فروش استقراضی چیست؟

فروش استقراضی یک استراتژی معاملاتی است که در آن معامله‌گر با هدف کسب سود از کاهش قیمت یک اوراق بهادار، سهام را قرض می‌گیرد و آن‌ها را می‌فروشد، به امید اینکه قیمت سهام کاهش یابد و بتواند سهام را با قیمت کمتری بازخرید کند.

فروش استقراضی یک استراتژی معاملاتی است که در آن سرمایه‌گذاران روی کاهش قیمت یک سهام شرط‌بندی می‌کنند. فروشندگان استقراضی روی کاهش قیمت یک اوراق بهادار شرط می‌بندند و از آن سود می‌برند. معامله‌گران از فروش استقراضی برای سفته‌بازی استفاده می‌کنند و سرمایه‌گذاران یا مدیران پرتفوی ممکن است از آن به عنوان محافظی در برابر ریسک کاهش قیمت یک موقعیت بلند (Long Position) استفاده کنند.

نکات کلیدی

• فروش استقراضی زمانی رخ می‌دهد که یک سرمایه‌گذار اوراق بهاداری را قرض بگیرد و آن را در بازار آزاد بفروشد، با این برنامه که بعداً آن را با قیمت کمتری بازخرید کند.
• فروشندگان استقراضی اساساً شرط می‌بندند که قیمت یک اوراق بهادار کاهش خواهد یافت.
• فروش استقراضی دارای نسبت ریسک به پاداش بالایی است، می‌تواند سودهای کلانی به همراه داشته باشد، اما زیان‌ها می‌توانند به سرعت افزایش یابند و ممکن است منجر به درخواست مارجین (Margin Call) شوند.

نحوه عملکرد فروش استقراضی

معامله‌گران معمولاً برای سفته‌بازی و محافظت (Hedging) به فروش استقراضی روی می‌آورند. برای باز کردن یک موقعیت فروش استقراضی، معامله‌گر باید یک حساب مارجین نزد کارگزار داشته باشد و بهره‌ای روی ارزش سهام قرض‌گرفته‌شده پرداخت کند تا زمانی که موقعیت باز است.

سازمان تنظیم مقررات صنعت مالی (FINRA)، که قوانین و مقررات حاکم بر کارگزاران ثبت‌شده و شرکت‌های کارگزار-دلال در ایالات متحده را اجرا می‌کند، بورس اوراق بهادار نیویورک (NYSE) و فدرال رزرو حداقل مقادیری را برای مبلغی که حساب مارجین باید حفظ کند—معروف به مارجین نگهداری (Maintenance Margin)—تعیین کرده‌اند.

کارگزار سهامی را که می‌توان قرض گرفت پیدا می‌کند و در پایان معامله آن‌ها را بازمی‌گرداند. باز کردن و بستن معامله می‌تواند از طریق پلتفرم‌های معاملاتی معمولی با کارگزارانی که واجد شرایط انجام معاملات مارجین هستند، انجام شود.

فرآیند گام‌به‌گام فروش استقراضی

برای فروش استقراضی یک اوراق بهادار، معامله‌گران معمولاً مراحل زیر را دنبال می‌کنند:

گام 1. باز کردن حساب مارجین: قبل از انجام فروش استقراضی، معامله‌گران حساب‌های مارجین باز می‌کنند تا بتوانند سهام را قرض بگیرند. حساب‌های مارجین نیازمند حداقل موجودی (یعنی مارجین‌های نگهداری) هستند که برای پوشش زیان‌های احتمالی استفاده می‌شوند.

گام 2. شناسایی سهام برای فروش استقراضی: در مرحله بعد، معامله‌گران گزارش‌های مالی، روندهای صنعت، شاخص‌های فنی و/یا احساسات کلی بازار را تحلیل می‌کنند تا سهامی را که ممکن است ارزش آن کاهش یابد، شناسایی کنند.

