تحمل ریسک چیست؟

سه‌شنبه 1 مهر 1404 ساعت 00:00بازدید ۶۹۲نویسنده: علی حسین پور

تحمل ریسک میزان عدم اطمینان و ضرر مالی است که یک سرمایه‌گذار حاضر است در یک سرمایه‌گذاری بپذیرد تا به بازده بالقوه بالاتری دست یابد.

اصطلاح تحمل ریسک توصیف می‌کند که شما تا چه حد با ایده از دست دادن پول در کوتاه‌مدت راحت هستید تا بتوانید با سرمایه‌گذاری‌های خود در بلندمدت بازده بیشتری کسب کنید. تحمل ریسک یک مؤلفه مهم در سرمایه‌گذاری است زیرا اغلب تعیین می‌کند که چه نوع سرمایه‌گذاری‌هایی را انتخاب خواهید کرد. سرمایه‌گذارانی که تحمل ریسک بالاتری دارند، اغلب در دارایی‌های با نوسان زیاد مانند سهام و صندوق‌های سهامی سرمایه‌گذاری می‌کنند، در حالی که کسانی که تحمل ریسک پایین‌تری دارند، ممکن است اوراق قرضه و دیگر دارایی‌های با درآمد ثابت را انتخاب کنند. عواملی مانند سن، اهداف سرمایه‌گذاری و درآمد فرد می‌توانند بر میزان تحمل ریسک تأثیرگذار باشند.

نکات کلیدی

تحمل ریسک نشان‌دهنده تمایل شما به پذیرش ضررهای کوتاه‌مدت برای رسیدن به بازده بلندمدت بیشتر است.
دارایی‌های پرنوسان مانند سهام ریسک بالاتری دارند، در حالی که اوراق قرضه و دارایی‌های محافظه‌کارانه ریسک کمتری دارند.
عواملی مانند سن، اهداف سرمایه‌گذاری و درآمد شما بر میزان تحمل ریسک اثر می‌گذارند.

درک تحمل ریسک

تمام سرمایه‌گذاری‌ها با میزان مشخصی از ریسک همراه هستند و دانستن سطح تحمل ریسک به سرمایه‌گذاران کمک می‌کند تا کل پرتفوی خود را برنامه‌ریزی کنند و تصمیم بگیرند چگونه سرمایه‌گذاری کنند. بر اساس میزان ریسکی که فرد می‌تواند تحمل کند، سرمایه‌گذاران معمولاً به سه دسته تقسیم می‌شوند: پرریسک (Aggressive)، متوسط (Moderate) و محافظه‌کار (Conservative).

ارزیابی تحمل ریسک اغلب از طریق پرسشنامه‌ها یا آزمون‌های آنلاین انجام می‌شود. یک سرمایه‌گذار همچنین ممکن است بازده تاریخی کلاس‌های دارایی مختلف را بررسی کند تا نوسان ابزارهای مالی گوناگون را تعیین کند.

یکی از عواملی که بر تحمل ریسک اثر می‌گذارد، افق زمانی سرمایه‌گذاری است. اگر هدف مالی بلندمدتی داشته باشید، می‌توانید با سرمایه‌گذاری در دارایی‌های پرریسک مانند سهام، بازده بیشتری کسب کنید. از سوی دیگر، سرمایه‌گذاری در دارایی‌های کم‌ریسک نقدی ممکن است برای اهداف مالی کوتاه‌مدت مناسب‌تر باشد.

ظرفیت درآمد آینده یک سرمایه‌گذار و وجود سایر دارایی‌ها مانند خانه، مستمری، تأمین اجتماعی یا ارث نیز بر تحمل ریسک تأثیر دارد. سرمایه‌گذار می‌تواند ریسک بیشتری را در دارایی‌های قابل سرمایه‌گذاری بپذیرد وقتی منابع مالی پایدار دیگری در اختیار دارد. علاوه بر این، سرمایه‌گذارانی که پرتفوی بزرگ‌تری دارند، ممکن است تحمل ریسک بیشتری داشته باشند زیرا درصد ضرر در یک پرتفوی بزرگ‌تر در مقایسه با پرتفوی کوچک کمتر است.

تحمل ریسک پرریسک (Aggressive Risk Tolerance)

یک سرمایه‌گذار پرریسک یا کسی که تحمل ریسک بالایی دارد، حاضر است برای کسب بازده بالقوه بالاتر، پول خود را به خطر بیندازد. سرمایه‌گذاران پرریسک معمولاً با بازار آشنا هستند و نوسانات اوراق بهادار را درک می‌کنند و از استراتژی‌هایی استفاده می‌کنند که هدفشان کسب بازده بالاتر از متوسط است.

سرمایه‌گذاری‌های این افراد معمولاً بر افزایش سرمایه تمرکز دارد، نه بر درآمد یا حفظ سرمایه اولیه. تخصیص دارایی آن‌ها عمدتاً شامل سهام است و معمولاً سهم اوراق قرضه یا نقدی بسیار کم یا صفر است.

تحمل ریسک متوسط (Moderate Risk Tolerance)

سرمایه‌گذاران متوسط می‌خواهند پول خود را رشد دهند بدون اینکه ضرر زیادی را تجربه کنند. هدف آن‌ها این است که فرصت‌ها و ریسک‌ها را وزن کنند و گاهی رویکرد آن‌ها به عنوان یک استراتژی متعادل توصیف می‌شود.

سرمایه‌گذاران متوسط معمولاً پرتفویی را ایجاد می‌کنند که ترکیبی از سهام و اوراق قرضه باشد، ممکن است ساختار پرتفوی آن‌ها ۵۰/۵۰ یا ۶۰/۴۰ باشد.

تحمل ریسک محافظه‌کارانه (Conservative Risk Tolerance)

سرمایه‌گذاران محافظه‌کار تمایل دارند نوسان کمی را در پرتفوی خود بپذیرند یا اصلاً نپذیرند. بازنشستگان یا کسانی که به سن بازنشستگی نزدیک هستند معمولاً در این دسته قرار می‌گیرند، زیرا حاضر نیستند سرمایه اولیه خود را به خطر بیندازند و استراتژی سرمایه‌گذاری کوتاه‌مدت دارند.

سرمایه‌گذار محافظه‌کار به دنبال دارایی‌هایی است که ضمانت‌شده و نقدشونده باشند. این افراد معمولاً به سراغ گواهی سپرده بانکی (CD)، بازار پول یا اوراق خزانه آمریکا برای کسب درآمد و حفظ سرمایه می‌روند.