های مالی دارایی‌های نقدینه‌ای هستند که می‌توانند فیزیکی یا غیرفیزیکی باشند و ارزش خود را از حق قراردادی یا ادعای مالکیت به دست می‌آورند، مانند پول نقد، سهام و حساب‌های سرمایه‌گذاری.