گام 3. یافتن سهام قابل قرض: قبل از اینکه معامله‌گر بتواند فروش استقراضی کند، کارگزار باید سهامی را که می‌توان قرض گرفت پیدا کند. شرکت‌های کارگزاری اکنون این فرآیند را به صورت خودکار انجام می‌دهند و سهام را از حساب‌های مشتریان دیگر یا حتی وام‌دهندگان نهادی پیدا می‌کنند.

گام 4. ثبت سفارش فروش استقراضی: سهام معمولاً در پلتفرم کارگزاری در دسترس هستند یا فهرستی از سهام قابل فروش استقراضی در اختیار معامله‌گر قرار می‌گیرد. سپس معامله‌گر یک سفارش بازار یا سفارش محدود برای فروش استقراضی سهام وارد می‌کند.

گام 5. نظارت بر موقعیت: پس از باز کردن موقعیت فروش استقراضی، معامله‌گران با تجربه به طور فعال بازار و عملکرد سهام را نظارت می‌کنند. از آنجا که معامله‌گر سهام قرض‌گرفته‌شده را فروخته است، انتظار دارد قیمت سهام کاهش یابد تا بتواند سهام را با قیمت پایین‌تری بازخرید کند. با این حال، اگر قیمت سهام افزایش یابد، زیان‌ها می‌توانند افزایش یابند. در تئوری، هیچ محدودیتی برای میزان افزایش قیمت یک سهام وجود ندارد. معامله‌گران همچنین باید هزینه‌های بهره سهام قرض‌گرفته‌شده را در نظر بگیرند و الزامات مارجین را پیگیری کنند.

مهم اگر قیمت سهام به طور قابل‌توجهی افزایش یابد و ارزش حساب معامله‌گر به زیر سطح مارجین نگهداری سقوط کند، کارگزار یک درخواست مارجین صادر خواهد کرد. این به این معناست که معامله‌گر باید وجوه اضافی به حساب مارجین خود واریز کند تا حساب به سطح مورد نیاز بازگردد. اگر معامله‌گر نتواند درخواست مارجین را برآورده کند، کارگزار ممکن است موقعیت را به طور خودکار ببندد تا از زیان‌های بیشتر جلوگیری کند.

گام 6. بستن موقعیت فروش استقراضی: برای بستن موقعیت فروش استقراضی، معامله‌گران باید سهام قرض‌گرفته‌شده را بازخرید کرده و به وام‌دهنده بازگردانند. این به عنوان پوشش فروش (Covering the Short) شناخته می‌شود. در حالت ایده‌آل، سهام با قیمتی پایین‌تر از قیمتی که معامله‌گر آن‌ها را فروخته بود، بازخرید می‌شوند، که به معامله‌گر اجازه می‌دهد تفاوت را به عنوان سود (منهای هزینه‌های بهره و کارمزدها) نگه دارد. بستن موقعیت فروش استقراضی می‌تواند با وارد کردن یک سفارش خرید در پلتفرم کارگزاری برای همان تعداد سهامی که به صورت استقراضی فروخته شده‌اند، انجام شود.

گام 7. بررسی نتیجه معامله: معامله‌گران با تجربه پس از بسته شدن موقعیت، نتیجه معامله را بررسی می‌کنند. تحلیل موفقیت یا شکست معامله به معامله‌گر کمک می‌کند تا استراتژی خود را برای فرصت‌های فروش استقراضی آینده بهبود بخشد.

