نسبت هزینه مسکن (Housing Expense Ratio) درصدی از درآمد قبل از کسر مالیات شما است که صرف هزینه‌های مسکن می‌شود. وام‌دهندگان اغلب از این نسبت، که به آن نسبت پیشین (front-end ratio) نیز گفته می‌شود، هنگام تصمیم‌گیری در مورد تأیید وام مسکن استفاده می‌کنند. این عدد با تقسیم هزینه‌های مسکن بر درآمد و ضرب آن در ۱۰۰ به دست می‌آید.
در ادامه نحوه محاسبه نسبت هزینه مسکن، شامل هزینه‌هایی که باید در نظر گرفته شوند، و اطلاعات بیشتری در مورد چگونگی استفاده وام‌دهندگان از این نسبت در فرآیند تأیید وام توضیح داده می‌شود.
نکات کلیدی
- نسبت هزینه مسکن درصدی از درآمد ناخالص شما است که صرف هزینه‌های مسکن می‌شود.
- هزینه‌های مسکن می‌توانند شامل پرداخت وام مسکن، بیمه، مالیات بر املاک و سایر هزینه‌ها باشند.
- وام‌دهندگان از نسبت هزینه مسکن برای ارزیابی پروفایل اعتباری شما برای وام مسکن استفاده می‌کنند.
- به طور کلی، وام‌دهندگان ترجیح می‌دهند نسبت هزینه مسکن شما زیر ۲۸٪ باشد.
نحوه عملکرد نسبت هزینه مسکن
نسبت هزینه مسکن، که به آن نسبت پیشین نیز گفته می‌شود، معیاری است که وام‌دهندگان مسکن برای ارزیابی توانایی شما در پرداخت وام مسکن استفاده می‌کنند. این عدد با تقسیم مقدار پولی که ماهانه برای هزینه‌های مسکن پرداخت می‌کنید بر درآمد ناخالص ماهانه شما و ضرب آن در ۱۰۰ محاسبه می‌شود. هزینه‌های مسکن می‌توانند شامل پرداخت وام مسکن، هزینه‌های بیمه وام مسکن و مالیات بر املاک باشند. این نسبت معمولاً همراه با سایر نسبت‌ها مانند نسبت بدهی به درآمد (debt-to-income ratio) برای تعیین میزان وامی که واجد شرایط آن هستید، استفاده می‌شود. نسبت‌های درآمدی جزء ضروری فرآیند بررسی وام (underwriting) هستند و حتی با داشتن امتیاز اعتباری خوب، می‌توانند مانع از تأیید اعتبار شما شوند.
مهم: اگر در حال بررسی درخواست وام مسکن یا نوع دیگری از وام هستید، محاسبه نسبت هزینه مسکن می‌تواند ابزار مفیدی باشد تا بفهمید چه مقدار پول می‌توانید قرض کنید.
نسبت هزینه مسکن در مقابل نسبت بدهی به درآمد
نسبت هزینه مسکن به عنوان نسبت پیشین نیز شناخته می‌شود زیرا جزء اصلی نسبت کل بدهی به درآمد شما است. نسبت هزینه مسکن ممکن است در فرآیند بررسی وام مسکن ابتدا مورد توجه قرار گیرد. نسبت هزینه مسکن نیازمند ارائه درآمد قبل از کسر مالیات یا درآمد ناخالص شما است، که عاملی ضروری برای هر دو نسبت هزینه مسکن و نسبت گسترده‌تر بدهی به درآمد است. هنگام محاسبه نسبت هزینه مسکن، بررسی‌کننده وام تمام تعهدات هزینه مسکن وام‌گیرنده را جمع می‌کند، شامل پرداخت‌های اصلی و بهره وام مسکن، مالیات بر املاک، بیمه خطر، بیمه وام مسکن و هزینه‌های انجمن (مانند هزینه‌های مجتمع). مجموع هزینه‌های مسکن سپس بر درآمد قبل از کسر مالیات شما تقسیم می‌شود تا نسبت هزینه مسکن به دست آید. این نسبت می‌تواند با استفاده از پرداخت‌های ماهانه یا سالانه محاسبه شود. توجه آستانه نسبت هزینه مسکن برای تأیید وام مسکن معمولاً ۲۸٪ است، اگرچه این مقدار بسته به وام‌دهنده متفاوت است.
