ذخیره ارزشیابی چیست؟

ذخیره ارزشیابی چیست؟

ذخیره ارزشیابی دارایی‌هایی است که شرکت‌های بیمه طبق قوانین ایالتی کنار می‌گذارند تا ریسک کاهش ارزش سرمایه‌گذاری‌های خود را کاهش دهند. این ذخایر به‌عنوان محافظی برای پرتفوی سرمایه‌گذاری عمل می‌کنند و تضمین می‌کنند که شرکت بیمه توان مالی خود را حفظ کند.

از آنجا که قراردادهایی مانند بیمه عمر، بیمه سلامت و انواع مستمری‌ها ممکن است برای مدت طولانی برقرار باشند، ذخیره ارزشیابی از شرکت بیمه در برابر زیان‌های ناشی از سرمایه‌گذاری‌هایی که عملکرد مورد انتظار را ندارند، محافظت می‌کند. این امر تضمین می‌کند که دارندگان بیمه‌نامه برای مطالبات خود پرداخت دریافت کنند و دریافت‌کنندگان مستمری درآمد خود را حتی در صورت کاهش ارزش دارایی‌های شرکت بیمه دریافت کنند.

نکات کلیدی

• ذخیره ارزشیابی پولی است که شرکت بیمه برای محافظت در برابر کاهش ارزش دارایی‌هایش کنار می‌گذارد.
• این ذخایر طبق قوانین ایالتی اجباری هستند تا در برابر نوسانات طبیعی ارزش سرمایه‌گذاری‌ها محافظت کنند.
• ذخیره ارزشیابی با استفاده از ذخیره ارزشیابی دارایی و ذخیره نگهداری بهره محاسبه می‌شود تا ارزشیابی‌های مربوط به سهام و سود و زیان بهره‌ای جدا شوند.
• تنظیم‌کننده‌ها به‌طور فزاینده‌ای به الزامات سرمایه مبتنی بر ریسک، مانند ذخیره ارزشیابی، به‌عنوان روشی محتاطانه‌تر برای اطمینان از توان مالی شرکت‌ها توجه دارند.
• برای اطمینان از اینکه شرکت بیمه می‌تواند مطالبات بیمه‌ای و مستمری‌ها را پرداخت کند، باید مقدار مشخصی ذخیره ارزشیابی نگه دارد.

درک ذخیره ارزشیابی

شرکت‌های بیمه حق بیمه‌هایی را برای خدماتی که ارائه می‌دهند دریافت می‌کنند. در مقابل، هنگامی که مشتری ادعای بیمه‌ای مطرح می‌کند، شرکت بیمه باید اطمینان حاصل کند که پول کافی برای پرداخت این ادعا در دسترس دارد.

این موضوع برای مستمری‌هایی که شرکت بیمه صادر می‌کند نیز صدق می‌کند. شرکت باید اطمینان دهد که می‌تواند پرداخت‌های منظم مستمری را انجام دهد. به همین دلیل، نظارت بر ذخایر و سرمایه‌گذاری‌های شرکت بیمه برای حفظ توان مالی آن حیاتی است. ذخیره ارزشیابی به شرکت‌های بیمه در این زمینه کمک می‌کند.

ذخیره ارزشیابی تضمین می‌کند که شرکت بیمه دارایی‌های کافی برای پوشش ریسک‌های ناشی از قراردادهایی که پذیرفته است، در اختیار دارد. تنظیم‌کننده‌ها بر استفاده از الزامات سرمایه مبتنی بر ریسک برای سنجش سطح توان مالی شرکت‌های بیمه تمرکز دارند، که این دیدگاه دارایی‌های شرکت را در مقابل تعهدات آن به‌صورت جداگانه بررسی می‌کند، نه دارایی‌ها در مقابل بدهی‌ها به‌صورت کلی.

تاریخچه ذخیره ارزشیابی

الزامات ذخیره ارزشیابی در طول سال‌ها تغییر کرده است. پیش از سال ۱۳۷۱ (1992)، انجمن ملی کمیسرهای بیمه الزام ذخیره ارزشیابی اوراق بهادار را برای محافظت در برابر کاهش ارزش اوراق بهاداری که شرکت بیمه در اختیار دارد، اجباری کرده بود.

پس از سال ۱۳۷۱ (1992)، الزامات ذخیره ارزشیابی اوراق بهادار به ذخیره ارزشیابی دارایی و ذخیره نگهداری بهره تغییر یافت. این تغییر ماهیت کسب‌وکار بیمه را منعکس می‌کرد، زیرا شرکت‌ها دسته‌های مختلفی از دارایی‌ها را در اختیار داشتند و مشتریان محصولات مرتبط با مستمری بیشتری خریداری می‌کردند.

تغییرات در الزامات ذخیره ارزشیابی

شرکت‌های بیمه عمر موظف‌اند به ذینفعانی که بیمه و مستمری خریداری می‌کنند، پرداخت کنند. این شرکت‌ها باید سطح مناسبی از دارایی‌ها را در ذخیره نگه دارند تا اطمینان حاصل کنند که می‌توانند این تعهدات را در طول سال‌های طولانی که قراردادها ممکن است برقرار باشند، انجام دهند.

قوانین و استانداردهای مختلف ایالتی ایجاب می‌کند که این سطح بر اساس محاسبات اکچوئری تعیین شود. این روش ادعاهای مورد انتظار در میان بیمه‌گذاران، پیش‌بینی حق بیمه‌های آینده که شرکت دریافت خواهد کرد، و میزان سودی که شرکت انتظار دارد به دست آورد را در نظر می‌گیرد.

با این حال، بازار بیمه و محصولات مستمری در دهه ۱۳۶۰ (1980s) در حال تغییر بود. شورای بیمه‌گران عمر آمریکا گزارش داد که در سال ۱۳۵۹ (1980)، بیمه عمر ۵۱ درصد از ذخایر شرکت‌ها را تشکیل می‌داد، در حالی که ذخایر برای مستمری‌های فردی تنها ۸ درصد بود. تا سال ۱۳۶۹ (1990)، ذخایر برای بیمه عمر به ۲۹ درصد کاهش یافت، در حالی که درصد ذخایر برای مستمری‌های فردی به ۲۳ درصد افزایش یافت. این امر نشان‌دهنده افزایش محبوبیت طرح‌های بازنشستگی بود که توسط شرکت‌های بیمه مدیریت می‌شدند.

تغییر در شرایط نرخ بهره می‌تواند ریسکی ایجاد کند که بر ذخایر مورد نیاز برای پرداخت‌های مستمری مداوم تأثیر بیشتری نسبت به مزایای بیمه عمر که به‌صورت یکجا پرداخت می‌شوند، داشته باشد. با توصیه به تغییر مقررات برای جداسازی ذخیره ارزشیابی دارایی از ذخیره نگهداری بهره، انجمن ملی کمیسرهای بیمه نیاز به محافظت در برابر نوسانات ارزش سهام و سود و زیان مرتبط با اعتبار را به‌صورت متفاوتی از سود و زیان مرتبط با بهره تشخیص داد.