نحوه زمان‌بندی فروش استقراضی

زمان‌بندی در فروش استقراضی حیاتی است. سهام معمولاً بسیار سریع‌تر از افزایش، کاهش می‌یابد و یک سود قابل‌توجه در سهام ممکن است با یک گزارش درآمدی ناموفق یا تحولات نزولی دیگر از بین برود. در مقابل، ورود زودهنگام به معامله ممکن است به دلیل هزینه‌های درگیر و زیان‌های احتمالی، که در صورت افزایش سریع سهام افزایش می‌یابد، نگه داشتن موقعیت فروش استقراضی را دشوار کند. فروشندگان استقراضی معمولاً در شرایط زیر به دنبال فرصت‌ها هستند:

• بازار نزولی: معامله‌گرانی که معتقدند «روند دوست شماست» شانس بهتری برای انجام معاملات فروش استقراضی سودآور در یک بازار نزولی پایدار دارند تا در یک فاز صعودی قوی. به همین دلیل، فروشندگان استقراضی در محیط‌هایی که کاهش بازار سریع، گسترده و عمیق است، موفق‌تر هستند.
• افت در اصول: اصول یک سهام می‌تواند به دلایل مختلفی مانند کاهش رشد درآمد یا سود، افزایش چالش‌های کسب‌وکار و افزایش هزینه‌های ورودی که حاشیه‌ها را تحت فشار قرار می‌دهند، بدتر شود. بدتر شدن اصول ممکن است نشان‌دهنده کاهش رشد اقتصادی، تحولات ژئوپلیتیکی منفی مانند تهدید جنگ یا سیگنال‌های فنی نزولی مانند اوج‌های جدید با حجم کاهشی باشد.
• شاخص‌های فنی نزولی: فروش‌های استقراضی ممکن است زمانی موفق شوند که شاخص‌های فنی روند نزولی را تأیید کنند. این شاخص‌ها می‌توانند شامل شکست به زیر یک سطح حمایت کلیدی بلندمدت یا تقاطع میانگین متحرک نزولی، مانند تقاطع مرگ (Death Cross) باشند. به عنوان مثال، یک تقاطع میانگین متحرک نزولی زمانی رخ می‌دهد که میانگین متحرک 50 روزه یک سهام به زیر میانگین متحرک 200 روزه آن سقوط کند. میانگین متحرک صرفاً میانگین قیمت یک سهام در یک دوره مشخص است. اگر قیمت فعلی میانگین را به سمت پایین یا بالا بشکند، می‌تواند نشان‌دهنده یک روند جدید در قیمت باشد.
• ارزش‌گذاری‌های بالا: گاهی اوقات، ارزش‌گذاری‌های برخی بخش‌ها یا کل بازار ممکن است به دلیل خوش‌بینی گسترده برای چشم‌انداز بلندمدت این بخش‌ها یا اقتصاد کلان به سطوح بسیار بالایی برسد. متخصصان بازار این فاز از چرخه سرمایه‌گذاری را «قیمت‌گذاری برای کمال» (Priced for Perfection) می‌نامند، زیرا سرمایه‌گذاران در برخی مواقع زمانی که انتظارات بالای آن‌ها برآورده نشود، ناامید خواهند شد. به جای عجله برای ورود به سمت فروش، فروشندگان استقراضی با تجربه ممکن است صبر کنند تا بازار یا بخش مورد نظر شروع به کاهش کند و فاز نزولی خود را آغاز کند.

هزینه‌های فروش استقراضی

برخلاف خرید و نگهداری سهام یا سرمایه‌گذاری‌ها، فروش استقراضی شامل هزینه‌های قابل‌توجهی علاوه بر کارمزدهای معاملاتی معمولی پرداخت‌شده به کارگزاران است. برخی از هزینه‌ها شامل موارد زیر است:

• بهره مارجین: از آنجا که فروش‌های استقراضی تنها از طریق حساب‌های مارجین امکان‌پذیر است، بهره قابل پرداخت برای معاملات کوتاه می‌تواند افزایش یابد، به‌ویژه اگر موقعیت‌های کوتاه برای مدت طولانی باز نگه داشته شوند.
• هزینه‌های قرض گرفتن سهام: سهامی که به دلیل بهره کوتاه بالا، عرضه محدود یا هر دلیل دیگری به سختی قابل قرض گرفتن هستند، هزینه‌های «سخت برای قرض» (Hard-to-Borrow) دارند که می‌توانند قابل‌توجه باشند. این هزینه بر اساس نرخ سالانه‌ای است که می‌تواند از کسری کوچک از درصد تا بیش از 100٪ ارزش معامله کوتاه باشد و برای تعداد روزهایی که معامله کوتاه باز است، به صورت تناسبی محاسبه می‌شود. کارگزار-دلال معمولاً این هزینه را به حساب مشتری اعمال می‌کند.
• سود تقسیمی و سایر هزینه‌ها: فروشنده استقراضی مسئول پرداخت سود تقسیمی سهام کوتاه‌شده به نهادی است که سهام از آن قرض گرفته شده است. برای اوراق قرضه کوتاه‌شده، آن‌ها باید بهره یا کوپن بدهی را به وام‌دهنده پرداخت کنند.

هشدار:

فروش استقراضی به عنوان معاملات مارجین نیز شناخته می‌شود. معامله‌گران با استفاده از سرمایه‌گذاری به عنوان وثیقه، پول از شرکت کارگزاری قرض می‌گیرند. سرمایه‌گذاران باید حداقل الزامات نگهداری 25٪ را برآورده کنند. اگر حساب به زیر این سطح سقوط کند، معامله‌گران مشمول درخواست مارجین می‌شوند و مجبور به واریز پول نقد بیشتر یا نقد کردن موقعیت خود هستند.

استراتژی‌های فروش استقراضی

سود: تصور کنید معامله‌گری معتقد است که سهام XYZ—که در حال حاضر با قیمت 50 دلار معامله می‌شود—طی سه ماه آینده کاهش قیمت خواهد داشت. آن‌ها 100 سهم قرض می‌گیرند و آن‌ها را به سرمایه‌گذار دیگری می‌فروشند. معامله‌گر اکنون 100 سهم «کوتاه» است زیرا چیزی را که مالک آن نبوده اما قرض گرفته، فروخته است.

یک هفته بعد، شرکتی که سهام آن کوتاه شده است، نتایج مالی سه‌ماهه ضعیفی گزارش می‌دهد و سهام به 40 دلار سقوط می‌کند. معامله‌گر موقعیت کوتاه را می‌بندد و 100 سهم را با قیمت 40 دلار در بازار آزاد خریداری می‌کند تا سهام قرض‌گرفته‌شده را جایگزین کند. سود معامله‌گر در فروش استقراضی، بدون احتساب کارمزدها و بهره حساب مارجین، 1000 دلار است، بر اساس محاسبات زیر: 50 دلار - 40 دلار = 10 دلار، و 10 دلار × 100 سهم = 1000 دلار سود.

زیان: با استفاده از سناریوی بالا، فرض کنید معامله‌گر موقعیت کوتاه را در 40 دلار نبست، بلکه تصمیم گرفت آن را باز نگه دارد تا از کاهش بیشتر قیمت استفاده کند. با این حال، یک رقیب با پیشنهاد خرید 65 دلار به ازای هر سهم وارد می‌شود و سهام جهش می‌کند.

اگر معامله‌گر تصمیم بگیرد موقعیت کوتاه را در 65 دلار ببندد، زیان در فروش استقراضی 1500 دلار خواهد بود، بر اساس محاسبات زیر: 50 دلار - 65 دلار = -15 دلار، و -15 دلار × 100 سهم = 1500 دلار زیان. در این مورد، معامله‌گر مجبور شد سهام را با قیمتی به مراتب بالاتر بازخرید کند تا موقعیت خود را پوشش دهد.

محافظت (Hedge): هدف اصلی محافظت، حفاظت است، برخلاف انگیزه سود در سفته‌بازی. محافظت به منظور حفاظت از سودها یا کاهش زیان‌ها در یک پرتفوی انجام می‌شود. هزینه‌های محافظت دوگانه است. اول، هزینه واقعی اعمال محافظت، مانند هزینه‌های مرتبط با فروش‌های کوتاه یا حق بیمه‌های پرداخت‌شده برای قراردادهای اختیار محافظتی.