نسبت بدهی به درآمد
نسبت بدهی به درآمد نیز یکی دیگر از اجزای حیاتی تأیید وام است. هنگامی که برای وام مسکن در نظر گرفته می‌شوید، صادرکننده اعتبار میانگین مقدار پولی که هر ماه به طلبکاران پرداخت می‌کنید را از طریق گزارش اعتباری شما به دست می‌آورد. سپس، مجموع پرداخت‌های بدهی شما بر درآمد ماهانه شما تقسیم می‌شود. به طور کلی، برای تأیید وام باید نسبت بدهی به درآمد ۳۶٪ یا کمتر داشته باشید، اما اگر اعتبار خوبی داشته باشید، ممکن است تا ۴۵٪ نیز قابل‌قبول باشد. بررسی‌کنندگان وام مسکن استرس بالقوه‌ای که پرداخت وام مسکن به امور مالی و بدهی کلی شما اضافه می‌کند را در نظر می‌گیرند. هنگام تعیین حداکثر مقدار اعتبار وام مسکن در دسترس وام‌گیرنده، تحلیل بررسی شامل سناریوهای فرضی پرداخت‌های ماهانه وام مسکن و اثرات بالقوه بر هر دو نسبت هزینه مسکن و نسبت بدهی به درآمد است.
استانداردهای وام‌دهی
نسبت هزینه مسکن بالاتر از استاندارد ۲۸٪ ممکن است برای وام‌دهندگان قابل‌قبول باشد اگر سایر عوامل مالی شما، مانند نسبت وام به ارزش پایین و/یا سابقه اعتباری عالی، قوی باشند. اگر به‌صورت مشترک با یک وام‌گیرنده دیگر درخواست دهید، می‌توانید نسبت هزینه مسکن را کاهش دهید.
توجه:
وام با نرخ متغیر که با پرداخت‌های ماهانه کمتر شروع می‌شود، می‌تواند با کاهش نسبت اولیه هزینه مسکن به تأیید وام کمک کند. وام‌گیرندگانی که به خرید وام مسکن فکر می‌کنند ممکن است بخواهند از سطوح ۲۸٪ و ۳۶٪ هنگام برنامه‌ریزی بودجه ماهانه خود استفاده کنند. نگه داشتن هزینه‌های ماهانه مسکن در ۲۸٪ از درآمد وام‌گیرنده می‌تواند به ایجاد تخمینی از میزان توانایی پرداخت ماهانه وام مسکن کمک کند. به طور کلی، نگه داشتن نسبت کل بدهی به درآمد زیر ۳۶٪ نیز می‌تواند دریافت سایر اعتبارات یا وام‌ها، از جمله وام مسکن، را آسان‌تر کند.
قانون ۲۸/۳۶ برای هزینه‌های مسکن چیست؟
قانون ۲۸/۳۶ برای هزینه‌های مسکن اساساً بیان می‌کند که شما نباید بیش از ۲۸٪ از درآمد ناخالص ماهانه خود را صرف پرداخت‌های مسکن (مانند اجاره یا وام مسکن) و بیش از ۳۶٪ از درآمد ناخالص خود را صرف کل بدهی کنید. کل بدهی شامل پرداخت‌هایی مانند پرداخت‌های کارت اعتباری یا وام‌های شخصی است.
نسبت هزینه‌های خانوار چیست؟
نسبت هزینه‌های خانوار، که برای بودجه‌بندی استفاده می‌شود، با نسبت هزینه مسکن متفاوت است، که بر هزینه مسکن در مقایسه با درآمد شما تمرکز دارد و توسط وام‌دهندگان استفاده می‌شود. در مقابل، نسبت هزینه‌های خانوار شامل هزینه‌های روزمره زندگی مانند مواد غذایی، خدمات عمومی و سایر هزینه‌های ضروری است. در حالت ایده‌آل، نسبت هزینه‌های خانوار شما باید کمتر از ۵۰٪ باشد.
حداکثر نسبت مسکن چیست؟
وام‌دهندگان در مورد الزامات خود برای حداکثر نسبت هزینه‌های مسکن متفاوت هستند، اما به طور کلی می‌خواهند این نسبت زیر ۲۸٪ یا ۲۵٪ باشد. حتی اگر وام‌دهنده شما را برای مقدار خاصی تأیید کند، این به این معنا نیست که شما واقعاً می‌توانید آن را بپردازید. با دقت در نظر بگیرید که پرداخت وام مسکن چگونه در بودجه شما جای می‌گیرد.
نتیجه‌گیری
نسبت هزینه مسکن معیار مهمی برای درک امور مالی شما است، به‌ویژه اگر برای وام مسکن درخواست می‌دهید. وام‌دهندگان به این معیار وابسته هستند تا تعیین کنند که آیا احتمالاً تعهدات مالی خود را برآورده خواهید کرد. هرچه نسبت هزینه مسکن شما پایین‌تر باشد، برای وام‌دهندگان مسکن ریسک کمتری خواهید داشت.
نظرات کاربران