دوم، هزینه فرصت محدود کردن سود بالقوه پرتفوی در صورتی که بازارها به رشد خود ادامه دهند. اگر 50٪ از یک پرتفوی که همبستگی نزدیکی با S&P 500 دارد، محافظت شود و شاخص در 12 ماه آینده 15٪ افزایش یابد، پرتفوی تنها تقریباً نیمی از آن سود، یعنی 7.5٪ را ثبت خواهد کرد.

نکته: سرمایه‌گذاران می‌توانند فروش استقراضی را از طریق صندوق‌های قابل معامله در بورس (ETFs) انتخاب کنند، که به دلیل ریسک کمتر فشار کوتاه (Short Squeeze) استراتژی ایمن‌تری است. قراردادهای اختیار فروش (Put Options) جایگزینی برای فروش استقراضی ارائه می‌دهند که به سرمایه‌گذاران امکان می‌دهد بدون نیاز به مارجین از کاهش قیمت سهام سود ببرند.

مزایا و معایب فروش استقراضی

اگر فروشنده حرکت قیمت را به درستی پیش‌بینی کند، می‌تواند بازده مثبتی از سرمایه‌گذاری به دست آورد، به‌ویژه اگر از مارجین برای شروع معامله استفاده کند. استفاده از مارجین اهرم (Leverage) فراهم می‌کند، به این معنا که معامله‌گر نیازی به سرمایه‌گذاری اولیه زیادی ندارد. اگر با دقت انجام شود، فروش استقراضی می‌تواند یک محافظ ارزان (به عنوان تعادل در برابر سایر دارایی‌های پرتفوی) باشد.

یک معامله‌گر که سهام را کوتاه کرده است، می‌تواند بیش از 100٪ سرمایه اولیه خود را از دست بدهد، زیرا هیچ سقفی برای قیمت یک سهام وجود ندارد. علاوه بر این، در حالی که سهام نگه داشته شده بود، معامله‌گر باید حساب مارجین را تأمین مالی کند.

وقتی زمان بستن یک موقعیت فرا می‌رسد، یک فروشنده استقراضی ممکن است برای یافتن سهام کافی برای خرید مشکل داشته باشد اگر معامله‌گران دیگر نیز سهام را کوتاه کرده باشند یا اگر سهام به صورت نازک معامله شود. در مقابل، فروشندگان ممکن است در یک حلقه فشار کوتاه گرفتار شوند اگر بازار، یا یک سهام خاص، شروع به صعود سریع کند. فشار کوتاه زمانی اتفاق می‌افتد که سهام افزایش می‌یابد و فروشندگان استقراضی معاملات خود را با بازخرید موقعیت‌های کوتاه خود پوشش می‌دهند.

مزایا

• امکان سودهای بالا
• نیاز به سرمایه اولیه کم
• امکان سرمایه‌گذاری‌های اهرمی
• محافظت در برابر سایر دارایی‌ها

معایب

• زیان‌های بالقوه نامحدود
• نیاز به حساب مارجین
• تحمل بهره مارجین
• ریسک فشار کوتاه

مقررات

هر کشور محدودیت‌هایی تعیین می‌کند و فروش استقراضی را در بازارهای خود تنظیم می‌کند. در ایالات متحده، فروش استقراضی توسط کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) تحت قانون بورس اوراق بهادار 1934 تنظیم می‌شود. مقررات SHO، که در سال 2005 اجرا شد، قانون اصلی حاکم بر فروش استقراضی است که الزام می‌کند فروش‌های استقراضی تنها در یک بازار صعودی (Tick-Up) یا بازار صفر به علاوه (Zero-Plus Tick) اجرا شوند، به این معنا که قیمت اوراق بهادار باید در زمان فروش استقراضی در حال افزایش باشد.

بر اساس مقررات SHO، کارگزاران باید یک طرف مایل به قرض دادن سهام کوتاه‌شده را پیدا کنند، یا باید دلایل منطقی داشته باشند که معتقدند سهام می‌توانند قرض گرفته شوند. این امر از فروش استقراضی عریان (Naked Short Selling)، که در آن سرمایه‌گذاران سهامی را که قرض نگرفته‌اند می‌فروشند، جلوگیری می‌کند. SEC می‌تواند تحت شرایط خاصی مانند نوسانات شدید بازار، ممنوعیت‌های موقت فروش استقراضی را برای سهام خاص اعمال کند.

در اکتبر 2023، SEC مقرراتی را اضافه کرد که سرمایه‌گذاران را ملزم به گزارش موقعیت‌های کوتاه خود به SEC و شرکت‌هایی که سهام را برای فروش استقراضی قرض می‌دهند، ملزم به گزارش این فعالیت به FINRA کرد. این قوانین جدید در میان بررسی‌های افزایش‌یافته فروش استقراضی، به‌ویژه پس از حماسه سهام میم گیم‌استاپ (GME) در سال 2021، زمانی که سرمایه‌گذاران خرد قیمت سهام را بالا بردند و منجر به زیان‌هایی برای صندوق‌های تامینی که شرکت را کوتاه کرده بودند، اجرا شد.

مهم: مقررات بسته به منطقه متفاوت است. سازمان اوراق بهادار و بازارهای اروپا (ESMA) فروش استقراضی را در اتحادیه اروپا نظارت می‌کند. موقعیت‌هایی که بیش از 0.2٪ از سهام منتشرشده را شامل می‌شوند باید به تنظیم‌کنندگان اعلام شوند و آن‌هایی که بیش از 0.5٪ هستند باید به صورت عمومی افشا شوند. در هنگ‌کنگ، کمیسیون اوراق بهادار و آتی (SFC) فروش استقراضی را تنظیم می‌کند، که تنها برای اوراق بهادار تعیین‌شده مجاز است و باید توسط سهام قرض‌گرفته‌شده پشتیبانی شود. فروش استقراضی عریان غیرقانونی است.

مثال فروش استقراضی

رویدادهای خبری غیرمنتظره می‌توانند یک فشار کوتاه را آغاز کنند و فروشندگان استقراضی را مجبور به خرید با هر قیمتی برای پوشش الزامات مارجین خود کنند. به عنوان مثال، به دلیل یک فشار کوتاه، فولکس‌واگن برای مدت کوتاهی به باارزش‌ترین شرکت سهامی عام روی زمین تبدیل شد.

در سال 2008، سرمایه‌گذاران می‌دانستند که پورشه در حال تلاش برای ایجاد یک موقعیت در فولکس‌واگن و کسب کنترل اکثریت است. فروشندگان استقراضی انتظار داشتند که پس از دستیابی پورشه به کنترل شرکت، ارزش سهام احتمالاً کاهش یابد، بنابراین سهام را به شدت کوتاه کردند. با این حال، در یک اعلامیه غافلگیرکننده، پورشه فاش کرد که بیش از 70٪ شرکت را با استفاده از مشتقات به طور مخفیانه به دست آورده است، که یک حلقه بازخورد عظیم از فروشندگان استقراضی را که سهام را برای بستن موقعیت خود خریداری می‌کردند، به راه انداخت.

فروشندگان استقراضی در معرض ضرر بودند زیرا 20٪ از فولکس‌واگن متعلق به یک نهاد دولتی بود که علاقه‌ای به فروش نداشت و پورشه بیش از 70٪ را کنترل می‌کرد، بنابراین سهام بسیار کمی در بازار برای بازخرید سهام در دسترس بود. در اصل، بهره کوتاه و نسبت روزهای پوشش (Days-to-Cover Ratio) یک شبه منفجر شد، که باعث شد قیمت سهام از پایین 200 یورو به بیش از 1000 یورو جهش کند.

چرا فروشندگان استقراضی باید سهام قرض بگیرند؟

از آنجا که یک شرکت تعداد محدودی سهام در گردش دارد، یک فروشنده استقراضی ابتدا باید سهام را پیدا کند. فروشنده استقراضی این سهام را از یک موقعیت بلند موجود قرض می‌گیرد و بهره‌ای به وام‌دهنده پرداخت می‌کند. این فرآیند اغلب توسط کارگزار به صورت پشت صحنه تسهیل می‌شود. اگر تعداد کمی سهام برای کوتاه کردن در دسترس باشد، هزینه‌های بهره برای فروش استقراضی بالاتر خواهد بود.

معیارهای فروش استقراضی چیست؟

معیارهای فروش استقراضی به سرمایه‌گذاران کمک می‌کند تا درک کنند که آیا احساسات کلی صعودی یا نزولی است. نسبت بهره کوتاه (Short Interest Ratio - SIR)—که به عنوان شناور کوتاه (Short Float) نیز شناخته می‌شود—نسبت سهامی را که در حال حاضر کوتاه شده‌اند در مقایسه با تعداد سهام موجود یا «شناور» در بازار اندازه‌گیری می‌کند. SIR بسیار بالا با سهامی که در حال کاهش هستند یا سهامی که به نظر بیش‌ارزش‌گذاری شده‌اند، مرتبط است. نسبت بهره کوتاه به حجم (Short Interest-to-Volume Ratio)—که به عنوان نسبت روزهای پوشش (Days-to-Cover Ratio) نیز شناخته می‌شود—کل سهام کوتاه‌شده تقسیم بر میانگین حجم معاملات روزانه سهام است. مقدار بالای نسبت روزهای پوشش نیز نشانه‌ای نزولی برای یک سهام است.

چرا فروش استقراضی شهرت منفی دارد؟

فروش استقراضی به دلیل روش‌هایی که توسط سفته‌بازان غیراخلاقی استفاده شده‌اند، شهرت بدی دارد. این افراد از استراتژی‌های فروش استقراضی و مشتقات برای کاهش مصنوعی قیمت‌ها و انجام حملات نزولی (Bear Raids) بر سهام آسیب‌پذیر استفاده کرده‌اند. اکثر اشکال دستکاری بازار مانند این در ایالات متحده غیرقانونی هستند اما ممکن است به طور دوره‌ای رخ دهند.

فشار کوتاه چیست؟

از آنجا که سهام در فروش استقراضی به صورت مارجین فروخته می‌شوند، افزایش‌های نسبتاً کوچک در قیمت می‌تواند منجر به زیان‌های قابل‌توجهی شود. دارنده باید سهام خود را به قیمت‌های فعلی بازار بازخرید کند تا موقعیت را ببندد و از زیان‌های بیشتر جلوگیری کند. این نیاز به خرید می‌تواند قیمت سهام را بالاتر ببرد اگر افراد زیادی همین کار را انجام دهند، که در نهایت می‌تواند منجر به فشار کوتاه شود.

نتیجه‌گیری

فروش استقراضی به سرمایه‌گذاران و معامله‌گران امکان می‌دهد از بازار نزولی پول درآورند. کسانی که دیدگاه نزولی دارند می‌توانند سهام را به صورت مارجین قرض بگیرند و آن‌ها را در بازار بفروشند، به امید بازخرید آن‌ها در آینده با قیمت پایین‌تر. در حالی که برخی فروش استقراضی را به عنوان شرط‌بندی علیه بازار انتقاد کرده‌اند، بسیاری از اقتصاددانان معتقدند که امکان فروش استقراضی باعث کارایی بیشتر بازارها می‌شود و می‌تواند نیروی تثبیت‌کننده‌ای باشد.